Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
6 februari 2018, om 23:01 uur
Bekeken:
103 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
19 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ware liefde kent geen grenzen"


Ik was op weg van school naar huis, toen ik plotseling iemand om hulp hoorde roepen. Ik keek naar de overkant van de straat en zag hoe een meisje omringd werd door een paar straatjongens, die haar lastigvielen. “We weten dat je het met ons wilt doen,” zeiden ze op geniepige toon. Woedend als ik maar kon worden, riep ik: “Hey daar, stelletje stomkoppen.” Hierop keken de straatjongens geschrokken achterom en zagen mij staan. “Hou daar eens mee op,” riep ik. De straatjongens lachten mij vierkant uit in het gezicht en kwamen dreigend naar mij toelopen. Ik was echter niet bang en haalde een politiepistool, dat ik ooit van mijn vader had gekregen voor noodsituaties, richtte dat op hen, haalde de trekker over, staarde koelbloedig naar de straatjongens en siste zachtjes: “Als jullie denken dat ik bluf, dan hebben jullie het mis.” Dit zagen de straatjongens niet aankomen. Ze begonnen te beven en te bibberen van angst. “En nou wegwezen,” sneerde ik. Binnen geen tijd waren die ellendelingen, als haasjes, op de vlucht geslagen. Ik stopte mijn wapen weg, reikte mijn hand uit naar het meisje en vroeg: “Alles verder in orde met jou?” Ze pakte me bij de hand, stond op en knikte: “Ja, bedankt voor je hulp.” “Oh,” zei ik bescheiden. “Ik was toevallig in de buurt.” Het meisje grinnikte, terwijl we samen arm in arm verder liepen naar mijn huisje, dat aan de rand van onze stad lag. Toen drong het tot me door dat ik me nog niet had voorgesteld, daarom zei ik: “Ik heet trouwens Shawn Carter. En hoe heet jij?” Het meisje glimlachte: “Mijn naam is Quenya Davies. Ik vind het best wel leuk om je te ontmoeten.” Knikkend voelde ik direct dat we goede vrienden zouden worden.

 

Eenmaal bij mijn huisje aangekomen, deed ik de voordeur open en liepen we naar binnen. Mijn moeder zag ons al door de deur komen en vroeg: “Shawn, liefje, wie heb je meegebracht?” “Dit is Quenya,” vertelde ik. “Zij zat vroeger bij mij in dezelfde kleuterklas.” Quenya zei beleefd: “Goedemiddag.” “Welkom in ons nederige stulpje, jongedame,” knikte mijn vader. Toen vroeg hij: “Shawn, hang jij eventjes de jas van onze gast aan de kapstok?” “Ja pap,” zei ik. Quenya had haar winterjas al uitgedaan en gaf hem aan mij, waarop ik hem netjes ophing. Toen mijn jas ernaast hing, gingen we bij de houten tafel zitten. We kregen allebei, van mijn ouders, een kopje warme thee en een halve gevulde koek. “Hm, dat smaakt lekker, mevrouw Carter,” zei Quenya, toen ze haar mond leeg had. “Dat is fijn om te weten,” knikte mijn moeder tevreden, want zij was immers werkzaam bij de stadsbakker. Toen we mijn ouders hadden verteld over de straatjongens, kreeg ik van mijn vader een schouderklopje: “Prima gedaan, jongen. Dat zal hen leren, dat stuk schorem.” “Let op je woorden, liefste,” zei mijn moeder gauw. “Er is een gast in ons midden.” Giechelend zei Quenya: “Het is okay, mevrouw. Ik kan er prima tegen.” Na ongeveer 5 minuten te hebben gekletst, bracht ik onze gast weer naar huis. Haar ouders, die hooggeplaatst waren, waren het er normaal niet mee eens dat iemand onder hun stand met Quenya omging, maar voor mij maakten ze graag een uitzondering, omdat ik haar had gered en omdat we vroeger samen in dezelfde kleuterklas zaten. “Doe je ouders de hartelijke groeten van ons,” verzocht mevrouw Davies mij. “En vertel ze maar dat jullie altijd welkom zijn in ons huis,” zei haar man. “Zoals u wenst,” knikte ik, op beleefde toon. Daarna gaf Quenya mij nog vlug een zoen op de lippen: “Die krijg je als dank voor wat je gedaan hebt voor mij.” Ik bloosde en zei: “Geen probleem.”

 

Zodra ik thuiskwam, voelde ik me de gelukkigste jongen op aarde. Mijn ouders waren erg onder de indruk, toen ze alles hoorden. “Leuk om te weten dat Quenya’s ouders er zo positief over denken,” zei mijn vader. “Zoals we altijd zeggen; zolang je met liefde en licht door het leven gaat, kunnen er enkel goede dingen gebeuren.” “En nu is het tijd om te gaan slapen…” zei mijn moeder, “…dus gauw je tanden poetsen, je pyjama aan en naar bed.” Ik knikte en deed wat me werd gevraagd. Zodra ik eenmaal onder de dekens lag, sloot ik mijn ogen, ging langzaam op mijn zij liggen, gaapte even en viel toen in een diepe slaap, blij dat deze dag mooi was verlopen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.