Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 maart 2018, om 12:04 uur
Bekeken:
125 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
30 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Maar men zou ze chronologisch kunnen ordenen. Dus bijvoorbeeld.."


Maar men zou ze chronologisch kunnen ordenen. Dus bijvoorbeeld ‘Bij de dood van mijn vader’ ergens vooraan en ‘Een laatste warme dag’ over zijn crematie ergens achteraan

Ja, misschien. Er is natuurlijk een autobiografie denkbaar waarin de ‘ik’ die vertelt gelijk opgroeit met de ‘ik’ die beschreven wordt in het boek. Maar dat is in die Forrest verhalen niet zo. Er is iemand aan het woord, die uit een later tijdperk terug kijkt naar zijn jeugd. Dat is ook veel echter. Een kind van vier jaar of twaalf jaar kan niet vertellen zoals ik dat doe omdat zijn woordenschat en ervaringswereld veel te beperkt is. Neem nou zo’n boek als Vie de Henry Brulard, dat begint zo: “Vandaag ben ik veertig of vijftig jaar geworden…” Dus een volwassen man vertelt en hij vertelt fragmenten uit zijn jeugd na alsof dat een prestatie is om vijftig jaar te worden…als je de nodige afstand neemt dan kun je dat risicoloos doen, maar anders wordt het een droeve vertoning of een smartlap.

Zoiets staat U voor de geest?

Het komt er inderdaad op neer dat ik het ongeveer op die manier doe en de nodige afstand in acht neem. Wie dat niet kan opbrengen eindigt of begint zijn leven bij de psychologiater. Net als mijn zuster, waar ik veel compassie mee heb. Heel veel compassie! Alleen waardeert zij dat helemaal niet.

Denkt u dat u nog in staat zou zijn de ontbrekende delen uit de Frank Forrest biografie op dezelfde manier en in dezelfde, laten we zeggen: rancuneuze schrijftrant aan te vullen?

Niet van ganser harte, nee. Want u ziet dat de visie, laat ik zeggen van de hoofdpersoon, op die vader in “De dood van mijn vader” al anders geworden is dan in ‘Een laatste warme dag’, een verhaal over zijn crematie als Godloochenaar en hoe zijn ex-echtgenote de nog warme as mee krijgt in een urn en op de schoorsteen zet en tegen bezoekers zegt : kijk, daar staat Frits. En zo gaat het met een hoop dingen. Maar ja, ik kan me toch… Kijk, 30 oct. 2004 word ik tweeënzestig. Juist! Ik ben astrologies een Scorpio. Ik vergeet dus ook nooit iets. Een man van mijn leeftijd kan toch niet in ernst kwaad worden op zijn vader, die al lang dood is. Dat kan toch niet, alhoewel het een ontzettende onbetrouwbare lamzak was en zijn beide perfide echtgenotes geen cent beter…dan zou ik net als mijn geestelijk gehandicapte zuster vervallen tot een wereld waarin parano ïde wanen en werkelijkheid volkomen door elkaar heen lopen. Zo vader en moeder, zo dochter, hè. Mijn familie was fel tegen mijn keuze voor een artistieke invulling van mijn bestaan, zoals zoveel families waar alleen De Telegraaf wordt gelezen, Voetbal International en de AVRO bode. De bakken stront die zij over mij hebben uitgestort tussen 1954 en 2004! Zij zijn de onheilige hoeders van de eigen beerput. Ze zitten als lijders aan constipatie vol met shit, de diarrhee loopt ze de mondhoeken uit.

 

Men kan zich afvragen of, naarmate een kunstenaar ouder wordt, een gedeelte van zijn creati viteit niet weg valt, juist omdat je bij het ouder worden alles relativeert

Bij sommigen misschien wel, bij mij niet. U gaat uit van een verkeerde, algemeen aanvaarde voor onderstelling. Ik weet helemaal niet of je creativiteit wegvalt. Je eigen leven loopt af als een roes tige wekker en je ziet na verloop van tijd in dat er aan allerlei dingen toch niks meer te veranderen is. Dus waarom zou je je dan over allerlei dingen nog opwinden of aan de bel gaan trekken? Dat doe je dan niet meer en richt je op de essentie van je bestaan. En de esentie van mijn bestaan iss het maken van schilderijen, tekeningen, grafiek en het schrij ven van verhalen en teksten. Kapitein Raymond Westerling wond zich vreselijk op over al die leugens die er over hem werden verteld voor radio en televisie door politiek linkse, hetzerige, volkomen verwerpelijke journalisten. Die is er toen in gebleven op tweeënzestigjarige leeftijd. Hartaanval. Dat wil ik als het even kan toch maar liever voor komen. Vlak voor zijn dood sprak ik hem nog. Hij wilde een huisje op het Friese platteland, wat kippen, een geit en een paar schapen om zijn laatste jaren te slijten in wat hij een perfecte omge ving vond. Dat is dus niet uitgekomen. Ik ben van plan heel erg oud te worden, voornamelijk om mijn gereformeerde artistieke vijanden dwars te zitten. Links hing de rode vlag uit toen Pim Fortuyn werd afgemaakt, want politiek extremisme leeft op als de man met de zeis langs komt. Uiteraard bij de politieke tegenstander. Heel wat gereformeerde aanhangers van die vreselijke prof. Rood maagje zullen hoogst waar schijnlijk de Oranjewimpel, hun geloofsbanier, laten wapperen van het haantje van de kerktoren als ik de pijp aan Maarten geef.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.