Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 mei 2018, om 10:10 uur
Bekeken:
58 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
28 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het is mij genoeg. Ik stel geen eisen meer...."


IK HEB EEN KLEINE KRING MENSEN OM MIJ HEEN WAAR IK MIN OF MEER VAN HOUD…

Min of meer dus, want verschil in stand moet er vanzelfsprekend wezen. We moeten niet gelijk gaan overdrijven. Haakt een dame af, dan is het end zoek en gaat onze kuns artiest helemaal los en breekt gelijk een tsunami door alle bedijking en iedere conventie heen. Scheurt op twee wielen door de bocht van het burgermans fatsoen en gaat op topsnelheid over de vluchtheuvels van het daag’lijks bestaan. Mooi is dat, hè, zult u zeggen! Nou, u gaat uw gang maar en pakt nog een keil in de keilenwinkel. Komt het vandaag niet daan komt het morgen ook niet. Net goed eigenlijk.

Nee, bij die intimi daar horen uiteraard geen extreem linkse mensen bij, want die hebben mij totaal niets te zeggen. Ik ga niet om met geestelijk minvermogend VVD gajes, dat spreekt toch vanzelf. Die kring van intimi is verder heel beperkt. Er komt aardig de klad in. Ik kan niet aan de gang blijven. Velen kiezen voor een praktische oplossing voor het wereldraadsel. De een na de ander springt van het balkon van de elfde etage van een flatgebouw met de kop voor over dan is het in elk geval raak. Ik noem zo’n gebouw dan ook een zelfmoorddoos. Woonkazernes. Een driekamer fllatje op vier hoog met verdorde geraniums op het balkon. Voor geen goud kom ik daar op bezoek. Beton ghettos. Woningen voor de gemakzuchtigen en de fantasielozen. In elke flat de TV op dezelfde plaats tegenover de driezitsbank.

Jawel, de dood heeft mij bijkans alles ontnomen. Heel wat kunstenaars en kunstenaars-vrouwen met een leuke voorhang die ik hoog achtte hebben inmiddels de pijp aan Maarten gegeven. Nee, ik ga geen namen noemen van die hangkutten, want als ik er weer een vergeet is het huis te klein.

Er is in het leven maar één uitweg. De HS! Nee, geen afkorting van Hollandsch Spoor, maar wel van de Heilige Schrift! De Bijbel dus. We mogen Spreuken, Prediker, Job en Openbaringen niet vergeten als leiddraad. Laat dat nou mijn alfa en omega zijn, dat is niet niks! Wel doe ik wat ik doe en vraag niet waarom. Weet ik veel! Innerlijk schouwen doe ik niet aan. Elke introspecctie is mij vreemd. Van dag tot dag, lezer, daar gaat het ‘m om!

Het is nog altijd beter in het huis der treurenden te verkeren dan  bij de show van dat onappetijtelijke dikke schreeuw monster Paul de Leeuw. Also spreekt de Heire der Heirscharen met Fred van der Wal en dat is goed gesproken. Heel goed zelfs en wat goed is komt altijd in drieën. De mensen in ons fijne land hebben het eigenlijk veel te goed en gaan daarom herrie trappen. Klotsende konsumerende kohabiterende klootzakken. Je ziet de medemens steeds meer opdikken. Ook dat. Alsof dat nromaal is! Nee, dan ken ik er nog wel eentje. Ik geef daarom ook nooit iets bij een collecte voor hongerige kindertjes in Afrika, want voor je het weet zijn ze net zo vet.

Ik heb heel weinig familieleden van mijn kant over  dankzij Het grote Leed, die gasten kan ik op de vingers van één hand tellen en dan houd ik nog genoeg vingers over om een sigaar vast te houden en een glas fonkelende wijn aan te vatten. Een Pommerolletje van een paar tientjes want ik ga geen slobber drinken, zeg. Wat zullen we nou krijgen?

Ik had een zuster en een broer. De laatste is dood geknuppeld in een portiek toen hij net met een loopse homosuwele heer op klaar komen stond in een Haarlemse achteraf steeg en mijn zuster is Groen Links die wil zoals al dat soort verpolitiekte verstarde dwaallichten niets met mij te maken hebben. Jaloezie uiteraard. De Hollandsche ziekte. Spreekt vanzelf. Geen probleem verder. Dertig jaar niet gezien, dus als ik haar op het Rokin of in Arti et Amicitiae tegen kom zou ik haar niet herkennen.

