Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2018, om 19:50 uur
Bekeken:
132 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
46 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het griffermeerde geloof als flappen otomaat (deel 2)"


Helaas, helaas!
Ik ontmoette de zwaar bebaarde en behaarde Henk in 1976 voor het eerst tijdens een conferentie van christelijke kunstenaars op de boerderij in Zwiggelte van de brave tekenleraar Jan van Loon, eveneens vrijgemaakt gereformeerd op art. 31 et als Henk.
Zelf had ik een American Crew Haircut, gemillimeterd. Het viel slecht onder die griffermeerde artistiekelingen die stuk voor stuk er uit zagen als Charlton Heston in de rol van Mozes in de rolprent “De Tien Geboden”. Lang haar mocht plotse ling onder de gereformeerde glimpiepers en eindeloze discussies werden gevoerd of de LP van Bob Dylan uit 1961 met door amateuristisch getokkel op een akoestische gitaar begeleide protestliedjes stijl Woody Guthrie nu wel of niet beluisterd mocht worden met onbezwaard hart voor het Aangezicht des Heeren.
Een bont gezelschap jonge mensen, haatbaarden met reutelende tabakspijpen vol zoet geurende toffeetabak verzameld op houten banken en stoelen in een grasveld was het eerste dat mij bij aankomst op viel.
Het waren over het algemeen tekenleraren en leraressen in opleiding en helemaal geen kunstenaars.
Ze waren op religieuze gronden tegen subsidie aan kunstenaars en fel tegen de BKR regeling, want een gegarandeerd inkomen was alleen weg gelegd voor teken leraren en de rest moest honger lijden, dant hadden ze gelezen in boekjes over de Grote Heilige Van Het Eeuwig Bloedende Oor Vincent van Gogh.
Ik zat in 1976 nog maar twee maanden per jaar in de BKR tot de maand septem ber toen ht helemaal op hield omdat ik op een gegeven ogenblik zo veel verdiende dat het niet meer nodig was.
Een andere jongeman, die na de conferentie niet lang meer zou leven, trok ook van de BKR.
Hij en ik waren in het gezelschap outcasts, minder dan varkens, verzekerde een vrijgemaakt gereformeerde grafisch ontwerper mij.
Ik zei verontwaardigd dat ik de volgende ochtend meteen terug naar Amsterdam zou gaan. Het conflict werd door Hans van Seventer bijgelegd en omwille van mijn dochters van 7 en 5 jaar die gefascineerd waren door een in de wei gestalde Shetlander Pony. Zo besloot ik tegen mijn zin te blijven.
Ik heb mij altijd goed kunnen aanpassen en de week met enige moeite uitgezeten.
De conferentie duurde gelukkig maar een week.
Interessante urenlange referaten over of de kunstenaar nou wel of niet in het Bij bels licht moest schilderen en of de Heere Heere het wel goed vond dat er geschil derd werd of moesten we allemaal verbandjes aanleggen bij Framboesia patiënten ergens in Afrika.
Niet ter zake doende probleemstellingen kwamen op tafel.
Discussiestof te over tussen de onder christelijke schuldcomplexen gebukt gaande aanwezigen.
Ik verveelde mij er voornamelijk.
De hooggeleerde Prof. H.R. Rookmaaker-U raadt het al, vrijgemaakt gerefor meerd- keek mijn map met fotos in van mijn werk. Hij moest het op geloofs gronden af wijzen.
Later hoorde ik van de op Jorn gepromoveerde Dr. Graham Birtwistle van de VU dat Rookmaaker nog nooit zo negatief over een kunstenaar had gesproken als over mij.
Ik vond het een aanbeveling.
Toch nam ik nog deel aan een groepstentoonstelling met realisten aan de VU met John Verberk, Rein Pol, Eja Siepman van de Berg en nog iemand die al lang ver geten is.
Vanwege mijn “technische kwaliteiten” mocht ik ondanks de bezwaren van meneer de Professor deel nemen, maar onder voorbehoud, met mate en langs lijnen van geleidelijkheid.
Mijn werk werd ergens achteraf gehangen.
De expositie werd geen succes in 1976. Ik werd zonder verdere toelichting verder uitgesloten van tentoonstellingen van de groep realisten die rond drs. Hans van Seventer en de tekenleraar Jan van Loon werd geformeerd en exposeerde niet met hen omdat ik het Enige Ware Gereformeerde Geloof niet had.
In die tijd was ik per vergissing lid van de EO, een omroep die in streng griffer meerde kringen toen nog heel slecht viel.
Henk Helmantel nam lang deel aan de groep realisten die zich “De Zwiggelter Groep” noemde, totdat drs. Hans van Seventer er het bijltje bij neer gooide, zijn eenmans uitgeverij verkocht en het licht had gezien om een film over de glad vergeten griffermeerde broeders Klaas en Mees Toxopeüs te gaan maken, mensen redders van beroep met keiharde kalvinistische klauwen, die de reddingsboot door elke golf bij windkracht 16 deed klieven, maar nu geheel glad vergeten.
De film zou nooit van de grond komen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.