Gegevens:

Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
25 maart 2018, om 11:47 uur
Bekeken:
214 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
40 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ach, mama toch."


Het is lente, maar niet in mijn hart, hoofd en lichaam. Ik heb het koud, ijskoud. In mijn hele lijf is het hartje winter. Een strenge winter. Het enige wat mij enigszins aan de lente doet denken zijn de twee paarse krokusjes in mijn voortuintje. Begin deze week hebben we mijn lieve moedertje, de godin van het draadjesvlees, naar een gesloten inrichting moeten brengen. Ze was ruim drie weken heel ziek was geweest, kwam haar bed niet uit en had totaal geen zin in eten en drinken. Het was nog veel erger dan de jaren daarvoor. Voor dat ze zo ziek werd woog ze nog slechts 44 kilootjes en toen ze nog maar 37,5 woog gingen alle alarmbellen bij ons af. Ze leidde iedereen, inclusief de thuiszorg, om de tuin en vertelde ons en iedereen dat ze heel goed voor zichzelf zorgde. Wij wisten wel beter. Er moest wat gebeuren. Zo kon het niet verder. Nu zit ze daar in dat complex, genaamd ‘De brouwerij’. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden, wordt er geen bier getapt. Daarvoor had ik misschien al jaren eerder naar het Alzheimer café moeten gaan, maar daar ben ik nooit naar toe gegaan helaas. Daar in ‘de Brouwerij’ verkopen ze geen bier, wel zorg. Zorg die mijn  moeder, net als zoveel anderen hard nodig heeft.

 

De moeder die ik kende is door de jaren heen langzamerhand anders geworden. En nu is die sterke vrouw, opgegroeid in de oorlog, geen schim meer wie ze eens was. Ze lijkt nog wel op mijn moeder. Natuurlijk, maar ze is sterk vermagert en kijkt anders uit haar ogen. Alsof ze zich in een andere wereld bevindt. Een wereld die ik niet ken. Een wereld die ik niet begrijp. Haar wereld. Gisteren was ik bij haar. Ze was boos op mij. Heel boos en wil mij nooit meer zien, want ik heb haar verraden. Opgeborgen.  Weggehaald uit haar vertrouwde huisje met haar vertrouwde spulletjes. Haar meubeltjes, haar plantjes, haar fotolijstjes. Foto’s die haar en ons herinneren aan mooie lang vervlogen tijden met haar ouders, man en hondjes. Ik begrijp haar boosheid, maar ik had geen keus. Zij snapt het niet. Natuurlijk snapt zij het niet en ik neem het haar niet kwalijk. Ze mag boos zijn en dat zal wel weer over gaan. Hopelijk wordt ze af en toe weer blij en dan zal ze ongetwijfeld wel wéér boos worden. En ook dat zal ze weer vergeten, want dementie of alzheimer is een verschrikkelijke ziekte.

 

Alzheimer, het klinkt als een hondenras. Een kortharige Duitse teef. Zo vals als de neten. Die alle spullen van het baasje, en dus ook de schep, ongevraagd in de tuin begraaft. Alzheimer is de schedels van onze ouders en grootouders leeg aan het roven. Onophoudelijk. Alle herinneringen. Alle mooie momenten uit het verleden verdwijnen in de grond of in een onopvallende bestelauto. Aan het stuur zit een laffe hond, een schijterige blaffer. De herdershond van Hitler. Lang geleden las ik een stuk van James Worthy en dat zette mij aan het denken. Hij schreef, waarom doe ik alles als er een grote kans bestaat dat ik over tien of twintig jaar alles weer vergeten ben? De waslijn in mijn hoofd hangt nu nog vol met prachtige herinneringen en hoogtepunten. De eerste ontmoeting met mijn vrouw, de geboorte van mijn zonen, de mooie vakanties. Alles hangt aan die ene waslijn, maar ooit komt er een orkaan met een aardige vrouwennaam langs en blaast alles de lucht in.

 

Gisteren hebben we haar lege, kale verblijf wat opgevrolijkt met wat meubeltjes. Toen ze plaats nam op haar vertrouwde draaistoel vroeg ze met een trillende stem wanneer ze weer naar huis mocht. Als je weer beter ben had ik haar geantwoord. Eerst goed eten en aankomen. Ik eet goed en ik ben niet ziek, schreeuwde ze zichtbaar geëmotioneerd. Mijn hart huilde, want ik had haar zo graag weer mee willen nemen naar haar eigen huis, haar willen redden, maar dat gaat niet. Ze was boos en zei dat ze mij nooit meer wilde zien. Waarschijnlijk zal ik ook boos worden op mijn zonen als zij mij, als de tijd daar is, naar zo’n verzorgingscentrum brengen. Ik zal me hoogstwaarschijnlijk ook door hen verraden voelen en niet begrijpen dat ze dat doen omdat ze zoveel van mij houden. Want ook zij waren dol op mijn draadjesvlees. Het recept van mijn moeder. God wat hou ik van haar.

Waarom spookt er toch de hele week al de tekst van Hotel California van de Eagles door mijn verwarde hoofd?

“ Last thing I remenber I was running for the door. I had to find the passage back to the place I was before.” “Relax” said the night man. “We are programmed to receive. You can check out any time you like, but you can never leave!”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.