Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 mei 2018, om 13:05 uur
Bekeken:
84 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
18 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De bramenstruik"


 



Anita,en haar familie liepen langs de weide.De wilde bramen langs de weg,zagen er lekker uit.En omdat er nog niemand van gegeten had,smelten ze er na toe,en aten de grote bos bramen op.Nu hingen er maar nog een paar bramen aan.

Die bramen,waren nog goud van de rode kleur,in een mooie laag paars gedekt.De zon,die juist een onweersbui liet vallen,scheen op de glitterde twee bramen die nog over bleven.

Na dat de familie van de bramen week,sprongen de opgegeten braamen open in een bloem,die vervolgens weer in bramen veranderden.en dicht,in de bloem,woonde een elfje.Zo mini klein,dat men het aanzag als een mier.

En als de bloemen opensprogen,zweef het elfje drie maal rond de bloem,en ze veranderden in een mooie braambos.

De tweede keer toen Anita kwam,was de volgende ochtend.Juist waren ze verhuist.Dit keer was ze alleen gekomen.Want ze wou eens van de het mooie bos ontdekken.Ze liep met haar rode jurkje de bossen in.Het bospadje ws breed.Waar ze de vorige dag gewandeld had,wandelde ze nog een keer.Ze stopte bij de braambessen.

Ze at de braambessen allemaal op.En om niet te vergeten dat het de verkeerde was,zette ze een stokje met een blad omhoog in de grond.Naast de plant.



De volgende dag kwam ze terug,en opnieuw zag ze de glanzende braambessen branden in de zon.

ze at ze vervolgens allemaal op,en verstopte zich achter een boom.Dicht bij de braamstruik.

Om middernacht zat ze daar nog.

de bladeren,veranderden in knoppen.En wanneer de knoppen opengingen,kwam er een klein elfje uit.

Zwaaiend met haar toverstokje dansde ze rond de braamstruik.Er zag gefokkel,en de knoppen groeiden in bloemen,die weer in prachtige bramen veranderdenEn vervolgens,sprong ze in een vrucht.Zonder iets te beschadigen.

snel hupelde ze naar de struik.En legde er een vinger op.

...Mooie bramenstruik,ik weet niet wie jij bent.Maar toch ken ik uw geheim.Dus kom er nu bij maanlicht uit.... Zei het meisje lachend naar de bramenstruik.er verscheen een wit licht rond de bramenstruik.ze moest haar ogen sluiten.

En daar stond het elfje naar haar te kijken met een mooie glichlach naar haar toegekeken.

...Dag meisje.van ver hiervandaan.Hoe gaat het u? Bescherm dit geheim.Het zal wel eens nutig zijn..... zei het elfje.En verdween in de bramenstruik.

De zelfde zomer,waren de oogsten allemaal mislukt.En nog die winter,leden de mensen honger.Anita was al groot geworden.Al bijna als een volwassenen.Ze was arm.Zo arm dat ze nu in een hut woonde.In die winter liep ze naar de plant.Die zijn bramen groot waren geworden.Niemand wist deze plek.Ze plukte en plukte.Tot haar mandje er vol van zat.Daarmee liep ze naar huis.Zette de bramen in potjes,in haar kleine winkeltje plaats.

Alle mensen stroomde binnen,vroegen niks.En koopten alle vruchten.Verast als de nieuwe morgen,erweer waren gekomen.Anita was niet meer arm.En nu de hongersnood er niet meer was.

De plant had gelijk.Het zou eens nutig zijn.

Nu was er weer eten.In elke kamer van de stad,was Anita voor haar redding beroemd geworden.En in elke kast.Stond er wel zo een potje met bramen.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.