De tragiek is dat de dood helemaal niets op lost. Het wordt dus heel stil om mij heen met het vorderen van de jaren. Veel waardevols is verloren geraakt. Jawel, dat is aan de andere kant ookweer heel prettig. Ik spendeer geen tijd aan onbenullen namelijk maar ook niet aan zich interessant voordoende dames en heren. Ook niet aan linkse dames, hoe aangenaam ze er ook uit zien met leuke zwarte lingerie onder een doorzicht jurkje en henna kleurig haarop leuke sandaaltjes. Het is snel een gesloten boek met leden van de vrouwelijke kunne als ze dicht klappen als een mosseltje. Wie ben ik die haar open gata breken? Welnee! Ik kijk wel uit. Doorgaans hebben zij mij niets te bieden met hullie neomarxistsichefeministischecologisch bewustzijn. Tijdverlies. Het blijven klei aardappelen. Droogkokers. Ik woeker met de jaren die mij nog zijn toegemeten door de Schepper. Geprezen zij zijn naam. Op mijn leeftijd heb je nu eenmaal de toekomst achter je liggen.

Luister goed: dat een auteur/kunstschilder in zijn werk zou voortleven is ook weer een enorme vergissing van de burgerman; als je dood bent dan ben je ook echt dood. Het boek is dan uit, ook als het een mooi boek was. Last exit to Brooklyn. De laatste halte. Een open deur. Vijf voor twaalf. Rampen komen. Het is me al wat als je als kunstenaar langer dn een paar jaar wordt gevolgd en beccommentarieerd.

Het merendeel van de mensen leeft niet eens in hun eigen kinderen voort, want wat hebben zij te melden? Wat hebben zij mij te presenteren buiten een sigaret, een glas Prosecco en muziek waar ik van houd. Het is mij genoeg. Ik stel geen eisen.

Waar halen sommige weinig getalenteerde kunstenaars het vandaan, zoals de Limburger Bokito Krukzool,  om te pretenderen dat hun geleuter, gelul, gezeur en klatsj klatsj schilderijen voor de eeuwigheid bestemd is?

Ja, zeg, W.F. Hermans is dood en gecremeerd en wordt nog steeds gelezen, maar dat heeft toch helemaal niets met W.F. Hermans meer te maken? Het komt alleen maar doordat er uitgevers zijn die er aan denken te verdienen. Is dat cynisme? Hou toch op. Aanzienlijke winsten te peuren uit een lijk, dat is het. Zo gemakkelijk ook. Er zal nooit sprake zijn van enige tegenspraak van de auteur. Dooie kunstenaars zijn zonder uitzondering goeie kunstenaars voor de commercie. Vertel mij wat. Zo zit de wereld toch in elkaar?

De laatste keer dat Fred van der Wal lekker heeft kunnen lachen is heel lang geleden. Geen idee met wie, het zal wel weer niet met een collegaatje van Arti et Amicitiae geweest zijn, want die hebben mij helemaal niets mede te delen, maar het was wl weer aan de andere kant een waar intertestinaal genot, mijn ballen klotsten van puur plezier ketsend met een gongslag of de beurs van start ging op het Rokin, tegen elkaar, een gevoel….hou maar op, alsof ik een shot brown sugar mijn ader had ingepompt, het voelde zo ongeveer van de keine dood, le petit mort zoals de Fransen een orgasme noemen, kom maar even langs, want nu, op dit moment sterf ik gewoon van het lachen. We moegen wel uitkijken; voor je het weet blijf ik er in en wat dan?

Helaas, helaas, de humor is al lang uit mijn leven verdwenen en de glimlach bestorven rond de dunne lippen.

Het is over en doet mij weer denken aan die fijne pop song van The Rolling Stones ‘It’s all over now’ en dat heeft niets te maken met ‘Let the good times roll’ of ‘Manus stop je vinger in mijn anus’, dat is weer een heel ander verhaal. En al helemaal niet met ‘Yes, we have no bananas, we have no bananas today’ want dan komen we in de sfeer van de licht getinte Noord- Afrikaanse import waar ik niets van moet hebben als aanhanger van Thierry Baudet. De Heire der Heirscharen heeft namelijk niet voor niets de grenzen om de landen heen getrokken en de spraak verward zodat we nu vele talen kennen. En dat extreem linkse gelul van ‘Alle Menschen werden Brüder’  daar zeg ik op: Afvegen en doortrekken!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.