Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 juni 2018, om 17:28 uur
Bekeken:
75 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
23 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Over wat zij zelf zocht zweeg ze liever"


Hij ging najaar 1967 met haar mee naar de film ‘Blow Up’ in Krite rion. Een cultfilm van Antonioni naar een verhaal van Cortazar. Productie Carlo Ponti.

Een film die nooit helemaal was afgemaakt door gebrek aan budget.

Cat noemde de hoofdpersoon ‘een zoekende jonge man’.

Hij vond het opmerkelijke typering voor een jonge vrouw die in het laatste jaar van de akademie zat.

Over wat zij zelf zocht zweeg ze liever.

Hij dacht dat de hoofdpersoon in de film niet zoekende was maar al lang gevonden had wat iedere man in de sixties zocht.

Sex en drugs en rock ’n roll.

Het grote niets. Zoeken naar kicks. Toevalstreffers. Trial and error. Wat bleef er van over achteraf?

 

The Yardbirds speelden een kleine rol in de film met een schreeuw- erig rock nummer.

In 1962-63 begon de band in de buitenwijken van Londen. In 1963 was de naam veranderd in ‘The Yardbirds’.

Ze kregen volop de aandacht van de Britse rhythm and blues-scene toen ze ‘The Rolling Stones’ opvolgden als de officiële huisband van de Londense Crawdaddy Club.

 

Hij stond op, zette routinematig water op voor koffie, dronk twee koppen koffie met suiker en melk.

Genoeg om aan het werk te gaan.

De koffie smaakte stoffig.

Zou hij zichzelf hiermee nog eens vergiftigen? Hij kleedde zich aan en waste zijn linkerhand niet die nog naar haar intieme gezonde meisjesgeur rook.

Hij wilde haar geur bewaren.

Drie dagen lang zou hij zich niet wassen om die reden.

Hij wist nog niet dat hij haar voor lange tijd niet meer zou zien.

Alles vervloog.

 

Hij zou de lange wandeling in haar gezelschap met liefde vijfenveer tig jaar later over willen doen, maar dan heel langzaam.

Voetje voor voetje, om haar even zoveel vragen te stellen als de weg in het aantal voetstappen zou kunnen worden gemeten door een landmeter met een stopwatch.

De tandeloze tijd.

Alsof liefde geen vluchtig moment was dat niet herhaalbaar leek, maar iets van eeuwigheid in zich had.

Waarschijnlijk vergiste hij zich.

Een romantisch karakter paste niet in de silver sixties. Honderd jaar te laat geboren.

Een hopeloze romanticus in de swinging sixties.

Een displaced person.

Out of time. Verdwaasd verdwaald in de twintigste eeuw.

 

Zo nu en dan weg lopend van zijn werktafel in het atelier liep hij naar een van de ramen en keek naar de grauwe binnenplaats-vijftien meter lager- waar geen straaltje zon kwam en het gras tussen de be-moste schots en scheef liggende betontegels groeide. 

Geen andere kunstenaar zat er als het mooi weer was.

Hij begreep daar de reden niet van.

Wel was duidelijk dat niemand iets te maken wilde hebben met een ander in het hoofdstedelijke kunstenaarsplantsoen.

Trendgevoelig volkje.

Collegas! Angry young men op kosten van de subsdie verlener. Poseurs?

Aan de overkant van de tweede Nassaustraat een armoedige bloem-enwinkel, naast een zaak in broodjes en limonades, die voor geen meter liep. 

Aan de andere kant een fotozaak die ooit eens een zwart wit film van hem verknoeide door de ontwikkelaar en fixeer niet goed uit te spoelen.

Fotos van een vakantie in Zoersel. Hij had er niets van durven zeggen en nam zijn verlies.

Voortaan ging hij wel naar Capi Lux op de Stadhouderskade.

Wat liep wel in de Staatsliedenbuurt?

Armoe troef –hier verkoopt men toverballen- en schraalhans keukenmeester.

Op het trottoir stonden bloembakken die ’s avonds werden binnen gehaald.

Naast de bloemenzaak een timmermanswerkplaats waar hij soms latten en hardboard haalde om lijsten van te maken.

Honderd meter verder op een full contact kickbox school.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.