Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 maart 2018, om 12:01 uur
Bekeken:
285 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
43 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vage Vrienden / Schimmige Zaken"


In de loop van mijn leventje ben ik heel wat vage figuren tegengekomen. Misschien omdat ik zelf ook een beetje een vaag figuur ben heeft dat natuurlijk ook een soort aantrekkingskracht. Vandaar het gezegde: Soort zoekt Soort. Ik mag mij echter wel gelukkig prijzen dat ik mij nooit heb laten meeslepen in activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen al zat ik er een enkele keer wel dicht bij ! Een bepaalde beschermengel en een grote hoge muur om mijn persoontje hebben mij altijd op tijd gewaarschuwd en beschermd voor al te grote blunders. Een van die figuren was:

 

HENDRIKUS TER H.

 

Later beter bekend als " Gekke Henkie "

Een onduidelijke figuur die ik voor het eerst tegenkwam in de trein van Den Haag naar Bad Reichenhall / Duitsland. Hij stapte met veel bombarie op in Voorburg met een veel te grote koffer en de Telegraaf opzichtig tussen zijn broekriem gestoken. Ook hij zou na lange omzwervingen bij allerhande onderwijsinstellingen een laatste kans krijgen om op de Hotelschool een beroep te leren. We waren blij met elkaars gezelschap want we waren jong en onervaren op weg naar het onbekende...

 

Maar Henkie ontpopte zich al snel tot een snelle regelaar die het niet zo nauw nam met het mijn en dein. Om kort te gaan: Hij jatte alles wat los en vast zat. Op het laatst liep hij net zo makkelijk V&D uit met een Televisie op zijn nek  zonder te betalen. Hij moest Zuid Afrika ontvluchten om dat hij land dubbel had verkocht na een loopbaan als illegaal makelaar. Een beetje in de stijl van Rienk Kamer maar dan minder slim.

 

Bezig zijn met list en bedrog leek het enige dat hem bezig hield en hij had diep respect voor de oplichters en fraudeurs die het wel leek te lukken om met de poen er vandoor te gaan. Al heel vroeg op de Hotelschool had ik hem al voorspeld dat het een keertje goed verkeerd met hem zou aflopen. Hij lachte mij dan elke keer weer uit, bleek ongevoelig voor mijn argumenten en vond mij maar on interessant met mijn, in zijn ogen burgermans fatsoen.  Toen hij zich weer in Nederland had gevestigd, deed hij het een tijdje erg goed als verkoper van kopieer apparaten en had zowaar een functie als topverkoper bij Rank Xerox. Hij smeerde werkelijk iedereen  die hij te pakken kreeg zo een ding aan. Hij was inmiddels getrouwd met een Duits meisje van de Hotelschool en had al twee dochters en een riante boerderij in Brabant toen hij met zijn dikke Mercedes de sloot in reed. Henkie was ook alcoholist en toen hij uit het ziekenhuis was ontslagen, werd het al snel duidelijk dat zijn warrig brein opnieuw een opdonder had gekregen.

 

Toch krijgt hij het voorelkaar om opnieuw een goed betaalde baan in de verzekerings-branche te bemachtigen en lijkt er niets aan de hand...

 

Toen ik vele jaren later de Telegraaf open sloeg en een vette kop ontwaarde met: H. ter H. te Voorburg veroordeeld wegens etc.wist ik meteen dat het om Henkie ging. Drie jaar lang heeft hij moeten brommen voor een verzekeringsfraude met antieke schilderijen. De hele affaire zat zo ontstellend stom in elkaar dat zelfs een kleuter het beter gedaan zou hebben. Ik kwam hem weer tegen bij een stoplicht in Voorburg en kon niet voorkomen dat ik weer in gesprek met hem raakte want op een vreemde wijze bleef hij een facinerende figuur.

 

Na een aantal gesprekken waarbij wij ook de leuke herinneringen ophaalde, wilde hij mij overhalen om te participeren in een volgens zijn zeggen grootschalige witwas operatie. Hij heeft mij toen voorgesteld aan een Zigeuner Prins die hij via via kende vanuit de bajes. Ik zal nooit vergeten hoe dat ging: We zouden de Prins  ontmoeten bij een bekend wegrestaurant aan de rand van Wassenaar. Hij zou alleen komen... Toen wij echter het parkeerterrein opreden zat werkelijk achter elke struik een rover uit zijn entourage. Dat was dus het eerste dat ik opmerkte toen ik aan de Prins werd voorgesteld. U zou toch alleen komen ? De man keek mij verbaasd aan na mijn brutale en in zijn ogen respectloze opmerking maar kon het achteraf waarderen. Ik zou de ballen hebben die hij kon gebruiken en vervolgens gingen wij probleemloos het gesprek aan.

