Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2017, om 16:07 uur
Bekeken:
102 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
48 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De tentoongestelde pispot van Duchamp "


George beseft niet dat de zogenaamde ‘moderne kunst’ een eeuw oud is en begon bij de wazige taferelen van Cezanne, een schilder  geteisterd door een oogziekte waardoor hij vormen niet meer kon onderscheiden,  dus voer voor kunsthistorici en andere bewonderaars van moderne kunst die ziektegevallen graag verwisselen voor talent.

Na het ziektegeval Cézanne kregen we de tentoongestelde pispot van Duchamp in een museum voor geschoteld, want meneer Duchamp had schijt aan kunst en liet zich om die reden graag onderhouden door rijke dames. Een vak apart waar deze nitwit kampioen in was.

De pispot van Duchamp, de kut van Courbet, de ingeblikte stront van Manzoni. Moderne kunst.

Een nu al lang achterhaalde publiekstrekker door vele zogenaamde mo-derne kunstenaars gevolgde wezenloze actie  bij gebrek aan eigen inbreng. De monstruositeiten van de percentage regeling die een aantal totaal talentloze ‘kunstenaars’subsidieerden met honderdduizenden guldens de man waren jaren lang te zien in het hele land. Getuigen van het nihilisme. In  de grond gezette platen roestig staal, op grasveldjes slordig neer gezet-te rotsblokken, bronzen die op drollen leken, de voorbeelden zijn helaas nog overal te vinden.

De politiek correcte bewondering voor moderne kunst berust op politiek linkse indoctrinatie. De naoorlogse promotie door de CIA van abstracte kunst berustte op het bestrijden van het realisme in de kunst in het Oost-blok en het realisme ten tijde van de nationaal socialisten. Hier is voldoen-de over gepubliceerd. De abstracte kunst werd na de tweede wereldoorlog gedoopt in een saus van linkse ideologie en propageren van de Grote Vrijheid.

De visie van Pierre Jansen op het in een links politiek (correct) kader plaatsten van beeldende kunst door  de salon socialisten, duidelijk ver-woord in de biografie van Jansen door Petra Timmer geschreven zal ik deze hierbij citeren:

“Wat ik absoluut wantrouw is de suggestie dat een progressieve  smaak in de kunst iets te maken heeft meteen progressief standpunt in de maat-schappij. Als ik in de omgeving kom waar die nieuwe kunst getoond wordt, in die doorgaans beeldschone gebouwen, dan heb ik nooit het ge-voel dat ze daar de wereld aan het veranderen zijn.

Over openingen van moderne kunst tentoonstellingen: “Ook al hangt de revolutie aan de muur, dan is er in die kring van mensen absoluut niets dat aan revolutie doet denken. Keurige, welbespraakte, intellectuelen onder elkaar. …(Men) gaat keurig geknipt en en gestreken van  de ene plech-tigheid naar de andere, rijdend in licht progressieve autos. En alles speelt zich af binnen die hertenkampen die we hebben voor de moderne kunst-….In de jaren vijftig werd in Kassel gesteld dat de non-figuratieve  kunst de taal van de toekomst zou worden. Abstrakte Kunst als Welt-sprache. Dat is wel anders uitgekomen. Er zit een pretentie in dat soort stellingen  waar ik kriegel van word.”

Enkele gerechtvaardigde reacties op Geen Stijl.nl: Kunst is een troetel-kindje geworden van moeilijk kijkende intellectuelen met overwegend links wereldbeeld (nuance), die slechts de nieuwste kleding van de keizer zoeken. Dat het plebs weg blijft onderstreept hun status. Alleen ons soort mensen begrijpt (?) die kunst namelijk. De rijken zien kunst puur als in-vestering met een gunstig belastingregime.

Helaas heeft hij grotendeels gelijk.

Kunst is tegenwoordig al kunst als je al even fantasieloze medekunsten-makers vinden dat je kunst maakt die over kunst gaat.

Daarna zijn er altijd wel een zwikkie wiegelende heaumeaus te vinden die luid giechelend en jubelend achter deze flapdrollen aansjouwen en met rare beschrijvingen van de kliederboel komen aanzetten teneinde de rom-mel goed te kunnen verkopen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.