Gegevens:

Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
1 maart 2018, om 11:25 uur
Bekeken:
283 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
60 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De wereld is en de mens verzint"


We verzinnen maar wat met zijn allen. Ja, je leest het goed. Ik schrijf deze bewering in de meest algemene zin. Kort gesteld: wij wonen op deze wereld. Wij cultiveren deze aarde vervolgens, maken grenzen, verzinnen landen en bedenken wetten en regels. Dit alles, zodat we in ‘vrede’ met elkaar kunnen leven en vooruitgang kunnen boeken. Maar met deze wetenschap komt niemand op deze wereld.

 

Als jong kind werd ik leuk gevonden. Ik was grappig (als ik mijn moeder mag geloven). De 8-mm filmpjes van mijn zus, broertje en ik heb ik overigens als bewijs. Ik was op die bewegende beelden een mollig, lollig, blond mannetje met blauwe ogen. “Teddybeer” werd ik in die tijd liefkozend door mijn moeder genoemd. We hebben het hier over 1979 en 1980.

 

Niet voor de lol
Al snel moest ik me aanpassen aan de regels van deze samenleving (zoals we die met zijn allen hebben verzonnen, maar daarover later meer). Mijn grappen, grollen en mijn kinderlijke manier van doen voldeden ineens niet meer. Niet in de maatschappij zoals wij die hier kennen. In geen enkele maatschappij overigens.

 

In mijn geval werd ik daardoor ‘ineens’ een moeilijk lerend kind van negen jaar. Wist ik veel dat ik plotseling (want plotseling was het voor mij) afgerekend werd op mijn prestaties. Er was niemand  die mij met redenen omkleed uit kon leggen waarom opdrachten goed afgerond moesten worden én dat deze ook nog eens binnen een gestelde deadline klaar moesten zijn.

 

Ik was een kind, had niet om deze maatschappij gevraagd, en moest tegen wil en dank aan regels en afspraken voldoen. Toen ik achttien werd en eindelijk voor mezelf kon denken en bepalen, realiseerde ik me dat niemand op me zat te wachten. Een beetje dom van mij, op zijn zachtst gesteld. Want mijn hele kindertijd werd ik, zonder gewenst resultaat overigens, door mijn ouders al meerdere malen gewaarschuwd voor de ‘harde’ maatschappij.

 

De woorden van mijn moeder staan me nog steeds bij: “Let op jongen, als je nu niet je best doet moet je later in de avonduren een opleiding voor volwassenen volgen en dat is heel zwaar!” Waar zij voor vreesde gebeurde ook. Ik was begin twintig toen ik mijn havo en vwo in de avonduren noodgedwongen afrondde. Als gedesillusioneerde adolescent kon ik niet anders dan me conformeren aan de regels zoals Nederland die had opgesteld.

 

We verzinnen maar wat
Nu, vele jaren verder (ik ben inmiddels veertig) realiseer ik me – meer dan ooit – dat alles wat we als mens in deze wereld doen ooit door iemand verzonnen is. Regels, gebruiken, wetten, producten, diensten, noem maar op: ze zijn op een gegeven moment gecreëerd. Ergens stelt me die gedachte gerust, want wat bedacht is kan ook aangepast worden.

 

Aan de andere kant frustreert dat idee van ‘aanpasbaarheid’ me ook enorm. Want bijna niets is menselijker dan iets wat ooit (soms uit nood) in het leven geroepen is – en dus gecreëerd is – als een keiharde, onveranderlijke wetmatigheid te zien. Het gevolg is dan dat mensen met een afwijkende mening of manier van doen, vervolgens keihard worden afgerekend op die onveranderlijke wetmatigheid die door de mens zélf is gemaakt. Curieus toch? Want hoe vaak ben ik om mijn oren geslagen met opmerkingen als: “Zo doen we dat hier niet.”, en “Wat je nu doet hoort niet.”

 

Verandering roept weerstand op
Het gekke is dat ik er nauwelijks bij stilsta dat elke verandering weerstand oproept. Werd Van Gogh niet als zonderling gezien tijdens zijn leven en Steve Jobs maakte zijn studie niet af, maar heeft wél de wereld op zijn kop gezet. Kennelijk moeten de andersdenkenden door het stof om iets gedaan te krijgen. Maar als de publieke opinie ineens om is (al dan niet aangezwengeld door framing en agendasetting van de media), dan worden de veranderaars en de game changers op handen gedragen. Dan ineens wél.

 

Nou, ik ga al een tijdje door het stof. Ik hoop dat ik in mijn leven nog eens een verandering zie, dat iets wat ik bedenk wordt aangenomen als regel. Maar wel een regel die wat mij betreft weer veranderd mag worden.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.