Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 juni 2018, om 20:03 uur
Bekeken:
23 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
12 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" fijn christelijke kringen met hun achterhaalde sprookjes..."


Die wintermaanden na de breuk liep hij blind van verdriet schichtig langs de grauwe gevels van de huizen in Haarlem en Amsterdam. Heel langzaam herstelde hij de daarop volgende zomer.

Haar kost je was gekocht tot aan haar ambtenaren pensioen, had Alice door de telefoon triomfantelijk gezegd, toen zij maanden later nog een keer opbelde om haar vaste aanstelling als onderwijzeres aan te kondigen.

‘Je hebt me gebruikt als een wegwerp artikel, een tijdelijke voor ziening, een noodmaatregel!’ had hij gezegd.

‘Dat is niet waar en dat weet je heel goed! De Here heeft mij gezegd dat wij niet bij elkaar passen en ik moet de Here volgen! Wie niet in de Here is gaat naar de hel. Dat is jouw bestemming. Nooit zullen wij in de eeuwigheid elkaar meer zien en dat is maar goed ook, want wat heeft licht met donker te maken! Ga jij maar lekker nakende wijven schilderen want jij hebt niks over voor je naaste!’ was haar antwoord.

Zelden dacht hij nog aan haar.

Wat geweest was dat was geweest. Een incident van drie jaar.

Zij was het niet waard om herinneringen aan haar te bewaren. Haar toekomst was het uitdelen van onvoldoendes met rode inkt uit een literfles waar een doorsnee schoolmeester tot aan zijn pen sioen mee aan toe kon als hij of zij niet vergat de afgebrokkelde kurk regelmatig na gebruik op de fles te doen.

Haar grootste vreugde werd het geven van strafwerk, het organise ren van ouderavonden, Sinterklaas- en kerstfeesten, schoolreisjes en organiseren van collectes voor inwoners uit warme landen. Zilverpapier en melkdoppen verzamelen.

Kinderpostzegels mee rond leuren.

Een psalm blokfluiten bij de kerkdienst.

Elk jaar in de zomervakantie als leidster naar een zomerkamp van de ‘Kale Bieten’, een vereniging voor kinderen van minvermogen de leden van de gereformeerde kerken vrijgemaakt, die ergens op een zompig waddeneiland een verregende week in een kinder kolonie mochten door brengen waar een streng regime heerste om de bleekneusjes in toom te houden en jaren later, toen liefdadigheid ten opzichte van het voormalige Oost blok in de mode kwam, ging zij met haar echtgenoot, de zwaar brillende school meester met flap oren en een martiale knevel, twee weken per busi nessclass naar Roemenië of de Oekraïne om eens ‘stevig de handen uit de mouwen te steken’ en aldus de charme van vreem de culturen heel even te proeven en vast te leggen op de digitale video camera.

Thuis zouden ze genieten in de centraal verwarmde nieuwbouw woning van het opgenomen materiaal van onooglijke Roemeense vrouwen tiepe Ma Flodder, tandeloze demente mummelende en monkelende grijsaards in lompen, varkens en kippen in huis die alles onder scheten, half debiele, morsige, analfabete kinderen met eczeem, schurft en luizen die in de huiskamers rond scharrelden en hun behoefte onge hinderd op de plavuizen deden. Zo lekker vrij die natuurmensen. Zo geheel anders. Dáár konden wij verwende Westerlingen nog iets van leren.

Hun enige zoon was een homoseksjuwelen presentator die bij de EO werkte waar het roze zag van  de homos en Oranje gezinde programmas maakte om het koningshuis te steunen zo als gebruikelijk in kritiekloze, fijn christelijke kringen, die nog steeds in achterhaalde sprookjes geloven. Homos geloofden in sprookjes en de glamour van prinsen en prinsessen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.