Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2018, om 14:58 uur
Bekeken:
115 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
32 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Ik had helemaal niet naar Botticelli gewild "


donderdag 19 februari

Trouwens; ik had helemaal niet naar Botticelli gewild en Ina ook niet. Ik heb niks met de zestiende eeuw. Michel en Geneviève vroegen wat we graag in Parijs zouden willen zien dus zei ik gelijk gretig: Musée de l’Erotisme, waar een tentoonstelling over Fétichis-me en SadoMasochisme was. Dat leek me wel wat! Echt een on-derwerp voor de jonge eigentijdse kunstenaar van eenenzestig jaar oud die ook wel eens wil weten hoe het er in de grote wereld aan toe gaat tussen mensen die van mensen houden!

Een storm van protest in de huiskamer toen ik het museum voor stelde. Hoe ik zoiets kon voor stellen! Of ik wel helemaal goed bij mijn hoofd was! Ze waren er wel nooit geweest, maar naar zoiets zouden ze nóóit toe gaan. Ik zweeg wat bedremmeld om dat ik ze niet gelijk voor het (preutse) hoofd wilde stoten.

Ook goed; dan maar iets anders. Ina wilde graag naar het Costuum Museum. Ging ook niet door. Botticelli of niks. Ik gaf het maar op. Het zijn nu eenmaal keurige mensen die het beste met ons voor hebben deze twee Fran se kennissen van ons. Volgende keer gaan we liever alleen naar Parijs en doen de dingen in ons eigen tempo en vooral naar eigen smaak. Een biografie over de eens zo goed ogende, spannende Dora Maar, een van de liefjes van Picas-so en model van de fotograaf dada kunstenaar…. , heb ik maar la-ten liggen in de boekhandel, omdat het in ’t Frans is geschreven. Een ander boekje over de beeldhouwster camille Claudel.kocht Ina omdat ze zelf beeldhouwt (zie bijgevoegde folder). Ina’s aquarellen zijn beduidend minder en haar talent ligt bij beeldhouwen.

 

vrijdag 20 februari

Beetje frisjes vandaag. Naar Clamecy gegaan om boodschappen te doen, oud berg stadje op kilometer of vieren twintig hier vandaan met grote kathedraal en winkeltje met brocante, duur en niet echt veel bijzondere dingen. Wel vier ingebonden jaargangen van een tijdschrift met veel gravures gekocht uit 1850 voor slechts 35 euro en dat is ook voor Nederlandse begrippen heel weinig. Verder even naar de supermarkt Auchan gegaan waar ik ern stig berispt werd door de chef omdat ik met mijn digitale camera een rek met kleu-rige beha’s stond te fotogra feren. In feite is zo’n aangenaam tafe-reel van fleurige en kleurige, maar vooral veel belovende dames lingerie een stilleven, maar dat valt toch niet uit te leggen. Ongetwijfeld zal hij gedacht hebben dat hij te maken had met een Hollands pervert en misschien is dat ook wel zo. Ik doe niet zo aan introspectie en van gepsychologiseer van mijn werk of persoon moet ik weinig hebben. Brief binnen gekomen om mee te doen aan expo in Donzy.

Zaterdag 21 februari

Dankzij de slaaptablet en drie glazen Bordeaux wat mistig ont-waakt, maar goed uitgerust dus in zeldzaam goede stemming. Eerst houtkachel aangemaakt in de huiskamer en twee elektrische radiatoren aangezet, daarna gewacht op de bakker die claxonerend aan de deur komt, brood klaar gemaakt en –vaste prik zaterdag- geluisterd naar Martin Ros’ boekenrubriek. Daarna koffie drinken en vlak daarna sjokola met slagroom die ik meestal klaar maak. Ver volgens vier uur gewerkt aan stukje over de Friese kul-tuurpolitiek om dat te verzenden naar het Frysk Keunst in stituut en de Leeuwarder Courant om dat eveneens per brief op te sturen. ‘s Middags om drie uur Hollandse kennissen op bezoek glazen Bordeaux en Pouilly, bakken met knabbels, nootjes en koekjes. Zeven uur weer alleen. Leuk dat Jasper van Putten informeerde. Schiet me net te binnen. Doe hem de hartelijke groeten. Ik heb (uiter aard) de monografie van zijn werk.

