Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2018, om 07:31 uur
Bekeken:
114 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
43 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mathilde Willink was ook op mijn opening"


Sept. 2005 nam ik deel aan de herinneringstentoonstelling ter ere van Dieuwke Bakker, ex-eigenaresse van Galerie Mokum. Zij over-leed 14 juni 1984 en haar onverwachte dood waarbij een spiritisties medium zijdelings bij was betrokken, bleef tot op de dag van vandaag een mysterie. Dieuwke Bakker verongelukt bij een mysterieus auto ongeluk dat nooit zal worden opgelost.

In het NRC-Handelsblad 6-5-1977 beweerde Dieuwke Bakker in een interview met een weinig kritiese Philip Peters dat van het begrip “De Stal Van galerie Mokum” het woord “stal” als uitdrukking voor het kunstenaarsbestand van een galerie een uitvinding is van Dieuwke Bakker of van een kennisje van haar, dat wist ze niet zeker meer. De uitdrukking “stal van een galerie” daarmede refererende aan een beestenboel, dateert echter uit de negentiende eeuw. In hetzelfde weinig informatieve artikel, waarin Peters uitmunt in een gebrek aan kritiek op haar gedebiteerde nonsens, claimt ze de term “Nieuw Realisme” als haar eigen verzinsel, net zoals ze tegenover mij zo vaak beweerde dat de term “Nieuwe Figuratie” haar uitvinding was. Het begrip “Nieuw Realisme” hetzij “Neo Realisme” (later vervangen door het in de sixties veel vuldig gebezigde “New Fig”) hanteerde de kunstkritiek al ver voor de tweede wereldoorlog toen mejuffrouw Dieuwke Bakker nog niet was geboren. De opmerkingen van Dieuwke Bakker over het hyperrealisme c.q superrealisme zijn zo onnozel dat het onnodig is om hier verder op in te gaan. In verband met een gesprek over het beleid van Galerie Mokum dat ik in 1971 met drs. Jan van Geest voerde merkte hij heel juist op dat kunsthandel je reinste oplichterij was. Het leidde tot een verwijdering tussen Dieuwke Bakker en bovengenoemde doctorandus. In mijn dertigjarige kunstenaarschap is het mij voornamelijk opgevallen dat door de galerist `of de kunstenaar wordt opgelicht `of de kunstkoper. Meestal beiden. Het esoteriese New Age geleuter van Dieuwke Bakker in het artikel van Peters over de ‘ vierde dimensie’ die ze zou hebben ontdekt in het werk van haar schilders zal ik maar helemaal buiten beschouwing laten als niet relevant voor een kunst-kritiese benadering van haar zakelijke en kunstzinnige aktiviteiten. Geldwolf Dieuwke Bakker noemt de tiepiese “Mokum-kunst” (aanvankelijk schilderijtjes op gordijnring formaat van poppenmoedertjes of viswijf met mandje eieren op schoot waar Teun Nijkamp een vertegenwoordiger van was een ‘psychische investering’. Teun Nijkamp had negen jaar psycho analyse achter de rug en nog steeds last van gekte) helemaal geen financiële, maar het resultaat van een “psychiese investering”.

De schilderijen van “haar Galerie Mokum jongens” werden dan ook steeds duurder. Ze vergat in interviews erbij te vermelden dat de klant voor deze “psychiese investering” veel geld op tafel moet leggen en het nog heel onzeker is of hij er ooit iets aan rendement uit krijgt. Fervent kunstkoper Sjouk Stigter klaagde jaren geleden tegenover mij over het gebrek aan enig rendement van de door hem aangeschafte Mokum kunst. Sjouk was trouwens een van de diverse tegenstanders van mijn werk binnen de galerie.

In 1976 kwam Dieuwke Bakker op mijn tentoonstelling in galerie Bouma in Amsterdam. Dieuwke was nogal geagiteerd door het feit dat ik een driedelig pak droeg, antracietgrijs met een krijt streepje, een zwarte paraplu en een bolhoed. Kleding waarmee veel figuren op de schilderijen van Magritte waren uitgedost. Ze had daar geen idee van. Het was de tijd dat al dat artistiek uit zijn ogen kijkende kontraprestatie schorriemorrie in blauw spijkergoed rond liep met een pakje halluvve zware van de weduwe in de kontzak van de met verf besmeurde jeans naar voorbeeld van Jan Cremer.

Nou, daar ben ik vanzelf sprekend als burgerkunstschilder veel te sjiek voor.

Mathilde Willink was ook op mijn opening en gedroeg zich zeer on-welvoegelijk door haar rok voor mij open te slaan en haar poes aan mij te tonen want ze droeg geen slipje. Ik houd al helemaal niet van zulke platvloerse aanhankelijkheidsbetuigingen, ben helemaal geen kuttenkijker van huis uit, dus ik keerde mij zonder iets te zeggen om en weigerde haar verder te woord te staan.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.