Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 juni 2018, om 09:34 uur
Bekeken:
135 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
26 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Een villa te Boemendaal dankzij de alimentatie "


‘Het komt bij bakken binnen, het gaat bij bakken er weer uit. Ik maak het alleen wel graag op in gezelschap van een ruim denkende mooie vrouw die van een keil houdt en ik ga een paar keer per jaar naar een tropies eiland. Bali of naar een Afrikaans land. Waar het maar warm is’.

‘Dan kom je zeker terug met alle geslachtsziektes die er maar bestaan op aarde?’

‘Daar is een consult bij Dr. Peter Lookalike goed voor. Hij behandelt al die gesubsidieerde kunstartiesten met hun hele in- en aanhang in Haarlem.Heeft ook een praktijk voor hoeren op de Wallen. Betalen in natura. Recht zo die gaat skipper, met de ene bil naar boven het zeegat uit en de andere bil weer naar binnen. De eeuwige deining van de wilde baren op de woeste zeeën des levens. Jawel, dan heb ik het ook over anale sex.  Last but not let, you know. Die couperose kop Fanny Sippekop van de stichting beeldende kunst en d’r vriendin helpt hij geregeld van d’r schimmeltjes af. Antibiotica bij honderdduizenden eenheden tegelijk je bil in gespoten doet wonderen van onderen. Binnen twee dagen weer fit! Alleen moet je niet de Vietnamese variant op lopen. Vietnam rose.  Moeilijk te bestrijden. Blijft door etteren. Resistent als de ziekte’.

‘O, ja? Goed om te weten dat je een kenner bent! Ik zal er rekening mee houden’, zei ze spottend.

‘Peter heeft trouwens een paar tekeningen van mij gekocht in mijn arme periode. Toen ik nog op kunstmarkten stond met die Haarlemse luizige, pluizige contraprestatiekunstenaars met hun grote, provinciale bekken. Ik kreeg in mijn begintijd vijftig gulden per stuk voor die tekeningen, dat vond ik toen genoeg. Ik ben totaal niet zakelijk ingesteld. Een tekening is een maand werk voor mij.

Die zijn nu goud waard. Ik zou ze graag terug kopen. Ze komen maar heel sporadisch op de markt. Er hingen er twee op de Looier, maar ik heb nog geen tijd gehad om ze terug te kopen. De collectionneurs koesteren ze trouwens. Er komt vrijwel nooit iets van mij op de markt. Ik probeerde laatst nog een tekening uit 1972 terug te kopen van een ex-vrouw van de directeur van Elsevier, maar ze gaf geen antwoord op mijn brief. Ze heeft weinig manieren omdat haar voorouders uit Groningen komen. Ze ontkent dat en beweert Joods te zijn, dat is erg in de laatste tijd. Arbeidersmilieu. Komt in de liberale Joodse gemeente voor wat vertier. Die tekening hing ergens in een washok in haar huis, om haar ex-echtgenoot te treiteren, die had de tekening bij Galerie Mokum gekocht voor veel geld.

Hij heeft smaak en gevoel voor mooie dingen. Zij niet. Ze kon mij niet uit staan hoorde ik van een kennis. Haar hele interieur is een en al protserigheid. Een villa te Boemendaal dankzij de alimentatie en de boedelscheiding. Liefhebster van asielzoekers. Zestig plus volvet met een taaie korst. Koopt zich suf aan rommel bij een zo veelste rangs Brusselse Galerie. Absolute shit. De galerie eigena resse heeft haar al jaren in d’r zak. Ooit eens die gehaaide dame ontmoet in België. Zoveelste rangs galerietje met dweilen van kunstenaars.

Ze beweert alleen met Belgische en Amerikaanse kunstenaars te kunnen werken.  De enig goede kunstenaars zijn Belgen of Ameri kanen, beweert ze en dat wordt door die dame uit Bloemendaal na gepraat.

Ze laat zich inpalmen door geborneerde mensen met smoesjes. Geeft feesten voor de zesderangs schilderende Belgische boeren waar ze werk van koopt.

In het voorportaal van haar villa hangt een namaak Bart van der Lek, die ze voor veel geld op een veiling heeft gekocht.

Een vervalsing door GeertJan Jansen. Zie je op een kilometer af stand door een beslagen bril. Ik heb weinig interesse in gebor neerde vrouwen zonder eigen mening. Vroeger was ze onder in vloed van die vreselijke leptosome couperose kop Fanny  uit Haarlem. Die dame verdiende met haar man tien mille netto in de maand maar reed om indruk te maken op haar linkse artistieke vriendjes op een roestige opoefiets, stemde communist en sloeg platte, gore taal uit!

Kut en lul lagen haar in de mond bestorven. 

Ging met lawaai kunstartiest Gerrit van Dijk om. Voor dat soort vrouwen was hij allergies! Haarlem stikt er van. Ze had het steeds maar over d’r schimmeltjes die ze moest laten behandelen! Padden stoelen en herfstboleten in haar venusdelta. Alles wat microbiolo gisch leeft en groeit en altijd weer boeit. Artis Natura magistra. Die onsmeklijke mededelingen  waren voor hem de beste remedie tegen de liefde!’

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.