Gegevens:

Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
11 februari 2018, om 10:19 uur
Bekeken:
163 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
38 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wraak!"


Het oude vrouwtje voelde zich in de steek gelaten door veel mensen. Vaak dacht ze terug aan die fijne tijd met haar vroegere buurtjes. Helaas voor haar hadden die, twee maanden geleden de plattelandswoning ingeruild voor een aanleunwoning in het centrum van het dorp. Toen de buren er nog woonden had ze over belangstelling niet te klagen. Hoe anders was het nu.

 

De telefoon doorbrak de stilte en hoopvol schuifelde ze met haar rollator naar het tafeltje in de hoek van de kamer. Nadat ze de hoorn had opgepakt, bleek het een verkeerd nummer. Stil zat ze voor het raam en keek mistroostig naar buiten en dacht terug aan de afgelopen maanden. Het was zo leuk begonnen toen het huis naast haar was verkocht aan een jong gezin uit Amsterdam. De vrouw was vriendelijk en rond de veertig. Haar man was een stuk ouder en ze vond hem direct al een praatjesmaker en een drukteschopper. Hij vertelde de oude vrouw dat hij een baan had gevonden bij een grote multinational. Als de woning aan kant was zou hij daar in ploegendiensten aan de slag gaan.

 

Zo lang het gas en de elektriciteit nog niet waren aangesloten, mochten ze bij het oude vrouwtje warm water tappen en vaak kwamen ze met hun twee kinderen bij haar op de koffie. Zo af en toe aten ze s‘ middags een boterhammetje mee. Ze vond het gezellig, maar dat veranderde toen de meters waren aangesloten. Een paar weken later werd het oude vrouwtje gevraagd om naar hun nieuwe woning te komen kijken. Het huis was mooi en modern ingericht en ze keek haar ogen uit. Heel anders dan haar eigen kleine huisje. Tijdens de koffie met een koekje vertelde de man dat zijn vrije dagen haast voorbij waren en dat er weer gewerkt moest worden voor de centjes. Dat betekent vaak s ’nachts werken en overdag slapen.. Hij ging verder en vertelde de oude vrouw dat hij de laatste weken vaak last had gehad van het gekraai van haar haan. Het vrouwtje hoorde het allemaal stilletjes aan en dacht dat het wel niet zo’n vaart zou lopen, maar ze schok hevig toen de nieuwe buurman met een stemverheffing zei dat dat hanengekraai nu afgelopen moest zijn.

 

Ze was blij toen ze weer terug in haar eigen huisje was. Fijn weer tussen haar eigen vertrouwde spulletjes. Ze had zich voorgenomen zich rustig te houden, want ze vond dat gezeur over haar krielhaantje maar overdreven. Het beestje kraaide soms overdag en iedere morgen vroeg om z’n mannelijkheid te bewijzen. Luid klonk het niet meer, want het was al een ouwe sok. Hij had de twee hennetjes waarmee hij z’n leven had gedeeld allang overleefd. De nieuwe buren klaagden vele malen per dag over het geluid van het beestje, maar de bejaarde vrouw trok haar magere schouders op over zoveel drukte om niets. Heel hun leven hadden zij en haar overleden man kippen gehad en nooit had er iemand geklaagd. Kippen fokken was een hobby van haar man geweest en nu had ze alleen nog maar dat ene krieltje over. Alleen daarom al wilde ze het niet wegdoen. De buren hadden daar totaal geen boodschap aan en deden aangifte bij de politie wegens geluidsoverlast.

 

Een paar dagen later stond er politieman in burger bij het oude vrouwtje aan de deur. Geschrokken deed ze de deur open en liet de man binnen. De agent nam plaats op de bank en opende z’n aktetas. Wat beverig schonk ze voor hem een kopje koffie in, maar dat weerhield de man er niet van om een blocnotevel vol te schrijven over het gekraai van het krielhaantje. Een paar dagen later plofte er een dikke enveloppe van de gemeente op haar deurmat. Met bevende handen scheurde zij de duur uitziende brief open. Met dik gedrukte letters stond getypt dat er per direct een eind moest komen aan de overlast aan de omwonenden. Als dit niet zou worden opgevolgd, kon mevrouw andere maatregelen verwachten. Ondertekend door de burgermeesten en de wethouder. Het vrouwtje trilde van de zenuwen. Wat nu, dacht ze.

 

Na een paar dagen ging het weer wat beter met haar, maar iedere keer als het haantje maar even kraaide, drukte de buren op haar deurbel en bonkte op haar ramen. Ze vond het maar een kinderachtige uiting van onmacht en besloot hier totaal niet op te reageren. Rustig bleef ze zitten voor het raam. De nieuwe buren konden van haar de pot op. Zo ging er een maand voorbij en de ergernis bij de buren werd steeds groter en hun reacties steeds grimmiger.

