Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 maart 2018, om 12:03 uur
Bekeken:
97 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
29 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Allicht moet de artiest van zichzelf denken dat hij... "


Allicht moet de artiest van zichzelf denken dat hij een goed en geweldig kunstenaar is; anders moet hij ophouden, dan moet hij maar een fietsenstalling of een prentbriefkaartenuitgeverij in een Gronings dorp gaan beginnen of als bordpapieren kroon op je artistieke loopbaan voorzitter worden van de Zeeuwse of Drentse kunstenaarsvereniging, zoals ex-student Teun Steun en gepensioneerde tekenleraar Jan Leunboer. Dus dan moet je daar ook nog eens een keer tegen gaan polemi seren, tegen de massieve domheid en voor ingenomenheid van zelfgenoegzame, (al of niet ex) -gereformeerde provincialen… In gereformeerde kringen loop je tegen een muur van kauwgummi met plakplaatjes van Abraham Kuyper en Billy Graham aan, daar heb ik mij al sinds 1963 met heel veel succes van gedistantieerd.

 

Ja, maar ik denk nu eigenlijk gewoon aan literaire herinneringen of ontmoetingen met internationale grootheden. Je hebt bijvoor beeld dat boek van…

Ja, natuurlijk, je hebt zo je vrienden en kennissen, enzovoorts. Ik heb daar het dagboek van Frede rik van Eeden in de kast staan. Dat heb ik onlangs gelezen. Een heel wonderlijke man. Daar staan een heleboel herinneringen in aan beroemdheden die hij ontmoet heeft in bin nen – en buitenland. En ook een biografie van Ian Fleming, de uitvinder van James Bond, die zelf geheim agent was en de ene vrouw na de andere verschalkte. Maar zo’n soort leven heb ik niet, nooit geambieerd ook en dan nog…wat schiet je er allemaal mee op? Wat de vrouwtjes betreft: Heb je er een gehad, dan heb je ze allemaal gehad, dus dat is voor mij niet interessant, zo’n slijmbeurs op poten, vooral als je toch al niet zo in het heterosekjuwelen leven interesse hebt…Ik ontmoet hoog uit de een of andere met zich zelf zeer ingenomen, overschatte Hollandse staatskunstenaar die overbetaalde percentage opdrachten vervult om dat hij overal zo zijn vriendjes heeft. Nee, die let wel op zijn woorden, anders kost het hem heel wat centjes. Zo iemand is het bij voorbaat met iedereen eens, die heeft via plastiese chirurgie zich een eeuwige glimlach op zijn gelaat laten aannaaien. Als ik dat serieus moet nemen…de vaderlandse artistieke sien bestaat uit benepen kruideniers en behoed zame adjunkt kommiezen. Ik geil niet op VIPS! Nooit gedaan ook.

Nee, maar dat had bijvoorbeeld een man als Vestdijk ook niet, al die ontmoetingen. En toch heeft hij een aardig boek gemaakt met zijn Gestalten tegenover mij

Ja, maar Vestdijk maakte overal een aardig boek van en of dat nou een goed boek was dat weet ik ook niet, net zo min of die Gestalten te genover hem misschien wel schijngestalten waren, maar Vestdijk was eigenlijk ook een autistiese man die heel slecht contact met de me demens had en die attitude, dat wordt geïmiteerd door iemand als de auteur Martie Hartkamer. Identificatie en isole ment zijn niet voor niets zijn sleutelbegrippen. Als Hartkamer ergens in geslaagd is…als je bij hem op bezoek kwam dan liep hij ‘s middags om half drie in pyama rond met half open gulp, waarmee ik mijzelf van de weerom stuit niet mee kon identificeren. De buren boden hem aan boodschap pen voor hem te doen omdat ze dachten dat hij chronies ziek was, omdat hij de hele dag met zijn lul uit zijn pyama door het huis scharrel de, dat is in Friesland mogelijk een vlagsignaal aan de buren, maar hij was eigenlijk gewoon te beroerd om zich aan te kleden.

Klaarblijkelijk heeft Vestdijk veel letterkundigen gekend

Ja, maar of hij ze goed gekend heeft, dat weet ik niet. En wat schiet je er mee op met veel collegaatjes al of niet te kennen ? Haarlemse of Friese collegaatjes wil ik niet eens kennen, een uitzondering daar gelaten !

Hij kon er in ieder geval over schrijven

Vestdijk kon overal over schrijven, maar hoe, dat is de vraag…ik vind het allemaal erg achterhaald en totaal oninteressant.

U heeft toch ook nogal wat mensen uit het artistieke veld gekend in Amsterdam…

Allemaal erg vermoeiende personen. Ik zou er niet graag over schrijven of ze over huis halen met hun artistieke fratsen. Voor je het weet wordt je dochter plotseling erg dik, heeft je vrouw op onverklaarbare wijze een geslachtsziekte opgelopen of blijkt je zoon bekeerd tot het homo dom en heeft een uitgescheurd poepertje. Het enige stuk van dien aard dat ik geschreven heb over een collegaatje, is dat artikel over een onbekende Groningse kunstschilder (Fokke Kopergeld) die gehuwd was met een studente van mijn echtgenote, zo kwamen wij met hem in contact. Hij had in zijn kelderbox een niet al te proper uitziende tweedehands gynaekologiese stoel met stijgbeugels staan om het verschijnsel van de vrouw nader te bestuderen, beweerde hij. De fenomenologie van de vrouw van Buytendijk wilde hij nog eens over doen, maar dan op zijn manier. Die Fokke heb ik twee keer op zijn huurflat ontmoet, twee middagen en toen in eens hoorde je niets meer van hem nadat het artikel was gepubliceerd. We zijn nog bij zijn huwelijk aanwezig geweest. Dat was vlug afgelopen en hij ging toen schei den van zijn vrouw die het met een bekende Groningse bisexueel had aangelegd. Ze had waarschijnlijk er genoeg van steeds maar met haar achterpoten gespreid voor meneer de artistieke echtgenoot te moeten poseren opdat hij met een zak lamp in haar doos kon zitten loeren. Het tocht ook vreselijk onder die flats, dus ze zal wel blaasontsteking hebben opge lopen. Hij zal nu wel eieren voor zijn geld hebben gekozen en keurig tekenleraar geworden zijn aan een Mavo, zoals zoveel van die kulturele kuttenkijkers. Zo eindigen veel provinciale kunste naars. Voor de klas waar ze tegen wil en dank thuis ho ren als tekenleraar met een dertiende maand, een gunstige pensioen opbouw en een paar weken vakantie per jaar. Soms ben ik er gewoon jaloers op.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.