 

Om te laten zien dat hij het niet over Pepernoten had maar over echt geld toonde hij een koffer vol met Dollars en bijna alle andere valuta die je maar kon bedenken. De koffer werd aangedragen door een beul van een kerel en moet loodzwaar geweest zijn. Niet zo gek als je bedacht dat er voor een paar miljoen in zat. Luchtdicht verpakt in keurige paketjes. En dat was nog maar het begin. Gezien de aanstormende Euro moest er haast gemaakt worden en degene die hem zou helpen zou voor de rest van zijn leven binnen zijn.

 

Of met een kogel door zijn kop aan de kant van de snelweg liggen was het eerste dat mij te binnen schoot.

 

Henkie wilde wel maar de Prins wilde met mij zaken doen. Ik bekeek de Prins nog eens goed en zag voor mij een Bollywoodachtige Zigeuner met dik Ravenzwart glanzend haar en gekleed in een te groot paarsachtig Armani costuum. Om zijn pols zat een gouden Rolex zo zwaar bezet met diamanten zo dat je nauwelijks kon zien hoe laat of het was. Zijn voeten staken in lichblauwe Krokodillen-leren Cowboylaarzen en maakten het exotische plaatje compleet.

 

Ik begon bijna te lachen van de zenuwen toen ik hem vertelde dat ik nog even moest overleggen met mijn achterban. Dat vond de Prins niet zo een goed idee maar of ik dan wel haast wilde maken. Zonder het betrekken van meer mensen. Haast heb ik gemaakt maar vooral om weg te komen en om Henkie ernstig te adviseren om hier vooral niet aan te beginnen. Henkie werd kwaad en hij wist het wel: Met mij was niets te ondernemen en alweer zonde van zijn tijd.

 

Hoe het allemaal verder is gegaan weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Henkie weer een paar jaar vrije kost en inwoning heeft genoten in een van onze rijksinstellingen. Hij heeft het er in ieder geval wel levend van af gebracht.

 

ADRIANUS L.

 

Aanvankelijk kende ik hem van horen zeggen en van de Haagse Scene. In Den Haag stond hij bekend als " Adje de Prakiseerder " en later als de oplichter " Diamanten Adje '' Hij was kroegbaas (Palace Pub), impresario, pandjesbaas, textielondernemer en weet ik wat nog meer. Ook werd hij bekend met een nep zeemeermin op de Boulevard van Scheveningen, speelde in diverse Haagse Rockbandjes en runde een modellen-bureau. Hotel Wassenaar was een van zijn topprojecten maar dat werd noodgedwongen een asielzoekers opvangplaats en ging daarna ook jammerlijk de mist in. Zijn ega, een evenbeeld van Peggy Bundy / Married with Children, probeerde het nog eens met een textielwinkeltje op het Noordeinde en later een hamburgertent in de Javastraat. Allemaal jammerlijk mislukt door een serie aan faillissementen en andere narigheid.

 

Ik begreep Adje wel maar bleef ver uit de buurt van hem en wilde niet met hem gezien worden omdat ik voelde dat zijn tomeloze ongestructureerde energie ook mij gemakkelijk tot in de afgrond zou kunnen voeren. Met het uiterlijk van een magere uitvoering van Gerard Depardieu liep hij altijd met een cigaar in zijn hoofd door de Haagse binnenstad. Zijn slogan was: En nu heb ik het helemaal uitevonden ! Vooral in zijn eigen kroeg waar ik ook wel eens kwam in de pauze van de marketingcursus die ik toen volgde (en na de pauze en een paar biertjes nooit meer terug ging) kwam hij dan met verhalen waar iedereen van genoot. Dan had je geen marketingcursus meer nodig !

 

Toen ik jaren later voor het eerst binnenstapte bij zijn nieuwe onderneming in de Diamanthandel had ik geen idee dat hij er achter zou zitten. Dan had ik mij waarschijnlijk nog wel even een keer bedacht. Van een Engelse vriendin van vroeger hoorde ik dat er een nieuwe business was opgestart waarvan ik absoluut moest weten. Altijd nieuwsgierig en op zoek naar mogelijkheden ben ik toen naar de Lange Vijverberg getogen waar het imposante kantoor was gevestigd. Gezien mijn talenkennis, PR / Publiciteits achtergrond en goede telefoonstem was ik na een gesprek van amper een half uur welkom bij de club.

