Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 maart 2018, om 12:07 uur
Bekeken:
114 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
29 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Aan het begin van “Si le grain ne meurt” schrijft Gide..."


Aan het begin van “Si le grain ne meurt” schrijft Gide zoiets als: “mon récit n’a raison d’être que véridique”. Je zou bij zo’n uit spraak kunnen opmerken dat er een tegenspraak schijnt te bestaan tussen de termen “récit” en “veridigue”. Wanneer U mij zegt: het “verhaal” is “waar”, wat bedoel de U daar dan eigenlijk mee?

Daar bedoel ik mee dat het inderdaad waar gebeurd is: dat, als er bijvoorbeeld tien of honderd getuigen bij geweest waren, dat die dan zou den bevestigen dat het precies zo gebeurd is zoals ik het in dat verhaal vertel. En ik heb die getuigen!

Dus U refereert naar de werkelijkheid, naar wat er echt in de leefwereld buiten het verhaal gebeurd is?

Ja, maar ik ben eigenlijk altijd zo geweest… Stel dat ik nou een verhaal vertel – behalve natuurlijk in een essay of iets der gelijks – dan heb ik toch altijd liever dat ik een slag om de arm houd en zeg: nou… laat dan de waarheid ook maar gefingeerd wezen. (grinnikt) Aan U om met behulp van denkbeeldige retorten en glazen buizen de waarheid er uit te destilleren.

 

Hebt U ook een idee waarom U zo werkt?

Nee, daar heb ik geen idee van. Maar ik vind het een betere… Ach, life is but a dream. Dat wisten de romantici ook al. Kijk maar eens naar die schilderijen van de pre- rafaelieten. En wie is dat ook weer die zei… Caldéron, geloof ik…Nee, niet Ciaoran.

La vida es sueño

Juist, precies. Kijk, er staan natuurlijk dingen in mijn proza die heel misschien wat overdreven zijn om de bedoeling duidelijk te maken, onderwijzen is overdrijven, ik blijf een schoolmeester… die dingen zijn dus, strikt genomen, maar gedeel telijk waar of grotendeels waar… U noemde zojuist André Gide. Dat was een typische autobiograaf, niet waar? Hij vond het heel belangrijk. Ik houd incidenteel ook wel een dagboek bij, maar niet om dat bij mijn leven te publiceren, want de muren zouden van schaamte vergaan.

U houdt nog steeds een dagboek bij?

Ja, maar ik publiceer daar nooit wat uit. Slechts een enkeling heeft weet van mijn Geheime Leven. Achter gesloten deuren. Alleen onder vier ogen doe ik daar kond van en dan nog niet tegen Jan en Alleman. Ik ben Kaatje Pisvinger niet!

Gerelateerd

IK BEN VERVOLGD, IK WORD VERVOLGD. DEEL 7

Met 33 reacties

DE REFORMATIE ALS GANGMAKER VAN DE NEDERLANDSE KUNST IN DE ZEVENTIENDE EEUW

Met 26 reacties

FRED VAN DER WAL: “IK ONTDEKTE IN 1963 IN BELGIE HET SURREALISME EN HET SURREALISME MIJ…

Met 5 reacties

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

← Het eerste boek van Iris Nolden komt uitIK BEN VERVOLGD, IK WORD VERVOLGD. DEEL 14 →

8 reacties op IK BEN VERVOLGD, IK WORD VERVOLGD. DEEL 13

knaap met knapzak zegt: 20 april 2008 om 03:53

Ja, die almaar schrappers en veranderaars. Ik ben er zo een: pas na weken tobben ziet het er uit. Daarom bewonder ik zo je natuurtalent. Maar dit ga ik nou effe morgen lezen. Ik zag wel dat je ook in de afkeer van Vestdijk op Reve lijkt.

Wim Duzijn zegt: 20 april 2008 om 13:41

Je bent wel een zeer eigenwijze ANTI-REALIST, Fred. En ONEERLIJK ben je ook, net als Wim Hermans die net als jij van TWEE WALLETJES wilde eten.

Ik haal WIKIPEDIA maar weer eens aan, omdat het weinig zin heeft gelovigen te confronteren met eigen woorden. Gelovigen zijn altijd autoriteitaanbidders, omdat de autoriteit de vertegenwoordiger is van de vorm, waar de realist als objectieve waarnemer altijd een hekel aan heeft – tenzij die vorm in dienst staat van het verlangen de grenzen tussen mensen op te heffen.

WIKIPEDIA: "Het criterium van de persoonlijkheid van de schrijver heeft tot op heden grote invloed gehad op de Nederlandse literatuur én de literaire kritiek; dit ondanks het feit dat er na de oorlog ook veel kritiek op werd uitgeoefend, niet in de laatste plaats door de vertegenwoordigers van de Vijftigers, die Ter Braak o.a. verweten geen oog te hebben gehad voor het surrealisme en andere bewegingen, waarin juist vormen centraal stonden en níet de kunstenaar of diens persoonlijkheid. Niettemin zou Gerard Reve zonder Ter Braak waarschijnlijk nooit zijn doorbraak hebben beleefd, en zou ook W. F. Hermans, die zich opstelde als vijand van Ter Braak, zonder diens invloed niet de schrijver zijn geworden die hij was. Ter Braak wilde in de romans die hij las, niet worden verzwolgen door woorden, stijl en perspectief; dat hij de persoon wilde ontmoeten, betekende voor Ter Braak echter geen ongeboetseerde uitstorting van emoties of naakt realisme. Hij verlangde wel degelijk een zekere distantie, humor, en vooral ook beheersing van het onderwerp. Zo was Multatuli een van zijn helden, omdat deze, met humor, kennis en gezag, boven zijn onderwerp bleef staan."

Jij gooit en smijt op zo’n bizarre wijze met woorden dat elk serieus contact met jou erdoor onmogelijk wordt gemaakt. Vanuit het oogpunt van de humanistisch-realistische VENT-denker gezien moet dit gedrag asociaal, antihumanistisch en atomiserend worden genoemd.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.