Mokum anecdote 1, Loes en Cornelis Doolaard:

In 1970 logeerden Loes en Cornelis Doolaard bij Jan en Anneke van Baal en Ina en ik in het huis van Dieuwke. We maakten toen kennis met elkaar. Cornelis vertelde dat hij de volgende dag bij een Amsterdamse kunstschilder op bezoek zou gaan. Zijn achternaam was Koster, zijn vrouw heette Karin. Het zei mij weinig; ik kende het echtpaar niet, wel het werk van schilder Koster.  Niet lang daar-na overleed kunstenaar Koster door een medische fout.  Cornelis heeft een eenmalig erotisch rendez vous met Karin gehad. Achttien jaar later ontmoette ik bij toeval in Amsterdam deze Karin Koster. Ze werkte op de textiel restauratie afdeling van het Rijksmuseum en zoals dat in het leven wel vaker voor komt ; we kregen een zes maanden du ren de relatie met elkaar in 1988, die net iets verder ging dan alleen maar handje vast hou den. Zo hoort het natuurlijk ook in de kunsthistorie en het leven. Het is een beetje een pijnlijk puntje voor mijn wederhelft dus ik heb het er maar niet vaak over. Eigenlijk nooit. In elk geval hebben Cornelis en ik dus een aardig overeenkomstig detail met elkaar. Hij is daar overigens niet van op de hoogte. Het blijft dus in de kleine kring van de naaste (Mokum) familie!

Mokum anecdote 2, Cornelis in hoge nood:

 

In 1971 of ’72 toen Dieuwke Bakker Galerie Mokum kocht aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal , dankzij een tip van mij uit de Amster-damse antiquarenwereld dat boekhandelaar Pfann het pand ging verkopen voor ik meen f 135.000,- gulden (Uit erkentelijkheid voor de tip heb ik toen van Dieuwke twee lithos van Sal Meijer gekregen die ik een paar jaar later na de nodige problemen met Dieuwke heb ver kocht. Ik geloof niet dat Dieuwke het verder heeft verteld dat de tip van mij kwam). In elk geval zouden Cornelis en ik de buitenkant schilderen. Hetgeen geschiedde. In de oude witte volkswagen van Cornelis die zijn rij-bewijs in België had gekregen toen je nog geen rij examen daar hoefde af te leggen, hetgeen te merken was aan een ietwat schok-kerige rijstijl, gingen we op zoek naar een winkel in verf benodigd-heden. Of het schokkerige rijden aan de versnellingsbak lag of aan Cornelis zijn manier van de koppeling te weinig gebruiken zal wel altijd een raadsel blijven en ik heb er maar niet naar gevraagd daar ik zelf geen oto rijd. Voorzien van kwasten en blikken verf aan de slag. Ik had mijn gele zeiljopper in het gangetje gelegd van de trap naar boven in de verwachting dat hij daar veilig en droog zou lig gen. Dat had ik nou net beter niet kunnen doen, want Cornelis had in zijn hoge nood in de opgang naar de eerste etage staan plassen. Juist! Goed geraden. Op mijn gele zeiljopper. Ik was meer ver-baasd dan kwaad en vroeg Cornelis waarom hij dat plasje niet in de gracht had gedaan. Hij had dat niet gedurfd voor de voorbij-gangers, zei hij en voegde er aan toe: ”Vertel het maar niet aan Ina!”

Ik vroeg hem de reden daar van. Hij zei: “Anders is het een aap op mijn rug!”  Waar ik weer weinig van begreep, maar de uitdrukking wel origineel vond. Om een uur of zeven liepen we naar de Nieuwe Spiegel straat. Het regende. Ik heb toch de zeiljopper maar aan gedaan. Collegas onder el kaar. Ook dit voorval blijft in de toenmalige Mokum familie. En natuurlijk het verhaal aan Ina gedaan toen Cornelis weg was.

 

Mokum anecdote 3,  Jimmy Macmillan

 

GeertJan Jansen en Chris kwamen zomer 1970 en de Jaguar  van Chris langs vragen of ik zin had mee te gaan met een toertje door het land o.a. ver-zamelaar Pijnenburg, de koek fabrikant, die Cobra verzamelde en een privé museum had. Diverse adressen werden verder bezocht en Jimmy zette het op een drinken en wilde mij graag grijpen achter op de autobank en begon al vast met verbaal avances te maken. Nou voelde ik daar niet zoveel voor want de man was ab-soluut mijn tiepe niet. Ik houd niet vanm oprdingerige tiepes die te heavy over komen. Zijn uitnodiging om mee te gaan naar zijn hotel heb ik beleefd doch dringend afgeslagen. Jimmy sprak mij aan met “Gorgeous” en omdat mijn Engels toen nog een stuk minder was vroeg ik aan GeertJan wat hij eigenlijk bedoelde. GeertJan grijnsde en zei met enig leedvermaak: “Dat betekent lekker stuk!” Ik reageerde er verder maar niet op, maar weigerde verder wel op de achterbank plaats te nemen.

Jimmy poogde mij er van te overtuigen dat het beter was om Galerie Mokum te verlaten en over te gaan naar een Galerie in Boston. Ik was scepties. Ik vertrouwde hem niet.

 

Mokum anecdote 4: Chris in Bennebroek.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.