Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2018, om 10:10 uur
Bekeken:
33 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
21 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren wil"


Cat geloofde als nihiliste niet in een God. Zij wist wel beter. Ze was zelf een Godin en het leven was een eenmalige aanbieding.

Je moest er uit halen wat er in zat, zei ze heel stellig en wist zeker dat ze via haar Amsterdamse moderelaties een wereldberoemde hoeden ontwerpster in Parijs zou worden.

Dat was geen haalbare kaart. Geen normaal meisje droeg meer een hoed.

Er was dan uiteraard geen plaats meer voor hem in haar leven als ze in Parijs woonde en werkte, beweerde ze heel stellig. Ze wilde op haar veertigste een kind.

Niet eerder.

‘Dan ben je een oude moeder’ zei hij.

‘En jij een ouwe lul! Jij weet toch niets van hoeden en kinderen af!’ constateerde ze.

Voor de generatie van de Silver Sixties was iedereen boven de dertig oud en versleten. Ik bofte als vierentwintig jarige.

Haar leven lag in grote lijnen al vast.

De maakbare maatschappij.

‘Dan krijgt je kind een moeder met de leeftijd van een oma als hij tiener is’ merkte hij spottend op.

Ze haalde haar schouders op. Het maakte haar niets uit.

‘Misschien wordt mijn kind later wel tenniskampioen of formule 1 coureur’ speculeerde ze.

Cat zag de dingen graag groot. Ze was een winner en rookte Winner, herhaalde ze nog een keer. Een goed begin het halve werk.

Haar leven was uitgestippeld op een rigide manier die hem niet beviel. Hij geloofde in het onverwachte en de onvoorspelbaarheid van het leven.

Alle opties blijven open tot je laatste snik.

Daarna de uitkomst.

Roulette. Rien ne va plus.

Twee dagen per maand zou hij over mogen komen als ze eenmaal in Parijs woonde en gesetteld was.

Het stond in de sterren dat ze beroemd ging worden had een astroloog haar voorspeld.

Eén maal kreeg ze als leerkracht een reisbeurs van CRM om haar horizon te verbreden in New York.

Volgens haar was dit het begin van erkenning. De tijd zou het leren.

 

Starry, starry night, neuriede auteur dezes onder het schrijven van deze tekst. Een normaal mens zou er nog sentimenteel van wor- den...

 

Over twee weken zou ze zomer 1967 voor een paar maanden naar Spanje gaan met haar ouders.

Alicante. Hij zou haar missen.

Jaren geleden in 1963 had hij een slecht gedicht over Alicante ge schreven in de schoolkrant van de Da Costakweekschool.

Alleen was hij er nooit geweest. Powetiese imaginaire topografie.

Het was bullshit.

Een gedicht van niks. Hij was geen dichter.

Via Marion kon hij een gratis kaartje businessclass met Schreyer Airways naar Alicante krijgen hoorde hij van een vriend.

Hij twijfelde.

Diezelfde nacht droomde hij dat het vliegtuig zou neer storten.

Een omen?

Voor alle zekerheid zag hij er maar liever van af als voorzichtig man.

De voorspellende echo van toekomstige gebeurtenissen dat gedicht over Alicante, die schaduwen ver achter uit  wierpen? Lotsbestemming.

Supranormale coïncidentie of puur toeval?

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren wil…

Als hij de kans kreeg in die tijd een vrouw of een man te versieren moest hij het voor haar niet laten, had ze met klem gezegd. Ze vond het belangrijk dat hij naar bed ging met een homosexueel. Ervaringswetenschap op sexueel gebied stond hoog bij haar aange- schreven.

‘Pak wat je lekker vindt, dat is the name of the game’ gaf ze als goede raad.

Hij moest zich vooral niet beperken tot de andere sekse, vond ze. Waarom zou je de helft van de mensheid buiten beschouwing la ten?

Er viel iets voor te zeggen.

Op dat gebied had hij geen enkele aanmoediging nodig in de zestiger jaren. Lief, leuk en lekker waren de sleutelwoorden.

Een man in bed had ook zo zijn charme hoorde hij van vrijge-vochten collegas.

Doorgaans was de sex ook nog beter dan met een vrouw, beweer den de kenners van deze steeds populairder wordende gedrags variant.

Een kennis beweerde stellig dat wie eenmaal met een sexe genoot naar bed was geweest nooit meer anders wilde.

Hij nam het voor kennisgeving aan.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.