Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 mei 2018, om 22:22 uur
Bekeken:
57 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
13 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" De Heere Heere Himself behoede mij voorde christelijke kunst "


De Heere Heere Himself behoede mij voor zogenaamde gezonde christelijke kunst (deel 1)
februari 25, 2013

De Heere Heere Himself behoede mij voor zogenaamde gezonde christelijke kunst (deel 1)

Ik wil niet langer kunstenaar heten. Ik wil kunstenaar zijn. En dat is andere koffie dan thee.

“De Heere Heere der Heerscharen Himself behoede mij voor zogenaamde gezonde christelijke kunst want dan komen we bij de kitsch uit van het stalletje te Bethlehem en engeltjes in de kerstboom”

Fred van der Wal: “De Heere Heere Himself behoede mij voor zogenaam-de gezonde christelijke kunst als dwang- en opvoedingsmiddel, want dan zijn weer terug bij Af…dan gloort het konzentrationslager aan de horizon en doemt de aanmoediging Arbeit Macht Frei op! En dan krijg ik de neiging van onderknuppel uit de zak wie er mee doet…”

Je moet er voor zorgen dat je werk toegankelijk is voor een brede groep en geen wartaal spreken zoals Lucebert of Schierbeek.
Spreek eenvoudigweg je moers taal en of dat nou Fries is of Nederlands zal me een rokende worst wezen.
Het gaat uiteindelijk toch om de van eenvouds verlichte wateren, zoals de dichter/schilder Loetsjeblert eens zo treffend zei.
Als die wateren namelijk niet verlicht zijn zie je niks in het donker en als de batterijen uit je zaklamp dan ook nog op zijn kun je beter 112 bellen.
De echtgenote van een niet nader te omschrijven overgesubsidieerde staatskunstenaar in de Bourgogne stelde eens voor om met zijn allen te gaan zwemmen om twaalf uur des nachts na een alcolhol besproeide geanimeerde avond ter mijner huize, lekker met zijn allen dobberen in je ontuchtige blote reet, want daar ging het natuurlijk om, poesje kijken, tieten kneden, tepels bewerken met een noodvaart en verder een beetje staan swaffelen in de snel vlietende Nohain waar een halve meter water staat en slangen huizen.
Ik vroeg of ze wel helemaal bij zinnen was en liever een andere keer met zijn allen konden gaan stoeien in het diepere water, eendje hou je snater.
Sexual Wissenschaft èn herbezinning waren hoog nodig. Ik denk dan weer aan die prachtclub van de NVSH (Nederlandse Vereniging Voor Seksjuwelen Herbewapening) alhoewel ik het in ’t diepste geheim eigenlijk altijd al een stelletje viespeuken vond.

Het is er nooit van gekomen; de prille vriendschappelijke relatie liep al snel uit op hevige meningsverschillen over de kunst toen de artiest in het openbaar mijn beeldend werk belachelijk ging maken en poogde websitebeheerders, webloggers en lezers tegen mij op te zetten. We hebben het nu over 2007. Al snel haakte hij af.

Zoals wel vaker onder een bepaald soort gefrustreerde kunstenmakers zonder enige ausdauer gebruikelijk is. Gelukkig had de man al vanaf zijn veertigste een prima WAO uitkering plus een zesdehands otomobiel en kreeg elk jaar na veel klagen over zijn in brede kringen miskende genie en wankele gezondheid een puike beurs van het ministerie voor kuttuur.
Waterverf dus, doch niet van de goedkope soort uit de speelgoedwinkel. Gluton met een varkensharen kwastje. Het was allemaal van schraalhans keukenmeester en ploegen door verharde klei.

Voor vele verstandige kunstzinnige collegaatjes is het gedrukt worden of geëxposeerd in dure galeries belangrijker dan het vreten. Voor mij dus ook.
Voor wie geregeld vreten moet om op zijn achterpoten te blijven staan ligt het anders, die vaart uit nooddruft op kommersjeel, dan word je een Rien Poortvliet of een Henk Helmantel. Het tiepe van de klein zelfstandige. Miep Kniep c.s.
Mij gaat het uitsluitend om de kwaliteit.
Je moet wel je werk tonen aan het volk. Het moet niet op zolder blijven liggen, want daar hebben alleen de muizen baat bij. Ik ben nog steeds geen zwaar brillende, bleke, droeve poweet met diepe gevoelens, die bijten bij voorbaat al in het stof.
Het leven heeft mij aanvankelijk weinig weelde en geluk gegund de eerste vijfentwintig jaar, maar niet getreurd.
Ik was al dertig toen het enkele jaren een beetje begon te lopen, maar toen kwam het ook bij bakken binnen en ging het er bij bakken weer uit.
Ik heb van uit de collegaatjes en het kunst bestel, de overheid, de galeriewereld enorme tegenwerking gehad, dat kunnen pretentieuze, inhoudsloze modekunstenaars of failliete kunsthandelaren als dat modieuze minkukel met artistiek wanbeleid, die nog steeds hun vinger in de dijk moet houden om rond te komen en een rondvaartboot moet besturen om de maatschappij een stuk droog brood af te dwingen, helemaal niet begrijpen.
Ik ken zo’n portret, hij exposeerde bij voorkeur rotsooi en tinnef in zijn galerietje in de Kerkstraat bij mij om de hoek van de Nieuwe Spiegelstraat te Amsterdam, maar zo’n persoon is veroordeeld om na zijn terechte faillissement als timmerman/rondvaartbootgids zwart bij te beunen.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.