Gegevens:

Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
8 maart 2018, om 18:28 uur
Bekeken:
259 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
65 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zoenende mannen."


 

Een kleine drie weken geleden stond op ik zaterdagavond samen met mijn vrouw op de bus te wachten. Ik had haar uitgenodigd voor een gezellig hapje en een drankje in de stad. In het bushokje aan de overkant stonden een aantal  mensen. Toen hun bus in de verte aankwam, zag ik twee mannen elkaar omarmen en een kus geven. Ik vond het een mooi aanblik. Vertederend zelfs. Toen de bus er bijna was, pakte de jongste van de twee zijn bagage en zag ik dat hij de oudere man nog een dikke kus op zijn wang gaf. Toen de bus wegreed stond alleen de oudere man er nog. Hij zwaaide zijn zoon na, draaide zich om en liep met een wat gebogen hoofd in gedachte weg.


Ik kon mezelf indenken wat de man nu van binnen voelde. Ik heb zulke momenten ook vaak meegemaakt met mijn zonen. Er zullen vaders zijn die hun zoon nooit een kus geven. Waarom ze dat niet doen, weet ik niet precies. Waarschijnlijk vinden ze dat soft, niet macho of raar. Waarschijnlijk schamen ze zich. Ik heb daar beslist geen enkele moeite mee. Ik hou van mijn zonen en dat laat ik ze merken. Oók met een zoen.

 

Deze week is er ontzettend veel opwinding ontstaan omtrent die reclame campagne  van Suitsupply in de Nederlandse bushokjes. Ik kan het me niet voorstellen, maar voor degene die het gemist hebben. Het gaat om een prachtige foto van twee zoenende mannen in mooie kleding en dat kan niet. Dat zeg ik niet. Dat zeggen de tegenstanders en die zijn volop in de weer met powertape en spuitbussen om dat gezoen te verbergen. Waarom? Ze vinden het aanblik van mannen die elkaar omhelzen en een zoen geven vies. Dat hoort niet, want volgens deze (bus)hokjesdenkers is dat recht alleen voorbestemd aan een man met een vrouw.

 

Zelf ben ik honderd procent hetero en ben opgegroeid in de jaren ’60 en ’70. Alles moest in die tijd anders. Het moest beter. We schopten tegen de onderdrukking. We wilde geen  oorlogen meer, maar vrede overal. Ban de bom riepen we met z’n allen. Geen honger in de wereld. Geen ondervoeding. Geen onderdrukte vrouwen meer. Vrouwen moesten meer rechten krijgen. Vrouwen wilden baas zijn in eigen buik. We hadden de ‘Dolle Mina’s.’ Er moest gelijkheid komen tussen mannen en vrouwen. Mannen moesten  er aan wennen en vonden het maar vreemd allemaal. We waren tegen de oorlog in Vietnam. In het Hilton hotel lag John Lennon met Yoko Ono in bed in de presidentiële suite om aandacht te vragen voor de Wereldvrede. Er waren hippies en we hadden The flower power en de Hare Krishna. Op de Dam in Amsterdam zag ik jonge hippiemeisje met ontbloot bovenlijf dansen op het geluid van trommels en tamboerijnen. We rookten stickies en riepen ‘peace.’ Vrede en vrijheid, dat waren de woorden. We vochten hard voor verdraagzaamheid. We luisterden naar de protestsongs van Donovan, Bob Dylan en in ons eigen kleine kikkerlandje zong de Haagse band ‘The Motions’ in 1965 het mooie nummer: ‘Wasted words.’

 

Wasted words, dat zijn het, want vijftig jaar later zijn we nog steeds niet tolerant en verdraagzaam en vinden we een heleboel zaken maar vreemd. We zijn met z’n allen de weg kwijt. Ik vind ook een heleboel zaken vreemd. Dat ‘zwarte Pieten’ gedoe bijvoorbeeld. Toen het net speelde dacht ik aan een grap, maar het was werkelijk waar. Grote volwassen mensen die elkaar verbaal en fysiek te lijf gingen en daarmee een mooie Nederlandse kindertraditie om zeep wilde helpen. Laten we ons met z’n allen eens druk maken over andere, veel belangrijkere zaken zoals onze ouderen en hun verzorgers in onze zorginstellingen. Laten we wat doen aan de jeugdcriminaliteit. Laten we ons hard maken dat er niet meer geappt wordt op de fiets of in de auto. Laten we ervoor zorgen dat er minder verkeersslachtoffers onnodig te betreuren zijn. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar dat doe ik niet omdat we dat allemaal moeten weten. Waar het op neer komt is dat we met z’n allen wat moeten doen aan belangrijke zaken. Laten we ons met z’n allen toch niet zo kinderlijk druk maken om een foto van twee knappe, goedgeklede mannen die elkaar een kus geven. Wat was er gebeurt als het twee vrouwen waren geweest? Maakten we ons druk om de foto’s in de bushokjes van Dolce Gabbana? Op die foto waren half naakte vrouwen te zien die door een aantal hitsige mannen worden afgelebberd. Sommige lagen erbij alsof ze bijna klaar kwamen. Werd er toen gerept dat zo’n foto niet zo goed was voor kleine kinderen? Ik heb er in ieder geval niets van meegekregen. U wel? Laten we eens wat verdraagzamer worden. Toleranter worden naar elkaar en niet alles in die kleine kuthokjes proberen te frummelen.

 

O ja, wat mij betreft mogen deze reclamemensen doorgaan met het tonen van dit soort reclame uitingen. Maar dan moeten de posters groter. Levensgroot zelfs en heel hoog aan gebouwen worden gemonteerd, zodat deze onbereikbaar zijn voor vandalen. ’t Liefst nog in neon en er moeten er zelfs meer komen, veel meer, zodat al die tegenstanders murw worden gemaakt en ophouden met dat bekrompen gezeik. Wat zijn we toch een vooruitstrevend volkje met z’n allen. Leve de moderne tijd.

Dikke kus van mij. Ook aan alle mannen.

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.