 

Dezelfde politieman stond plotseling weer op haar stoep. Nu met een dikke map vol papieren onder zijn arm geklemd. Weer liet ze de man binnen, maar dit keer peinste ze er niet over om een kop koffie voor hem in te schenken. De man zette rustig uiteen dat het nu lang genoeg had geduurd. Het haantje moest nu echt ophouden en terwijl hij dat zei, wees hij met zijn wijsvinger naar de gemeentelijke verordening. Door ervaring wijzer geworden, wist de politieman dat het geen makkie zou worden deze oude vrouw te overtuigen van haar ongelijk. Maar zonder tegen te stribbelen gaf zij hem de verzekering dat het morgen over zou zijn met de zogenaamde overlast van het kleine haantje. Verrast en opgelucht vertrok de politieman en liep gewichtig richting de voordeur van de buren om ze de nieuwe ontwikkeling in deze zaak mede te delen.

 

Wat later zag de buurman vanuit z’n raam een bestelauto stoppen, pal voor haar kleine woning. Een lange man stapte uit de auto en liep het tuinpaadje op. Het was de zoon van de oude vrouw. Gebogen over haar rollator stond ze hem al op te wachten en samen gingen ze naar binnen. Niet lang daarna zag hij de lange man weer in de bestelauto stappen en deze parkeren achter het huisje bij de schuur. Een uur of drie later kwamen ze samen weer naar buiten en de buurman zag dat de vrouw een bruine kartonnen doos in haar handen had. De zoon pakte de doos over, stapte in de bestelauto en reed weg. Het oude vrouwtje zwaaide haar zoon na en toen deze uit het zicht verdwenen was, schuifelde ze weer terug naar binnen. Daar moet die haan inzitten, dacht de buurman triomfantelijk. Hij gilde het uit van blijdschap. Op z’n werk vertelde hij aan iedereen die het maar horen wilde dat hij ervoor had gezorgd dat de overlast voorbij was.

 

Precies vier dagen duurde de overwinningsroes van de buurman. Het was vroeg in de ochtend en na weer een lange nacht op de fabriek, kwam de man thuis en gaf zijn vrouw een kus. Moe en afgepeigerd stapte hij z’n bed in en viel in een diepe slaap. De kinderen waren naar school en zijn vrouw ging naar haar moeder om deze te helpen met de boodschappen en het huishouden. Plotseling schrok de man wakker en ging rechtop in z’n bed zitten. Overduidelijk en harder dan ooit klonk er hanengekraai. Deze keer niet een paar maal met tussenpozen, maar keihard gekraai aan een stuk door. Slaapdronken sprong hij uit bed en keek door de spleet van het verduisteringsgordijn. Hij keek naar het kippenhok van het oude vrouwtje, maar zag niets. Ondertussen hield het hanengekraai maar aan. Voor zijn gevoel duurde het wel een kwartier. Opeens was het voorbij. Zuchtend kroop hij weer in bed en probeerde weer te gaan slapen. Toen hij net weer in slaap was gevallen, schrok hij voor de tweede keer wakker.

 

Toen zijn vrouw thuiskwam, vertelde hij haar wat er gebeurd was die ochtend. Ze geloofde hem niet. Misschien heb je het wel gedroomd, had ze gezegd. Je hebt je de afgelopen maanden zo druk gemaakt, dat je nu niet meer weet wat waar is en niet waar is. Dat komt wel meer voor. De week erna schrok hij wel vier keer wakker van de herrie en telkens als zijn vrouw net niet thuis was. Aan het einde van de week voelde hij zich tien jaar ouder vanwege slaapgebrek. Als hij overdag moest werken ging het goed, maar in de week van de nachtdiensten was het helemaal mis. Hij kon er niet meer tegen. Het geluid klonk harder dan ooit. Harder dan het oude krielhaantje ooit ten gehore had gebracht. Radeloos werd hij ervan en iedere keer precies als zijn vrouw niet thuis was.

 

Na drie weken gaf hij het op en belande in de ziektewet. Hij was lichamelijk en geestelijk helemaal versleten. Zijn vrouw kon het ook niet meer aanzien dat haar man er zo slecht aan toe was. Ze was bang dat hij er helemaal aan onderdoor zou gaan en samen besloten ze na een aantal lange gesprekken het huis maar weer te verkopen. Langer wachten en hopen op betere tijden konden ze niet riskeren.

 

Binnen de kortste keren was het huis verkocht en kwam er een grote verhuiswagen voor rijden. Met een glimlach rond haar gerimpelde mond zat de oude vrouw de boel gade te slaan. Nadat alles was ingeladen en de buren vertrokken waren, kwam ze fier overeind en liep naar de schuur. Bij de ingang stonden twee levensgrote versterkers die haar zoon daar had aangesloten. Ze haalde de cd uit het apparaat, liep ermee naar haar huisje en borg het zorgvuldig op in de onderste lade van haar oude dressoir. Misschien zou zij het in de toekomst nog eens nodig kunnen hebben.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.