Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
6 februari 2018, om 20:06 uur
Bekeken:
102 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
23 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Maandagavond"


Het is maandagavond. Ik zit in een Irish Pub in Breda. Jij zit naast me en we praten over allerlei dingen. Dingen die we gedaan hebben, die we nog willen doen. Achterin de pub hangt er een Tv-scherm. Er staat voetbal op. In het midden van de ruimte staat een man van middelbare leeftijd bij een tafeltje. Het is een zwevend tafeltje en zit vast aan een pilaar. De man heeft een biertje in zijn hand, maar het lijkt er niet op dat hij ervan drinkt. Zijn ogen zijn gefixeerd op het Tv-scherm. Voetbal. Hij lijkt in zijn eentje te zijn. De mensen om hem heen bewegen, gaan naar het toilet, maken een praatje. Maar hij niet. Misschien heeft hij in totaal drie woorden gesproken die avond. Hij verroert geen spier. Zelfs niet wanneer er een doelpunt wordt gemaakt. Hij staat daar maar alleen, bij dat tafeltje met zijn biertje en staart naar de Tv.
Mijn aandacht gaat weer naar jou. Je bent met bierviltjes een vorm van een tent aan het maken op de tafel voor ons. Je handen zien er ruw uit, maar ik weet dat ze zacht aanvoelen. Je vertelt over het werk wat je waarschijnlijk gaat uitvoeren. Kartonnen tenten opbouwen op festivalcampings. Mijn gedachten dwalen af. Ik wil met jou een festival beleven. Samen. Mijn hand in jouw ruwe, maar toch zachte hand voor een heel weekend. Met jou in een stomme kartonnen tent liggen en tegen je aankruipen omdat die dingen toch niet zo warm blijken te zijn.

Ik duw speels je met viltjes gemaakte bouwsel om en kijk je uitdagend aan. Op dat moment zou ik niets liever willen dat je mij zou zoenen. Mijn vraag wordt niet beantwoord. Je praat verder en stelt me vragen, maar ik merk dat ik niet meer goed mee krijg wat je aan mij vraagt. Ik vraag me af of het door de biertjes komt die ik die avond genuttigd heb of door jouw aanwezigheid.

De man staat nog steeds op dezelfde plek. Zijn outfit is simpel. Een grijs, oud fleecevest, een grijze spijkerbroek en beschadigde, zwarte werkschoenen. Zijn haren zijn kortgeknipt en hij begint kaal te worden. Ik denk dat hij in de vijftig is. Waarschijnlijk heeft hij zich die ochtend niet geschoren. Waarschijnlijk de ochtend daarvoor ook niet. Hij staat daar maar. Kijkend naar voetbal met een biertje in zijn hand. Ik vraag me af hoe de man zich voelt. Dronken is hij niet, daarvoor staat hij te stabiel op zijn benen. Zou hij hier elke avond komen wanneer er voetbal op Tv is? Zou hij een vrouw thuis hebben zitten? Vragen waar ik geen antwoord op zal krijgen.

Ik ga anders zitten. De bank waarin we zitten is niet heel comfortabel. De kale houten leuning is hard voor mijn rug. Ik vraag me af hoe jouw rug zou voelen. En je buik. En de rest van je lichaam. Er loopt een rilling over mijn rug als ik er aan denk. Je lacht. Waarom precies weet ik niet. Mijn aandacht wordt getrokken door de lachrimpels rond je ogen. Ik ben verliefd op die rimpels. Ik ben verliefd op jou.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.