Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 maart 2018, om 08:06 uur
Bekeken:
66 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
17 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De christelijke kerken worden al lang afgebroken "


Zijn antwoord laat niets te denken over want hij zegt op die vraag: Waarom? Daarom! Ik wijs u nog even op de Schrift als leidraad voor een gezond leven. Het onterecht noemen van Zijn Naam heeft konsekwenties. Vloeken in de kerk mag immers ook niet. Onze auteur werd een slordige vijftien jaar geconfronteerd met benauwend bevindelijk gereformeerden, bekrompen evangelischen, naargeestige pinkstergemeente leden en ander gekreukt uitschot, t.w. van 1963-1966 en 1990 – 2003 en zelfs een Agapè curus volgde in maanden van verstandsverbijstering trekt weer aardig bij. De christelijke kerken worden al lang afgebroken en veranderd in discotheken, restaurants, jongens bordelen, moskeeën en woonblokken. Dom, menselijk handelen dus waar onze auteur niets van wil weten. De  mens moet namelijk meer zijn dan stoffering van het landschap en aangespoelde vegetatie. Hoe komt het toch dat ik flatbewoners zie als fantasieloze flatliners?

Die Fransen zijn prettige mensen voor zover zij op de campagne wonen. FN stemmers. Fatsoenlijke llieden. Overal verkiezingsbiljetten voor die leuke dame van het Front National. Verstandige vrouw. Ook dat. Fred van der Wal heeft gevoel door de collegaatjes met de nek te worden aangekeken. Het bevat hem uitstekend. Zo heeft hij  ook geen verpichtingen. Een zeer onafhankelijke positie. Wel beweert hij gevoelig te zijn voor sferen en doorgaans feilloos aan te voeren waar anderen op uit zijn. Slechts een keer vergiste hij zich door een links draaiende melkzure dame uit te nodigen om hem te bezoeken. Nou, meneer…een koude douche en een onaangename bolwassing voor toe. Haar wervende aanbeveling dat zij naakt onder dekens sliep en één arm en een been de ganse nacht buiten het dek liet steken voor toevallige passanten verwonderde mij. Soms denk ik nog wel eens aan haar als ik mijzelve streel in het duister.

Mijn gedartel in het seksjuweel erotische pseudo porno genre in woord, daad en geschrift heeft hem een bepaalde naam gegeven. Het kunstenaars-plantsoen? Een wereld die sinds de Silver Sixties gewoonweg niet meer bestaat. Bijkans fluisterend nu: Oude lucht, door de bedompte slaapkamer bewogen door een ventilator. De vicieuze cirkel. Die artistieke world about us? Niks hoor, bestaat niet! Het is hooguit een symbiotisch geheel van parasieten, die elkaar af zuigen. Ook een vak apart natuurlijk. Niks mis mee! Palingen in een pot snot. Alleen grijpt men elkaar voortdurend wurgend bij de strot. Loopt de griezel je over de grazzel en de worg blijft in de gorgel steken waar je zelf nog bij staat!

Wij allen weten het. Moderne kunst? Al honderd jaar oud. De nieuwe kolere van de keizer. Totaal oninteressant. Talentloos gemonkel in het duister! Secret manoeuvres in the dark! Stommetje onder de dekens spelen. It Don t Mean a Thing If It Ain t Got That Swing!

Ik bleef maar steeds die blote konten van  die kunstschilder Wout Muller op zijn schilderijen zien en wist toen waarom dit heerschap op een varken leek, want soort zoekt soort. Je komt er niet onder uit. Ik leef omwille van de Ongeziene die mij mijn talenten heeft gegeven waarvoor ik Hem dank op mijn blote knieën in alle ootmoed, want wie ben ik? Mijn uitgangspunt ls auteur? Mijn taal is wat mij boeit en dat is niet de taal van de illegaal, daar taal ik niet naar! En weer is daar dat triomfantelijk gezicht van onze kunstenaar die weet waar hij staat. Lezer cq lezeres, zeg nou eens in allle eerlijkheid, krijgen jullie van mij de onuitwisbare indruk dat ik een gestoorde TBR klant, obsedé sexuel, seniel zoals de Frriese schillderes J. H. beweert of een gestoorde idioot ben? Ik heb maar één doel. Let’s have a party. En ook let the good times roll. Ik ga me daar een beetje in een hoekje van de torenkamer zitten strelen als wakkere spuitgast met een buttplug die mij verzegelt. Dat is toch niet normaal? Ik heb ook helemaal niet last van een klaarkom kompleks. Kan ik er soms wat aan doen dat ik met zovele talenten ben gezegend? Welnéé, dat kan ik niet. Ik ben namelijk wie ik ben van den beginne. Dus al die vragen ten aanzien van mijn competentie leg ik terzijde. Taal en beeld boeien mij vanaf het begin, maar het beslaat niet mijn ganse horizon. Het is ook niet ’t einde van mijn leven. Er is zoveel meer. Vertel mij wat. Het meest pijnlijke vind ik altijd het gezeur van kunstenaars en politici hoe het nu verder moet. Op Arti et Amicitiae worden daar hele conferenties over gehouden en na afloop is het huilen met de pet op en uitdelen van verwensingen over en weer. Ja, dan hebben we het weer gehad en gaat iedereen tevreden naar huis. Okee, iedereen heeft zo zijn onvervulde wensen en dromen. Ik heb ze tot september 1965 ook gehad en ik was toen al bijna 23 en had beter kunnen weten.

Aan de andere kant; ik ben altijd een laatbloeier geweest, maar nimmer een droog-bloeier, want die zijn goed voor in de vensterbank. Inmiddels zijn al lang al mijn wensen in vervulling gegaan. Moet ik dan gaan mee klagen in het artistieke wolvenpak. Nee, hoor dat hoeft helemaal niet. Nee toch…?

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.