Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
26 april 2018, om 17:23 uur
Bekeken:
76 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
19 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Boze broer: afscheid"


Achterin de toeristenbus ging de beltoon van Mariannes apparaat af. Haar broer stuurde een berichtje dat hij bezig was afscheid te nemen van zijn collega’s.

   ‘Hoe doet hij dat, schudt hij ze allemaal heel beleefd het handje of zegt hij ze vol in het gezicht wat hij van ze vindt?’ wilde Karel weten, die naast haar gezeten meekeek op haar machientje.

   ‘Nee, hij houdt het netjes en de echte reden voor zijn ontslag houdt hij voor zich,’ antwoordde ze. ‘Hij vertelt dat hij zich uit de drukke stad Amsterdam terugtrekt en dat hij zich met zijn gezin, nu de kinderen nog klein zijn, vestigt ergens op het platteland. Hij zegt er niet bij dat dat ergens op het platteland in Zuid-Frankrijk zal zijn in de buurt van Arles.’ Vooral Snorremans, de collega met de lange neus en brede snor, met wie hij nooit had kunnen opschieten, wilde hij geen tekst en uitleg geven en slechts vluchtig gedag zeggen, begreep Marianne.

   ‘Langbeneusd en breedbesnord - ik zie hem voor me,’ zei Arie, die eveneens over Mariannes smartphone gebogen zat. ‘Zo’n soort Kader Abdolah-figuur met een snor als een straatbezem. Als hij de hoek om komt zie je eerst die enorme neusbezem van hem en dan pas het puntje van zijn reukorgaan.’

   ‘Langbeneusd, breedbesnord, kleinbeluld… hmm,’ zei Karel. ‘Dat doet me denken aan een brugklasgrapje van vroeger, nou ja grapje…’

   ‘Over die laatst eigenschap heb ik helemaal niet gehad,’ protesteerde Marianne. ‘Anyhow, hoe ging dat grapje?’

   ‘Dat ging zo: waarom hebben Turkse mannen allemaal van die Kader Abdolah-snorren?’

   ‘Nou?’

   ‘Omdat ze op hun moeders willen lijken.’

   ‘Hèhè, trouwens Kader Abdolah is niet eens een Turk, hoe kom je erbij.’ Ze boog zich weer diep over haar toestel en zei: ‘Nu is hij op weg naar de bibliotheek.’

   ‘Wie, die langbelulde, kleinbeneusde, smalbesnorde…’

   ‘Nee, mijn broer. Hij gaat daar alle kinderboeken inleveren. Voortaan zullen zijn kids Franse boekjes moeten lezen. Hij loopt zojuist langs de leeszaal waar mensen kranten en tijdschriften zitten te lezen, de collaborerende leugenkranten en -tijdschriften, zegt hij. Hij beweert dat je daar op den duur vanzelf een soort hedendaagse nsb-er van wordt, van dat krantenlezen en journaal kijken op tv, en dat hij de laatste tijd pas goed is gaan begrijpen hoe het in Nederland geweest moest zijn voor de meerderheid van de Nederlandse bevolking, de meegaande, meeheulende en collaborerende bevolking die alleen maar te lezen kreeg wat er in dagbladen als de Telegraaf te lezen stond en te horen kreeg wat er in radioberichten van de gezaghebbers te beluisteren viel.’

   ‘Iemand die kranten leest is een nsb-er?’ vroeg Karel.

   ‘Volgens mijn broer wel, ja.’

   ‘Dat doet me nogmaals denken aan een brugklas… eh… grapje. Dat ging zo: hoe noem je een Turk op een fiets?’

   ‘Nou?’

   ‘Een fietsendief.’

   ‘Hèhè.’

   ‘Dat is toch net zoiets als hoe noem je een Nederlander die een krant leest of het nieuws op tv volgt en zegt: een hedendaagse nsb-er?’

   Marianne haalde haar schouders op. ‘Wat hadden jullie in de brugklas toch tegen Turken?’ vroeg ze.

   ‘Niets, helemaal niks. Die opmerkingen over Turken werden steeds gemaakt door een Turkse jongen bij mij in de klas op de middelbare school. Hij was het die dat brugklasgrapjes noemde. Ze hoorden thuis in dezelfde categorie als die van hoe noem je een volwassen man die kinderpostzegels verzamelt en het antwoord is dan: een pedofilatelist.’

   ‘Van het Reve heeft zijn eerste roman ook volgestopt met lagere school grapjes,’ zei Arie. ‘Best geinig. Je krijgt zo de indruk dat de hoofdpersoon een puberscholier is in plaats van een jongvolwassen 23-jarige kantoorklerk.’

   ‘Een Turkse jongen die bedenkelijke grapjes verteld over Turken?’ vroeg Marianne.

   ‘Ja. Hij moest zelf niks van Turken hebben. Hij zal daar wel een of andere reden voor gehad hebben, misschien kwam hij toevallig uit een misdadige familie, waren zijn broers drugsdealers ofzo. Hij heette özök of zoiets maar hij vroeg ons of we hem Jan wilden noemen en dat deden we dan maar. Hij ging al op zijn zestiende op kamers wonen, kreeg verkering met een oer-Hollands meisje en wilde later met haar trouwen en dan haar achternaam aannemen, ik weet niet of zoiets kan.’

   ‘Hij wilde dus afstand nemen van zijn achtergrond en omgeving, hij nam afscheid van zijn verleden en nam een nieuwe identiteit aan. Net als mijn broer, mijn boze broer.’

   ‘Het oude van je afschudden en jezelf opnieuw uitvinden,’ mijmerde Arie. ‘Net als een rups die zich ontpopt tot vlinder - van Turkse rups tot oer-Hollandse vlinder.’

   ‘Zo ook mijn broer, hij neemt als jurist afscheid van zijn kantoorsoortgenoten om zich te ontpoppen als keuterboertje in Frankrijk en live happily ever after,’ concludeerde Marianne.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.