Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 februari 2018, om 10:43 uur
Bekeken:
218 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
65 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een natie die vreemde leer binnen haalt, zo zegt de Schrift 3"


Een natie die vreemde leer binnen haalt, zo zegt de Schrift, verdwijnt vanzelf. Het zijn allemaal maatschappelijke ontwikkelingen die mij somber stemmen (deel 3)
februari 25, 2018

U bent zelf ook zo’n buitenstaander uit overtuiging.

‘Alleen-zijn is de positie die ik heb ingenomen tegen wil en dank. Die zit nu eenmaal in het wezen, in dit pathologische geval, van deze mensenzoon der mensen. Collega-kunstenaars zijn altijd op hun hoede voor me, omdat ik in staat ben alles te doen bevriezen. Kunstenaars, van huis uit kudde dieren, kruipen graag bij elkaar, om troost te zoeken voor hun onzekerheden. Parasitaire warmte op doen. Wel een zwaktebod. Als je zo moet leven als artiest ging ik nog liever aan het gas!

Leer mij ze kennen. Nou, liever niet. De stakkers. Maar in plaats dat die gedeelde smart hen nu allen in conclaaf elkander opheft tot halve smart, vreten ze elkaar op uit jaloezie, haat, naijver en frustratie! Psychiatrische gevallen. Nare mensen. Het is voor mij geen ellendig bestaan, het schrijvers- en beeldend kunstenaarschap. Je werkt je de pleuris tien uur per dag, dan is het klaar voor die dag en niemand die het weet. Je kijkt eens naar buiten, de buurvrouw hangt haar vuile was op, bukt voor over een is sliploos. Heeft geen nagel om d’r geschoren gat te krabben, maar de mossel is geschoren. Geen gezicht zo’n kleuterkutje. Mag ik het daar eens even over hebben? Jij schreeuwt naar haar dat jij het wel even wil doen met die vuile was als ze daar mee geholpen is. Moet kunnen toch? Ze gaat daar op in want je bent nog steeds een mooie jongen. En daar mee zit je dan mooi mee voor jan lul als je ook nog op de koffie moet komen om urenlang haar gelul aan te moeten horen. Dat is helemaal niet bitter of beschamend, want geduld is ook een schone zaak je stelt je op als dienst-verlener alhoewel je van huis uit niet zo’n kuttenkijker bent als ze met haar handel aan komt zetten door al weer haar mini-jupe op te schorten..

Abortus? Ik ben er niet direct voor. Euthanasie? Een belediging aan het adres van de Heire der Heirscharen. Homofilie? Als toetje na de hetero hoofdmaaltijd een zegen voor de echte man. Linksgekkies met een voorliefde voor de massale import van analfabete nieuwe medelander? Een roffel met de Kalasjnikow in de richting van de rubber boten, is het meteen afgelopen.  Feminisme?  Dat gezeik over wie moet achter de kinderwagen lopen of de vuile vaat afwassen, is me wezensvreemd want we hebben wasmachines voor van alles. Een droogloopmat voor natte poes? Je zult er maar mee zitten! Zwarte Piet die onder de douche moet om Witte Piet te worden? Gezijk in de marge. De oproep van vreemde gebedshuizen? Een natie die vreemde leer binnen haalt verdwijnt vanzelf. – het zijn allemaal maatschappelijke ontwikkelingen die mij somber stemmen.

 De schrijver/ beeldend kunstenaar Fred van der Wal  verkeert in gerieflijke financiële omstandigheden en zo hoort het ook. Nee, hij heeeft niets te klagen en anders gaat hij wel naar de directie. Zelf is hij van nature een directeur en geen loonslaaf. Wat zullen we nu beleven?

Nimmer zat hij om stevige meningen verlegen, blijkt uit een en ander. De schrijver/ beeldend kunstenaar  voelt zich nog steeds vaak onbegrepen, noemt zichzelf cultuur anarchist, maar heeft vaak uiterst conservatieve politieke opvattingen. Aan recensenten had hij niet direct de pest: ‘Kunst aanschouwers zijn doorgaans randfiguren, nog niet eens de franje van het culturele tapijt. Aan interviews heeft hij geen hekel blijkt als  een HP redacteur in 2012 hem telefonisch in Fraknkrijk komt interviewen in verband met de commerciële schilder Henk Helmantel. Tijdens zijn deelname als vaste exposant bij Galerie Mokum (1967 – 1974)  te Amsterdam stuitte hij op geroddel van  galerie eigenaresse Dieuwke Bakker, de kunstverzamelaar S. Stigter, de galerie assistente  Janna van Zon die zo veel van paarden houdt, de echtgenote van de surrealistische schilder Chris van Geest en enkele ander schilders die zich in het Noorden des lands hadden gevestigd. Kwaliteit zal altijd op weerstand van de middelmaat en middenmoot stuiten, dat was hem vanaf het begin in 1965 al duidelijk.

Kunsthandelaren en uitgevers kwamen en gingen in het leven van  Fred van der Wal die zich niet liet onderschoffelen en met bijna iedereen in conflict raakte.

Een moeilijke man? Welnee! Een groot schrijver en beeldend kunstenaar.: De beste manier om tot deze erkenning te komen is: zijn avonturen in besloten kring voor te lezen bij koekjes bij de thee, totdat u door de tranen in uw ogen helemaal niets meer ziet. U zult gewoon niet eens meer weten of het tranen van verdriet of plezier zijn.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.