Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 juni 2018, om 22:19 uur
Bekeken:
20 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
13 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De hoge ramen keken uit op het atelier"


Ze was niet bang geweest in het atelier dat prachtig op het Noorden lag aan het eind van een stoffige gang met een houten vloer in het atelier complex Tweede Nassaustraat 8.

En ze was helemaal niet verlegen in de slaapkamer, een afgeschut te ruimte op de entresol die je bereikte via een door de kunstschilder Theo Daamen zelf gemaakte houten, wit geschilderde trap naast de grijze oliekachel.

Een ruimte met een groot dubbelbed en langharig bruin tapijt op de grond.

Een grote spiegel tegen over het voeteneinde om alles in spiegel- beeld te kunnen volgen alsof een tweede paar bezig was synchroon de liefdesdaad te voltrekken.

A room with a view.

De hoge ramen keken uit op het atelier van schilderes Mareike. Een een paar jaar later in de seventies zat er een schilder die naar de laatste mode de fundamentele schilderkunst aan hing en menig sub-sidie verwierf.

De nieuwe door de staat gesubsidieerde salonkunst van de overheid.

Kassa voor de knoeiers die de laatste internationale mode kopieer-den. De schilderijen waren niet om aan te zien.

Soms zwaaide hij even naar Mareike.

Ze was er bijna elke middag.

Als een van de weinigen.

De meest gesubsidieerde kunstenaars lagen hele zomers op het strand. Ze leverden een keer per half jaar wat slordig geschilderde abstracte doeken in.

Nog nat van de verf.

In elkaar geklodderd klatsj klatsj werk met de brede kwast. Schilderkunst van grote stappen snel thuis. Karel Appel in het kwa-draat.

Nep en namaak.

De gesprekken met Mareike verliepen doorgaans moeizaam. Een enkele keer kwam hij bij haar op de koffie.

Lange pauzes tussen de zinnen. Wat hadden zij elkaar te zeggen?

Niets.

Ze won drie maal de koninklijke subsidie. Pierre van Soest zat in de jury. Ze had hem ontmoet aan de academie te Haarlem.

Hij zou een oogje op Mareike hebben.

‘Ooooh, wat moet ik nu weer tegen de koningin zeggen bij de uit reiking van de subsidie voor de schilderkunst. Ik krijg die prijs nu al voor de vijfde keer!’ verzuchtte Mareike blasé.

Ze wist het allemaal niet meer.

Hij ook niet.

De relatie tussen Mareike en Pierre van Soest was er een van Ouwe Jongens Krentenbrood, beweerde ze. Zo werd een slimme artistieke meid op haar glorieuze toekomst voorbereid.

Ze  had de gewoonte haar voeten op tafel te leggen. Veel te zien was er niet. Het kruis van haar wollen grijsbruine maillot was niet uitno-digend.

 

Als hij bij Mareike G. in haar atelier op bezoek was had hij altijd het gevoel of hij zelf bij de koningin uitgenodigd was.

Ze was uit de hoogte.

Zeldzaaam arrogant, zoals de meeste kunstenaressen in de contra- prestatie. Ze sprak uitsluitend over zichzelf en haar ambitie om be roemd te worden.

Ze hing in een post-puberale bui een luidspreker uit het raam van haar atelier om een hit van ‘Hot Chocolate’ keihard te draaien. ‘Emma’ heette het gladde disco nummer.

Haar beneden buurman,  neuroot Harry  verzocht haar stilte te betrachten.

Hij vond het overdreven.

Hoe lang duurde het nummer? Drie minuten?

Hij vond  niets aan dat soort muziek, maar het stoorde hem niet. De droeve saxofoonklanken van Ben Webster die buurman Steven Kwint zo nu en dan draaide vond hij irritanter.

De eindeloze Charlie Parker riffs op een tenorsaxofoon van de vriendelijke kunstschilder Quintus Jan Telting een verdieping lager verveelde.

Een atelier verder bewerkte een op het monster van Frankenstein lijkende artiest in buien van inspiratie een Hammond orgel.

Hij zette meestal de Stones hard aan of  de dubbel LP ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan.

Geluid met geluid verdrijven.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.