Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 mei 2018, om 12:23 uur
Bekeken:
32 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn maatje gaat sterven"


We waren, meer dan een jaar geleden, naar de huisarts gegaan. Hij wilde niet, flauwekul vond hij het. Dat afvallen (tien kilo in een jaar) kwam gewoon van de stress, anders niet en de dokter was geneigd hem te geloven, want er was zo direct niets te vinden. Dus in de wacht gezet. We gingen nog op vakantie, een cruise naar Cran Canaria en verder. We gingen wel elke avond om acht uur naar bed omdat we zo moe waren. Ook gingen we nog vier dagen met de kinderen en kleinkinderen naar Orveltemarke in Drente. Het waren heerlijke dagen en we genoten ervan. Eenmaal thuis stortte hij in, duizelig, Hij kòn niet meer. Naar de huisartsenpost en daarna naar het ziekenuis. Eenmaal daar ging het vrij snel. Een scan toonde aan dat er een tumor van twintig centimeter op de linkernier zat.

Bovendien waren de aorta en de onderste holle nierader ingekapseld in het tumorweefsel en zat er een stolsel, enorm van afmeting in de nierader. Er was niets meer aan te doen. Geen chemo, geen bestraling, geen immunotherapie, helemaal niets. Hij kon naar huis, overgedragen aan de huisarts, die het stervensproces zou begeleiden. De oncoloog gaf hem nog drie maanden tot één jaar. Het jaar is nu bijna om, hij is er nog steeds, een wonder volgens de huisarts en de oncoloog. Hij wordt steeds magerder, teert verschrikkelijk in, maar klampt zich met beide handen aan het leven vast. Ik heb, naast veel verdriet, ook nog een heup die aan vervanging toe is. De pijn wordt afgedempt met diclofenac, een gif dat je niet voortdurend mag gebruiken. We wachten, waarop? Op erger. Mijn maatje gaat sterven. Ik ben stuk!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.