 

Die zelfde avond zou een select gezelschap van heren, waarbij ik dus ook mocht horen, ingewijd worden in de geheimen van de Diamantbusiness. We zaten met een man of vijftien om een enorme ronde tafel met indirect gedimd licht in een hoge voorname kamer met houten lambrisering en dikke tapijten. We kregen koffie en Cognac van Frans aandoende serveerstertjes in uniform zo uit een exclusieve  herenclub of Yab Yum. De latere films Wall Street en Boiler Room deden mij vaak terug denken aan deze euforische periode van mijn leven.

 

De aanwezige heren waren allen heren met degelijke achtergronden zoals gepensioneerde officieren, ex bankdirecteuren en andere executives uit het bedrijfsleven. Goed gezelschap dus ! De introductie werd gegeven door een Notaris, een Jurist, een Diamand Specialist en een Communicatie Deskundige van een gerenommeerd Reclame Bureau waar ik notabene zelf had gewerkt. Al met al hing er een sfeer met een rijke belofte dat hier wel eens goede tot zeer goede zaken gedaan zouden kunnen worden... Ik voelde mij in ieder geval uitermate confident in dit gezelschap want ik had nog niet afgeleerd om hoog te grijpen als het even zou kunnen. Zelfs niet na mijn Duindigt debacle.

 

De unieke business bestond, ontdaan van de complexe constructie eenvoudig uit de inkoop en verkoop van mega partijen ruwe industriële diamant. Als garantie voor het in te leggen geld werd een X Karaat loupe zuivere diamant geleverd van de hoogste kwaliteit. Deze diamant zou bewaard blijven in de kluizen van de Diamant Club en was wettelijk gecertificeerd. Middels een contract zou de diamant eigendom worden van de deelnemer.

 

Later zou blijken dat in het verkoopgesprek in dit laatste de bottleneck stak. Men wilde de " Garantie Diamant " letterlijk en voelbaar in bezit hebben. Je moest dan praten als Brugman om de cliënt er van te overtuigen dat dit geen goed idee was om allerlij redenen. Te veel om op te noemen etc. Ook was er de vraag of er per cliënt wel een of meerdere diamanten voorhande waren. Of dat steeds de zelfde diamand voorgetoverd werd ! Ook bestond er al snel twijfel of de Garantie Diamand wel de waarde zou dekken van het ingelegde participatie bedrag. Je moest dan praten als Rutte met steeds vozere argumenten om de vragen te pareren...

 

Kostbare advertenties in de Telegraaf zorgden er voor dat potentiële cliënten middels een antwoordcoupon konden aangeven dat zij eventueel zaken zouden willen doen. Het liep werkelijk storm en na elke verkoopsessie ging de verkoopstaf dan ook volledig uitgekakt maar zeer tevreden diep in de nacht naar huis om de volgende avond vol goede moed opnieuw te beginnen. Dat het mogelijk om illegale Russische diamant zou gaan die buiten het de Beerskartel in de paralelle handel werd gebracht of om Afrikaanse Bloeddiamant werd bij de verkoopstaf niet bekend gemaakt.

 

Daar zorgde die zelfde Telegraaf wel voor na eerst voor tonnen en tonnen advertentie geld te hebben opgestreken. Na enkele maanden verschenen de eerste berichten over de niet toegestane handel en wandel van de Diamant Club. Het hoge rendement van meer dan 13% zou belastingvrij zijn. Maar daar kwamen weer kamervragen over en ik zag de bui alweer hangen... Ons was beloofd dat ook wij rijkelijk beloond zouden worden met groene biljetten na elke afgesloten deal. Ook met de kerst zouden wij naar huis gaan met een goed gevulde enveloppe die zeer veel voldoening zou geven. Wat ook opviel was dat een paar collega's die ik hoog had staan van de ene op de andere dag niet meer kwamen opdagen. Vragen daarover konden niet gesteld worden. Ook onze verkoopleider die beweerde dat hij een ex-commando was viel door de mand nadat bleek dat hij zelfs nooit in dienst had gezeten. Maar vooralsnog doof en blind voor al deze alarmerende signalen bleef ik voorlopig zitten en wachtte op de beloning die mij was beloofd.

 

Daar ik de Engelse, Franse maar zeker ook de Duitse taal verbaal goed beheers, mocht ik voor tolk spelen bij overeenkomsten met buitenlandse investeerders die van heinde en ver kwamen om hun slag te slaan. Vooral in de avonduren was het een af en aan en zag de stoep voor ons pand aan de sjieke Lange Vijverberg zwart van de luxe Limousines.

