Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2018, om 07:26 uur
Bekeken:
80 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
31 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dagelijks haalt hij één of meer ochtendkranten"


OP HET SPOOR VAN GALERIE MOKUM TE AMSTERDAM

Geplaatst op 10 december 2006 door fredvdwal

Leraar Nederlands Leen Kip van de Da Costakweekschool zet Fred van der Wal op het spoor van het surrealisme. Hij geeft Fred in 1964 het adres van Galerie Mokum te Amsterdam.

Els (vriendin Fred) en Fred bezoeken bijna wekelijks de tentoonstellingen van de Amsterdamse Galerie Mokum en scharrelen bij fa. de Slegte boeken en katalogi over het surrealisme op.

Voor het eerst ziet hij reprodukties van de schilderijen van Lucian Freud, in 1964 nog volledig onbekend in Nederland.

Fred van der Wal en Els D. bezoeken enkele keren Ger Punte, fotograaf van het Stedelijk Museum te Amsterdam die een grote kollektie dokumentatie over fantastiese kunst heeft en zelf surrea-listische collages maakt.

Fred probeert telefonisch Her de Vries, de Nederlandse André Breton te bereiken. Ger Punte raadt hem dit af.

Na het lezen van de surrealistiese roman Nadja van Breton, vervolgens het Surrealisties Manifest van dezelfde auteur en een biografie van Max Ernst waarin hij vertelt hoe hij de schilderijen van zijn minnares elke keer weer uit veegt als ze even boodschappen is gaan doen, hetgeen Fred van der Wal hoogst vermakelijk vindt, keert de stijl gereformeerde, bekrompen Els D. zich steeds feller tegen het surrealisme en tegen Fred.

Een lid van de gereformeerde jongelingen vereniging van haar kerk die volkomen talentloos afgezaagde traditionele landschapjes schildert verklaart het surrealisme in een christelijk sekte blaadje tot “duivelse kunst”. Triomfantelijk toont Els het artikel als “bewijs”.

Dit is Fred een te gemakkelijk argument. Hij leest het artikel, zegt niets en haalt zijn schouders op. Dezelfde dag gooit Fred van der Wal het artikeltje in de prullemand als ze ’s avonds om tien uur naar huis gaat. Zomer 1964 gaan Els en Fred naar Vlieland en verblijven in een christelijk pension. De eerste dag na te lang zonnebaden ( tien uur aan één stuk) heeft hij last van een zonnesteek. De hele week vertoeft hij zo veel mogelijk in de schaduw. Dagelijks haalt hij één of meer ochtendkranten.

Op zondag het verplichte kerkbezoek waar Fred zich al lang bij heeft neer gelegd.

Bij gebrek aan beter (wat de gereformeerde Els betreft) een Neder-lands Hervormde kerkdienst. Els vindt de dienst veel te licht. Fred verwacht niet anders van haar. Een gratis brochure over engelen ligt in de Vlielandse kerk. Fred neemt deze mee en leest de ver-handeling met interesse. Els is tegen de inhoud van de brochure. Ze vindt het onderwerp engelen te rooms-katholiek.

Verschillende malen gaan ze samen naar optredens van een blues/pop-band waar de latere auteur Bert Jansen (overlijdt febr. 2002 te Amsterdam) bij zingt (Woolly Bully), die later een boek over zijn popperiode zal schrijven. De overige vakantiedagen brengen ze in elkaars gezelschap in Amsterdam of Heemstede/Haarlem door. Gaan naar het strand van Zandvoort en zwemmen regelmatig in het openlucht zwembad “Bad Stoop” in Overveen, in het Miran-dabad of bij slecht weer in het Sportfondsen bad te Amsterdam . Als Els in Heemstede de dag heeft doorgebracht brengt Fred haar elke avond om half tien per fiets naar het station in Haarlem, zodat zij op tijd thuis kan zijn. Dezelfde zomer bezoeken ze de molen te Giethoorn van Youth for Christ . Als ze om 6 uur de bus uit stappen is het nog kilometers ver lopen. Fred draagt galant de twee zware koffers tegen wil en dank in de branden de zon.

”Dit doe ik nooit meer; volgende keer ga je maar alleen naar je reli-vrienden”, zegt hij een paar keer kortaf en stikt bijna van woede. Els heeft de slappe lach, maar Fred ziet er absoluut niet de humor van in. Ze zien de zon steeds verder onder gaan.

Fred vraagt zich af of ze straks verder moeten in het stikdonker. Uren later arriveren ze bij de molen. De stoeierige, aantrekkelijke, flirterige Siepie, vrolijke, goedlachse studente school voor journalis-tiek is wel gecharmeerd van Fred, die het zich met graagte laat wel gevallen. Els ziet geërgerd en argwanend toe hoe zij tijdens een boottocht even speels zijn arm pakt om aandacht te trekken. De konkurrentie ligt voor de zoveelste keer weer eens op de loer! 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.