Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 februari 2018, om 08:07 uur
Bekeken:
92 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
25 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt. "


Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt.

“Hier in de buurt, op twintig minuten loopafstand van het Rokin heb ik twintig jaar geleden op het Leidseplein mijn absolute glorietijd gehad.

King of the beats, weet je wel en dat is heel wat anders dan King of the beat of een rolletje King pepermunt, want daar zit geen muziek in.

Ik was een van de eerste pleiners. Eigenlijk de allereerste pleiner. De Oer pleiner bij uitstek, nog voor er pleiners waren was ik er al. Ja, toen was een pleiner nog een pleiner en Amsterdam een Magisch Centrum.

Ik heb het plein gemaakt.

Het plein heeft mij gemaakt.

Yin en Yang, weet je wel. Symbiose. Daarna heb ik het in up tempo zien veranderen maar ik ben niet mee veranderd.

Het ging mis toen bekakt pratende, lullige corpsstudenten het plein ont- dekten als sexuele speeltuin, toen was voor mij de sjeu er af.

Zelfs die van zijn gereformeerde geloof afgevallen luldebehanger zoet ge- vooisde zanger Rob de Nijs liep op zaterdag avond op blote voeten Reyn ders binnen.

Barefooting, noemde hij dat. Niet origineel; hij had ’t gepikt van een six ties popsong.

Hij dacht dat ’t erbij hoorde om Jezus sandalen te dragen of blootsvoets voort te schoffelen over het besmeurde asfalt.

Op zondag mocht hij nooit van de dominee naar de kroeg.

Het enige dat hij mee had gemaakt als leerling van de gereformeerde drie jarige HBS was de regen die zachtjes op zijn zolderraam tikte en daarna zette hij een kaars in de vensterbank.

En waarom in Godsnaam? Mijn toenmalige gepassioneerde minnares Alice heeft bij hem in de klas gezeten, die kan het weten. Ze vond hem

een lulletje. Ik woonde naast de altsaxofonist Henk, die op woensdag avond altijd een jamsession had op de eerste etage boven de antiekwinkel van Bartje Bakker in de Nieuwe Spiegelstraat 50.

Horen en zien vergingen je als hij harmonieleer aan het oefenen was, dat deed hij met zijn hele lijf. Stampen op de maat op de vloer met zijn schoenmaat 52.

Enorme kanos liet hij zich aan zijn poten aangieten bij de een of andere schoenenreus of de Bata met hoefijzers er onder.

De schoenen schimmelden onder zijn poten weg omdat hij zweetpoten had. Het was slechts namaak wat hij speelde.

Achterhaalde bop clichés. Charlie Parker in zakformaat, maar dan zonder talent, zonder formaat en zonder zak.

Een Oostenrijks blaaspoepen orkest in vetleren korte broeken was er niks bij. Ik vond Charlie Parker toch altijd van die droefsnoeterige kolerere ze nuwelijersmuziek voor studenten en die gemankeerde auteur Henk Ro mijn Meijer, die altijd met hoofdpijn is volgens dat interview in VN vond ik helemaal niks.

Ik ging meer voor Rock and Roll en Blues, maar ook voor Eric Dolphy, Thelonious Monk, Jimmy Yancey.

Henk heeft toen nog een half jaar moeten zitten omdat ze een tiende gram marihuana via een microscoop in zijn broekzak vonden op het bureau Leidseplein.

Hij is verlinkt door de eigenaar van de Vana kruideniers winkel aan de overkant op de hoek Kerkstraat Nieuwe Spiegelstraat.

Een kleine neringdoende met een NSB verleden en een geel perkamenten huid. Kinderen van NSB-ers hebben altijd die verradersmentaliteit, dat is er in gehengst tijdens WO II.

Die uitgedroogde Vana man in zijn stofjas nam via een verrekijker aan stoot aan Henk, als hij met een plestik gietertje de zes weed plantjes water gaf op het platte dak van de antiekwinkel van zijn moeder, Bartje Bakker.

“Henk is gek”, zei zijn toen nog heel slanke zuster Ada altijd en nodigde mij daarna uit om mee naar Zuid Frankrijk te gaan om een paar kubieke meter glaswerk van Lalique in te slaan. Het kon niet: ik was net gehuwd en we hadden en dochter van een paar maanden.

Ik wist niet eens wat Lalique was, maar wel dat de slanke Ada er heel aangenaam uit zag voor mijn artiesten oog.

Henk was helemaal niet gek, die had net als ik de kweekschool voor on- derwijzers gevolgd, was naar Parijs gelift en ging voor een paar rot centen met homos mee om te kunnen vreten.

Niks op tegen. Het vreten gaat voor de moraal. Voor een belegde boter- ham spuugde hij een liefhebber in zijn bek, dat vinden die Franse intellek- tuwelen lekker. Acteurs hebben dat ook. Voor die on stage gaan zeggen ze tegen elkaar in goed Nederlands “Break a leg” of “Spuug ze in de bek”. Een onaangenaam volkje die actrutten en actreutels. Subsidie vreters.

Nu is Ada even vet als haar moeder indertijd.

Als je een meisje leuk vindt, moet je eerst maar eens goed naar haar moeder kijken, dan weet je hoe ze er later uit zal zien.

Zei Nietzsche dat niet, die ouwe rukker met zijn syfilis? Nou, dan hoef je niet meer.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.