Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 juni 2018, om 12:52 uur
Bekeken:
115 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
33 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik was vierentwintig jaar. Een schuchtere jongeling..."


Ik was vierentwintig jaar. Een schuchtere jongeling die de zilverwitte reinheid van de berk in het voorjaar bezong in zijn gedichten, maar geen idee had hoe hij een biefstukje moest bakken…Hoe kon ik ook weten?En toen, op die veralten koude zolder die winterdag… toen brak er heel even iets in mij en was een dozijn closet rollen niet genoeg om mijn tranen te stelpen. Hoe mijn tranen tot steen werden, stalagmieten en stalactieten in de grot der vergetelheid en werden tot een bergmassief rond mijn hart. Er is me verder in het leven gotzijdank niets gratis ge geven. En als je in tijden dat er slapte aan de beurs was en je als veel belovende twen niet anders over bleef dan jezelf met je hele hebben en houwen zo nu en dan moest verhuren aan de hoogste bieder van de manlijke kunne, daar schaamde ik mij als aantrekkelijke hoog blonde, vrouwelijk ingestelde jongeman die met graagte van af zijn veertiende levensjaar in zijn vrije tijd dameslingerie, pumps en kekke kokerrokjes droeg en boven dien nog steeds van alle seksjuwelen markten thuis is, toch echt niet voor. Je moet natuurlijk wel een beetje aanleg voor die onder sodommieten gangbare praktijken hebben en ook heel wat invoelings vermogen voor de noden van de manlijke kunne aan de dag leggen, alsmede enige soepelheid in de heupen, de lippen willig en kusbaar, anders kom je niet helemaal geloofwaardig in bed over. Je moet je nummer ook kunnen verkopen en niet bepaald een Stalen Jezus uit Zwiggelte zijn! Nou; ik mocht dan van nature geen echte heup wiegende relnicht zijn maar lust(te) er toch echt wel pap van min of meer, dus ik zat ondanks alles geramd in het hoofdstedelijke leven ! Tot 1996 liet ik mijn haar blonderen in een salon aan de Lagweg te B. in Friesland.De homophielterige, Friese kunstcollegaatjes vonden het en bloc zó beeldig! Die Jan Jurk de Fries uit Foudgum heeft me nog als model in een jurk en lingerie willen hebben als ie om de vijf minuten even in mijn ballen mocht knijpen en een vinger in mijn reet steken, maar dat vond ik et weinig. Ik heb uit collegiaal oogpunt heel wat voor de homootjes over gehad, hoor…en wie goed doet, goed ontmoet, ook in het roze leven van valse nicht en. En zou het verder ook maar een beetje tegen zitten dan zet ik in Frankrijk de wasem kap in de keuken wel even op 12 beaufort, dan weten we weer waar voor we leven. En dat geloei uit de ventilator doet me meteen aan Friesland en zijn sullige, bescheten in woners met al die smartelijk vertrok ken, gegroefde, gelooide ouwe rukkerskoppen denk en, die er altoos uit zien alsof ze op punt van klaar komen staan, doordat ze steeds te gen de wind in moeten fietsen en dan barst ik me bij die gedachte toch in een gruwelijk lachen uit!Dat wil je niet horen, dan stop je je vingers in je oren, dat golft over de goudgele kool zaadvelden van de Bourgogne van achteren naar van voren, de ganse aarde rond, breekt door het wolkendek en verschiet jubelend naar de uiteinden van het heelal! Want o, o, o… wat heb ik het mijzelf en mijn om standigheden toch getroffen! Wat ben ik toch blij, blij, blij! 
En dat realiseer ik mijzelve elke dag als ik op sta met een beestachtige depressie vanwe ge mijn nachtelijk onmatige alcohol- en drugs gebruik, gekoppeld aan al die energie op slurpende bizarre sexuele praktijken met een Franse antiquair en vervolgens met knikkende knietjes moeizaam uit bed kom, al godt lasterend, benevens mijn van niets wetende medemens hels vervloekend, de blinden open sla, met ontstoken rode, on betrouwbaar knipperende door mijn vrouwen veelvuldig geroemde geloken blauwgrijze melancholieke ogen, maar nu vol geel bruine korsten, over de goudgele koolzaadvelden tot aan den einder zie, en denk van godverdomme…die wonderb’re schepping en voel hoe het daglicht mij onbarm hartig in mijn ongeschoren artisten bakkes stompt, ja, dan weet ik weer dat we niet voor niets leven en er een majestueueze Schepper met een reusachtig grote schep is die alles heeft geschapen om over zijn Zoon maar te zwijgen! Zijn Hand in de historie, mijn God, daar kun je hele boeken over vol schrijven … Ja, dan vliegen van de weeromstuit even later toch weer vrolijk en wel om niet de godvers door ons ruim bemeten huis als ik om sterke koffie met cognac schreeuw en een royaal ontbijt op bed…eerste klas bediening, mevrouw! Voor minder ga ik niet! Komt U binnenkort ook even langs, dan maken we er iets van met zijn drietjes? Zo lang U Uw poes maar parfu meert, de ballen glad scheert en Uw roos geurt naar Chanel Egoiste, laat ik U miauwen…



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.