Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2018, om 19:56 uur
Bekeken:
96 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
34 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het griffermeerde geloof als flappen automaat (deel 3)"


Het zou een familiefilm moeten worden in Disneystijl. Er mochten in de rolprent geen vrouwen voor komen want het waren alleen stoege gerfeormeerden die de kar en de boot trokken. Altijd al gedacht dat die van Seventer een halve homo was.
Ik moet de eerste familie nog tegen komen die interesse heeft in gereformeerde gebroeders Toxopeüs.
Van uit Londen werd een zoveelste rangse gereformeerde Amerikaanse kunst historicus, drs. Paul Clowney ingevlogen om lessen film productie aan Hans van Seventer te geven. .
Gebrainstormd werd er in de luxueus verbouwde boerderij van Clowney, die ge huwd is met een schatrijke Engelse adelijke dame.
Ze wonen niet ver van mij vandaan in de Bourgogne, maar wilden “uit principe” niets met mij te maken hebben.
Op gereformeerde geloofsgronden zijn wij er nog steeds niet welkom.

Een leerling van de tekenlerarenopleiding te Leeuwarden met een mateloze be wondering voor Henk penseelde diens werk moeizaam na met het penseel tussen de tanden. Jan, heette hij, een jongen van Drentse afkomt met een knauwerig ac cent in zijn praten. gefascineerd door de grote omzet van Henk ging Jan zo vaak moigelijk naar de kunstboerderij van Helmantel.
Eén keer heeft hij uren buiten moeten wachten, want toen hij aanbelde deelde de vrouw des huizes hem op fluistertoon mee dat Jan niet binnen kon komen, want Meester Henk was aan het glaceren en dan moest het absoluut stil zijn in huis. Onderdanige Jan wachtte op een houten bankje in de tuin waar de Meester des avonds zelf wel eens zijn ruim bemeten kunstenaarsreet neer vleidde. Het voelde goed.

Henk Helmantel is naar de waan van de tijd milieubewust. Als hij een schilderij van veertig mille aan een dominee in Geleen verkocht ging hij met de bus om geld uit te sparen, nam het schilderij op schoot, anders zou hij 2 kaartjes moeten kopen of liet hij zijn vrouw met de 2CV rijden en reed er zelf achter aan op de race fiets om zijn principes niet te verloochenen.
In Florence liep de gevierde kunstschilder als een uit de klei getrokken Groningse boer rond op straat smakkend en boerend uit zijn klauw een Hamburger te vreten tot afgrijzen van de Italianen. Henk spaarde graag geld uit en eten in een restau rant was er daarom niet bij.
Kauwen doet hij trouwens met open bek.
Iedereen kan meegenieten van de fysieke processen die zich af spelen bij deze provinciale kunstenaar.
In publicaties beweert Henk op aanraden van zijn manager drs. Hans dat hij zijn kunstboerderij zelf heeft gebouwd.
Henk jokt niet weinig; een aannemer heeft de klus geklaard en Henk heeft één keer met een kruiwagen vol kloostermoppen twintig meter naar de bouwplaats gereden maar had het gelijk in zijn rug.
Gelukkig vangt Henk monumentensubsidie en heeft een aanzienlijk belasting af trek vanwege onderhoud aan zijn monument.
Het weekblad Elsevier noemde Helmantel “Een miljonair op klompen”.
Tijdens een bijeenkomst bij Henk thuis op De Weem over “Het Godd’lijk licht in de kunst” of iets dergelijks ging Henk met de pet rond om f 7,50 te eisen voor een verstrekte kop slappe koffie, een gerimpeld appeltje uit eigen tuin en een oud kadetje.
Kinderen half geld, ouden van dagen korting.
Ik betaalde maar was enigszins gepikeerd. Ik heb die middag het licht niet gezien. Tegen Hans van Seventer luchtte ik mijn verontwaardiging. Volgens Hans had ik geen gelijk.
“Henk betaalt ontzettend veel belasting”, was zijn antwoord, dat moest gecompen seerd worden. Ik antwoordde dat wie veel belasting betaalt ook veel verdient.
Nee, dat zag ik helemaal verkeerd volgens Hans.

In het jaar 2001 belde Nieuwsblad van het Noorden mij op met de vraag of ik naar aanleiding van de diefstal van tientallen schilderijen van Helmantel de recher che al op bezoek had gekregen. Anonieme bronnen suggereerden dat ik de schil derijen had gestolen en de ex jezuïet drs. Loek Brons, kunsthandelaar te Amster dam, die zijn winkeltje bekostigde met het verkopen van porno videos via zijn ordinaire vrouw (Loek verpatst de schilderijen, Miep maakt erwtensoep, was een wervende reclame in een duur kunstblad), verklaarde ‘zeker te weten’ dat een niet nader te noemen Friese schilder de werken had gestolen en in zijn houtkachel had opgestookt. Die Friese schilder was een vreselijke prutser die maanden lang zat te knoeien met verf en dan een schilderij klaar had dat nooit een cent waard zou wor den, wist onze helderziende kunsthandelaar met een zuinig mondje te melden. Kunsthandelaar Loek Brons heeft nooit een schilderij van mij gezien en ik heb geen kunsthandelaar nodig die graag de proleet uit hangt met wervende kreten over de soep van Mien.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.