Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 mei 2018, om 09:29 uur
Bekeken:
129 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
36 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het verhaal van het pillendoosje"


Eén artiest in het ateliergebouw Tweede Nassaustraat 8 te Amsterdam liep in de jaren ’70 rond met een revolver

Rein Scholtens zegt: 23 maart 2008 om 18:59

Heel goed beschreven, Fred. Ik verkeerde omstreeks mijn twintigste (ik ben nu 62) heel veel in de Haagse muziekscene. En als je daar niet aan de drank of aan de dope was telde je eigenlijk niet echt mee. Ja, dat waren soms droevige tijden. Maar de muziek was toen en nu nog steeds mijn redding. Het ga je goed.

fredvanderwal zegt: 23 maart 2008 om 19:15

In het ateliergebouw Tweede nassaustrat 8 te Amsterdam vonden dankzij drugs gebruik moorden en inbraken plaats, schietpartijen en brandstichting. Liep er weer een drip drip  bloedspoot op zondag door de gangen. Tel uit je winst. Een artiest liep rond met een revolver, anderen met knuppels, bijlen, mokers en vlijmscherpe machetes om hun kunstenaarschap te onderstrepen.

Klaverblad zegt: 23 maart 2008 om 19:55

Vanmiddag in het programma Kunst waren vrienden van Willem van Malsen, die spraken over zijn Alzheimer, waarschijnlijk door dertig jaar overtollig alcoholgebruik. Toch waren Kees van Kooten, Mensje van Keulen, Jan Mulder, Remco Campert postief over hem. De laatste jaren kon hij woest kwaad worden op iedereen, om daarna huilend zijn excuses aan te bieden. Jij had hem toen al door. Over een pillendoosje werd gezegd dat een begaafde artiest uit Friesland hem nog in zijn bezit moest hebben.

fredvanderwal zegt: 23 maart 2008 om 20:00

Klaverblad,

Uitzending gedeeltelijk gezien. De aanwezige Deborah Wolf wel eens gesproken en nog eens een brief je van gehad lang geleden. De slordig levende Willem van Malsen was een pathetisch figuur uit een vervlogen tijd waarin het De Grote Mode was om pathetisch te zijn en zich te beschenken. Ik heb daar nooit aan mee willen doen, dus vie ik uiten het toenmallige modebeeld. Het verschil tussen mij en het hedonistsiche groepje Amsterdamse kunstartiesten dat de cultus van de dood omarmde  is dat ik nog leef en zij niet.

De genoemde schilder Hans Engelman heeft tijdens WO II nog zes maanden vast gezeten vanwege deel name aan een illegaal blaadje.

Het verhaal van het pillendoosje was alleen Engelman en mij bekend. Ik hecht er geen bijzondere betekenis aan en woonde tijdens de beschreven gebeurtenis trouwens in Amsterdam en niet in Friesland. Net zo min als W. F. Hermans ooit een Groningse auteur was, ben ik nooit een Friese kunstenaar geweest, ondanks de jaren in Friesland van Jan. 1978 – Sept. 2002.

Van de broodmagere gratenkut Mensje van Keulen bezit ik een briefje uit 1981. Zij imponeerde mij als Minor Writer toen in geen geval niet en nu nog niet. De mening van popi Jopi plebejer Jan Mulder als verwaarloosbare factor in het geheel slaan wij voor het gemak maar even over. Remco Campert is een pvda meeprater met alles en iedereen die in zijn straatje te pas kwam en komt. Een slappe lul. Zoals W. F. Hermans aantoonde in zijn secundaire publicaties.

Reactie is geredigeerd

Klaverblad zegt: 23 maart 2008 om 22:53

OK, dat weten we dan ook weer. Je laat nog wat witregels over voor overpeinzingen. Ik heb overigens zelf ook niet veel op met de gasten, op KvK na. Mensje is helemaal een verschrikking. Een goed boek en daarna vuilnis, wat ook aan haar te zien is. Ik zal je nooit meer een Friese kunstenaar noemen. Sorry voor de belediging.

Bewerken

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.