Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
26 juni 2018, om 22:05 uur
Bekeken:
243 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
106 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Arie en tante Carla"


Hij wist dat hij altijd persona grata bij haar was als hij op zijn fiets langskwam bij zijn tante Carla. Hij was haar graag geziene 12-jarige neefje die haar meestal iets nieuws kon vertellen over haar eigen 16-jarige zoon Simon, die na haar scheiding afwisselend bij haar ex en bij haar verbleef. Beide jongens zaten bij Carla van Dongen op school maar bijna niemand wist dat Arie het brave neefje en dat Simon de onhandelbare en getroebleerde zoon waren van de docente Latijn en Frans. Op school hielden de drie familieleden zoveel mogelijk afstand van elkaar. Arie zei daar mevrouw tegen haar en noemde haar nooit bij haar voornaam. Simon had natuurlijk de achternaam van haar echtgenoot Venema, zijzelf ging na haar scheiding verder onder haar meisjesnaam Van Dongen. Venema – ze had eens heel Freudiaans Venena geschreven, wat het Latijnse woord was voor venijn.

   Deze keer had Arie als excuus dat hij het schoolboekje Lettres de mon moulin, in vereenvoudigd Frans, aan zijn tante wilde terugbezorgen en haar tevens vragen of ze toevallig ook de originele grotemensentaal-versie van de verhalenbundel bezat en hem kon lenen. Die had ze vast wel. De hele boekenkast in haar studeerkamer stond vol van Franse pocket van de Le livre de poche-serie.

   ‘Ach mijn kleine Arietje, mijn lievelingsneefje, ben jij het?’ riep ze verheugd toen ze de voordeur voor hem opende. Ze gaf hem een stevige knuffel. ‘Eigenlijk had ik gehoopt dat mijn verloren zoon Simon weer eens op zou duiken, maar afijn, je weet hoe het is… Hij is ook niet bij zijn vader, ik heb opgebeld. Weet jij waar hij uithangt?’

   Ja dat wist Arie. Carla’s zoon ging om met een stelletje krakers en hij verbleef daar ook wel eens s’nachts. Die wisten niet eens dat de jongen nog maar 16 was, vanwege zijn lengte was dat moeilijk in te schatten. Van een van de krakers had Simon een uit een dumpwinkel voor legerspullen verkregen opvouwbare spade geleend en hij had Arie ingeschakeld om die zo lang in de schuur bij hem thuis verborgen te houden tot hij het stuk gereedschap nodig zou hebben om s’nachts iets op te graven op een kerkhof. Maar dat moest geheim blijven.

   ‘Vertel.’ De lange roodharige vrouw sloeg haar arm om zijn smalle schouder en voerde hem mee naar de woonkamer waar ze naast elkaar op de bank gingen zitten. Haar arm bleef om zijn schouders. Ze was geheel in het wit gekleed – in albis. Een witte zomerjurk met korte mouwen. Zo zag hij haar op school nooit, meestal verscheen ze op haar werkplek in het zwart – indutus in nigrum – of in stemmig grijs. Op school was de enorm lange vrouw een indrukwekkende verschijning. Een meisje had haar eens gevraagd hoe lang ze was en ze had glimlachend geantwoord: op vier centimeter na net zo lang als het marmeren beeld van de Venus van Arles dat zich in het Louvre bevindt, dat kon ze in Parijs gaan bekijken tijdens de schoolreis, daar had de leerlinge zich toch ook voor opgegeven? Arie had het gauw opgezocht op zijn iPad. Het beeld was 1 meter 94. Mevrouw Van Dongen, de conrectrix, zou dan wel zo’n 1 meter 90 wezen, erg lang voor een vrouw.

   Hij vertelde haar wat hij had meegemaakt tijdens de vakantie in de Ardennen met zijn ouders, zijn twee oudere broers en oudere zus.

   ‘Arme jongen,’ mompelde ze. ‘Ik hoop dat je er niets aan over gehouden hebt. Aan die twee melkvolle borsten. Een traumaatje of twee, een fobietje of twee… een voorliefde voor volborstige vrouwen, waar je dan het liefst coitus a mamilla, in het Engels intermammary intercourse mee pleegt. Dat zal met mij niet lukken met mijn magere borstjes. Dat kan leiden tot een ernstige seksuele afwijking, zoals het geval was met die magnaat Howard Hughes, in de film gespeeld door Leonardo DiCaprio. Zoek dat maar eens op via je iPad.’

   (dit fragment hoort bij Arie en de moederborst) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.