 

Maar op een mooie winteravond krijg ik een dubbele shock die ik nooit zal vergeten. Mij werd verzocht die avond vooral op tijd aanwezig te zijn want er zou een zware delegatie van belangrijke cliënten komen. Verder zou het kantoor gesloten blijven en die avond zou de Duitse taal worden gevoerd. Ruim op tijd meldde ik mij bij de directie kamer die tegen verwachting vol stond met rook. En wie ontwaar ik daar met een dikke cigaar in zijn hoofd ? Adrianus L. Hij herkende mij ook maar ziet geen reden om moeilijk te doen. Hij laat mij zelfs vriendelijk weten dat dit een zeer belangrijke avond zou worden die ook mij extra voldoening zal geven. Als ik vraag wie hij dan verwacht doet hij geheimzinnig en steekt een hoge borst op. In zijn met goud bestikte giletje, met cigaar en de hele entourage ziet hij er inderdaad uit als een zware maffia baas die het helemaal had uitgevonden.

 

Op het volgende moment komt de huisnotaris binnen, gevolgd door een grote imposante kerel met Raven zwart haar in een paarsachtig Armanipak en blauwe krokodillen-leren cowboy laarzen.

 

Ik dacht dat ik door de grond zou zakken maar onze Zigeuner Prins lacht breed  en schud mij joviaal de hand. Het feit dat ik nu deel uitmaakte van de Diamand club versterkte alleen maar de goede indruk die hij klaarblijkelijk nog van mij had. De nieuwe situatie stelde hem zichtbaar content en hij toonde geen enkele rancune na het uitblijven van mijn bemiddeling in de vorige zaak. Mij loopt inmiddels het water over de rug maar ik zal mijn rol moeten spelen en Adriaan merkt niets van de voor mij uiterst benarde situatie. Als vervolgens de reus met de bekende koffer met inhoud binnen komt kan het feest beginnen. Die avond heeft inderdaad zeer veel voldoening gebracht.

 

In de periode die volgt worden de verkoopgesprekken steeds moeizamer met de meer reguliere cliënten en haken steeds meer mensen af. De Telegraaf en andere onbetrouwbare media en de politiek doen het verdere sloopwerk. Ook in de Diamantwereld komt nu stevige beroering en de Diamant Club wordt nu afgeschilderd als een Piratenclub die te vuur en te zwaard bestreden dient te worden om de legale en de door de overheid goedgekeurde criminelen uit de wind te houden. In het begin deden ze even hard mee maar zo als dat gaat met dit soort volk haken ze af en heulen ze met de vijand als het even tegen zit... Niets nieuws onder de zon !

 

Al hoewel ik niet meer zo snel van de kaart ben moet ik mij wederom afvragen of ik mij nog wel in goed gezelschap bevind. Temeer daar onze club nog maar uit zeven personen bestaat en Adrianus zichtbaar humeuriger wordt. Op een avond als wij nog maar met vijf man zijn, komt Adrianus binnen met de verkoopdirecteur en begint een onredelijk verhaal over uitblijvende resultaten. Als ik terloops opmerk dat hij de krant toch ook leest, wordt hij giftig en verzoekt ons om te vertrekken en om niet meer terug te komen.

 

Voor sommige was dit niet het einde van het verhaal. Collega's zijn van hun bed gelicht en voor verhoor meegenomen. Adrianus heeft vier jaar vastgezeten voor grootschalige fraude, bedriegelijke bankbreuk, verduistering en nog meer zaken. Ondergetekende is met de schrik vrijgekomen en verder niets dan een grote teleurstelling. Als Adrianus de betrokkenen schadeloos had gesteld zou er misschien niet zo veel aan de hand zijn geweest. Echter, hij kon het niet laten. Maar vier jaar vastzitten en de levenslange bloedwraak van een vooraanstaande zigeunerfamilie zijn geen prettige dingen om aan je broek te hebben.

 

Ik ben Adrianus nog drie keer tegen gekomen na het uitzitten van zijn celstraf. Een keer probeerde hij mij van een vluchtheuvel te rijden met zijn oude Toyota Z in het centrum van Den Haag. Een keer zag ik hem bij de tramhalte staan in een oude vale en verschoten bankiersjas. Met troosteloos vet haar en ongeschoren zag hij er verslagen uit. Maar de laatste keer was het op de Rijksstraatweg bij Wassenaar in een allernieuwste en fonkelende  Rolls Royce...

 

Hij had het blijkbaar opnieuw weer uitgevonden. Of had hij toch op de een of andere manier toegang gekregen tot de ruim 20.000.000 door hem aanvankelijk voor justitie zoekgemaakte Nederlandse Florijnen maar die hij mogelijk toch ergens veilig had geparkeerd !

 

Wie het nog weet mag het zeggen !

 


 


 


 


 


 


 




Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

DEZE STORY IS ABSOLUTE TOP! JA, DIE LAGOR WAARD. HET WAS ME ER EENTJE.

Geplaatst op: 2018-03-08 17:09:39 uur