Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2018, om 19:49 uur
Bekeken:
89 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
32 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het griffermeerde geloof als flappen otomaat (deel 1)"


Het griffermeerde geloof als flappen otomaat (deel 1)

 

De belangrijkste promotor van Henk Helmantels werk, drs. Hans van Seventer, is er van overtuigd dat de geldstroom naar de gereformeerde man (vrouwen zijn bij voorbaat uitge-sloten, die dienen als neukvee en bediendes in de keuken van een gere formeerd huis) toe recht evenredig is met de mate van het geloof in de Enige en Ware God der Wrake van het Oude Testament.
Ik geloof alles wat Hans van Seventer zegt, behalve deze laatste stelling van onze academicus, die twintig jaar over een studie filosofie deed, met de hakken over de sloot zijn doctoraal deed (bron de griffermeerde tekenleraar M.d.K. te Kampen) olv drs. Corver, waarna Hans van Seventer als pragmaticus niets anders heeft ge daan dan een slecht lopende Bed en Breakfast te openen in Aduard, waar behalve bietenbouwers met tractoren nooit een toerist voorbij komt.
Geen probleem; het gedateerd ingerichte, smakeloos opgeschilderde kot staat in middels te koop voor een veel te hoge prijs en kopers hebben zich alsnog niet aangediend.
De vrouw des huizes lijdt aan kruipknie en rheumatiek, meneer heeft prostaat problemen, maar met de kinderen en de kat alles goed.
De Statenbijbel ligt open geslagen op een standaard in de pronkkamer.
Ik ging van 1976 tot en met 1996 om met Heer van Seventer om zomer van het laatste jaar de altoos moeizaam verlopende connectie schriftelijk te verbreken na de zoveelste denigrerende op merking van zijn kant over mijn werk en persoon. Het werd mij teveel.
Ik herinner mij nog hoe hij in 1976 mijn echtgenote berispte omdat zij eyeshadow en lipstick gebruikte, dat hoorde niet in vrijgemaakt gereformeerde art. 31 kring en daar is alles kaal, liefdeloos en vooral smakeloos.
De HP medewerker vertelde mij tijdens het van mijn kant wat lacherige gesprek dinsdag ochtend tien uur dat hij de indruk had dat ik des ochtends tandenknarsend op stond en des avonds mij in wroeging en bitterheid terneder legde, de haren uit mijn kop trok met maar één gedachte: Hoe krijg ik de reputatie van Henk Hel mantel zo snel mogelijk aan flarden.
Nu denk ik aan van alles, omdat ik via de kweekschool te Bloemendaal als school meester in opleiding verplicht was om aan alles te denken, dat is er ingehamerd, anders wordt het een pan in de klas, maar ik denk maar heel weinig aan Henk Hel mantel.
Als ik aan hem denk begin ik te grimlachen, vanwege een aantal anecdotes, die ik over hem hoorde of zelf mee maakte.
Groningers zijn heel wat leuker als kunstenaar dan Friezen menen ze bij academie Minerva .
De stad Groningen, die op Amsterdam lijkt, heel wat interessanter dan Leeuwar den.
Nooit heb ik de minachting van W F Hermans begrepen voor Groningen.
Henk Helmantel heeft mij enkele keren in het verre verleden allervriendelijkst ont vangen, zelfs op zondag, maar ik moest wel erg lang aandringen voor ik op de dag des Heeren een pijpje goedkoop alcoholvrij bier van de plaatselijke super markt mocht verwerven.
Toen ik dit naar binnen klokte en onmiddellijk om een tweede vroeg stond hij op, duidelijk in tweestrijd en getergd; één pijpje op zondag, okee, maar twéé, da’s één te veel, da’s tegen de zondagsheiliging.
Hij overhandigde het flesje met een verwijtende blik en voegde mij toe dat ik maar niet te vaak langs moest komen, omdat hij een matig man was.
Deze opmerking nam ik voor kennisgeving aan.
Ik klokte het krachteloze gerstenat naar binnen en keek of het raam open stond, want ik smijt in opperste vrijmaking het vaat- en glaswerk graag de tuin in als ik op visite ben, maar duw eerst de gastvrouw voor over met haar geblankette gelaat in de houten bak met zoute knabbel, rand haar van achteren aan in haar eerbaar heid voor een walsje van likmereet begeleid door achterwaartse achteruit oefe ningen, ga na afloop net als Jackson Pollock neuriënd in de brandende open haard staan pissen en spreek de drank voorraad aan.
U weet: een ware kunstenaar is een lui varken, een asociaal, een sociopaat, een ge slachtszieke dronkenlap, een aap met drie lullen en een potentieel gevaar voor de consensus maatschappij.
Behalve Fred van der Wal, die voldoet aan geen enkel cliché.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.