Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 mei 2018, om 20:50 uur
Bekeken:
68 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
25 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stress is mij hier onbekend. Niets moet. "


Persoonlijk prettig contact met de dames of heren kunsthandelaren is bij mij verder een conditio sine qua non.

Het klikt of het klikt niet.

Heel simpel.

Wel vind ik het belangrijk om een optimaal toegankelijke kunst te maken en zal het realisme ook nooit los laten. Een uitspraak van jou uit 1969 schiet me te binnen toen we het over de overschatte Jan Sierhuis hadden, eens een ex-buurman van jullie en toen je zei: “Ik had altijd de indruk dat Jantje de boel voor de gek houdt met zijn schilderijen!”

Nou, die indruk heb ik nog steeds, maar het heeft hem geen wind eieren gelegd! In 1974 zat ik met hem in een jury “Amsterdam koopt kunst”.

Vanochtend komen we om tien uur aan op het Gare de Lyon en Michel en Geneviève stonden ons op te wachten om met hun auto naar hun appartement te rijden.

Eerst koffie en vruchtensap, daarna samen met zijn vieren aan de vertaling werken van een advertentie die Michel wil zetten in Huis & Aanbod om hun buitenhuis te verkopen.

Hij is erg precies en alles wordt op een goudschaaltje gewogen. Terecht overigens. Het is geen sinecure om een Frans huis in Nederland te verkopen. Broodje eten om twaalf uur, daarna weer verder met de advertentie en fotos selecteren, afspraak maken hoe we de financiële kant regelen.

Tot onze verbazing om twee uur weer eten, maar dan warm. Zuur-kool (zonder aardappelen!) met Gelders rookworst en een worst die op een kreeft leek en ik voor de zekerheid maar heb laten staan. Je weet maar nooit. Om drie uur met de metro naar het Musée du Luxembourg. Half uurtje langs de menigte binnen schuifelen voorbij de schilderijen, daarna een paar boekwinkels in en een te duur restaurant naast het Museum bezocht. Geneviève vergeet haar tas en wordt terug gefloten door een be hulpzame ober. Een uitzondering in deze stad waar obers tot de meest onbeschofte bevolkingsgroep horen.

Wat viel op aan Parijs van nu met vroeger? Het is er schoner; behalve de straten ook de treinen, toiletten en me tro gangen. Als ze niet uitkijken worden de Fransen nog echte Europeanen. En vooral; het is er veilig in de stad en in de trein.

Wat de zuinig ogende niet al te vrolijke Hans Dorresteijn betreft lijkt het mij geen wonder dat meneer gescheiden is van zijn wederhelft als je die zuurpruimlyriek aan hoort. Ik vind zijn teksten wel erg knap. Het projec-teren van de eigen sores op je familie leden moet wel verkeerd uitpakken. Of zit ik er naast? 

Bij mij zijn de cynische overpeinzingen op papier meer een kompensaatsie voor een (veel te) vrolijk met drank overgoten, tamelijk gemakkelijk, misschien wel oppervlakkig  leventje hier in Frankrijk alhoewel er bij tijd en wijle toch wat moet worden uitgevoerd, maar niet om echt overspannen van te worden. Stress is mij hier onbekend. Niets moet. En verder poog ik vrede te houden met de naaste familieleden, maar ook dat kost weinig moeite. Gezelschap van Hollanders die hier al of niet tijdelijk wonen is ook heel leuk. Omdat ze allemaal een reden of een verwachting heb ben om weg te gaan uit Holland. Zo is daar de cynische W. v. G., leraar aardrijks kun de die een paar jaar in een lagere klas op de kweekschool waar ik vijf jaar sleet vertoefde. Volgens hem waren alle leraren daar gek en gestoord; hetgeen mij nooit is opgevallen, maar goed, het is wel aardig om te horen hoe een ander zijn visie geheel honderd tachtig graden anders is. Een bron van voortdurende vreugde. Zijn leerlingen vind hij allemaal achterlijk en walgelijk. Zo mag ik het horen! Over een maaltijd doet hij drie en half uur als perfekte kok en vult dan bijv. champignons met allerlei kaas soor-ten. Ik wist niet dat het kon of bestond, maar hij is er het bewijs van dat in de keuken niets onmogelijk is voor de ware doorzetter.  Van de zomer, temperatu ren hier van 38- 42 graden, nam hij ons mee naar een vochtige, bedompte, morsige cave waar een manke boer die wat sadistisch uit zijn ogen keek wijnen fabriekt van een eigen merk met een veel te hoog alcohol percentage, dat eigenlijk verbo-den is, maar net door de beugel kon volgens de fabrikant, op het randje, want de wijn ve bouwers zijn aan heel strikte eisen gebonden door de overheid. Echt een adres voor wie waar voor zijn geld wil hebben die morsige cave. Als je  te veel van zijn brouwsel drinkt word je misschien nog wel blind of gek ook of allebei. Die dingen schijnen voor te komen. Zelf kopen we liever flessen Bor-deaux bij de Lidl tot afschuw van Hollandse kennissen, die dat niet erg chique vinden en verder overigens geen enkel verstand van wijnen hebben. Ik ook niet echt en waarschijnlijk scheelt dat weer heel wat op het huishoud-budget. Als er maar alcohol in zit, niet al te zuur en donkerrood van kleur is dan is het mij al lang goed.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.