Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 december 2017, om 13:44 uur
Bekeken:
143 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
56 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De hooggeleerde Prof. H.R. Rookmaaker"


De hooggeleerde Prof. H.R. Rookmaaker-U raadt het al, vrijgemaakt gere-formeerd- keek mijn map met fotos in van mijn werk.

Hij moest het op geloofsgronden af wijzen.

Later hoorde ik van de op Jorn gepromoveerde Dr. Graham Birtwistle van de VU dat Rookmaaker nog nooit zo negatief over een kunstenaar had gesproken als over mij.

Ik vond het een aanbeveling.

Toch nam ik nog deel aan een groepstentoonstelling met realisten aan de VU met John Verberk, Rein Pol, Eja Siepman van de Berg en nog iemand die al lang vergeten is.

Vanwege mijn “technische kwaliteiten” mocht ik ondanks de bezwaren van meneer de Professor deel nemen, maar onder voorbehoud, met mate en langs lijnen van geleidelijkheid.

Mijn werk werd ergens achteraf gehangen alsof het er niet bij hoorde.

De expositie werd geen succes in 1976.

Ik werd zonder verdere toelichting verder uitgesloten van tentoonstelling-en van de groep realisten die rond drs. Hans van Seventer en de teken-leraar Jan van Loon werd geformeerd en exposeerde niet met hen omdat ik het Enige Ware Gereformeerde Geloof niet had.

In die tijd was ik per vergissing lid van de EO, een omroep die in streng griffermeerde kringen toen nog heel slecht viel.

Henk Helmantel nam lang deel aan de groep realisten die zich “De Zwig-gelter Groep” noemde, totdat drs. Hans van Seventer er het bijltje bij neer gooide, zijn eenmansuitgeverij verkocht en het licht had gezien om een film over de glad vergeten griffermeerde broeders Klaas en Mees Toxo-peüs te gaan maken, stijl gereformeerde mensenredders van beroep met keiharde kalvinistische klauwen, die de reddingsboot door elke golf bij windkracht 16 deed klieven, maar nu geheel glad vergeten.

De film zou nooit van de grond komen.

Het zou een familiefilm moeten worden in Disneystijl. Er mochten in de rolprent geen vrouwen voor komen want het waren alleen stoege gerefor-meerden die in het leven van alledag de kar en de boot trokken. Een man-nenfilm door mannen voor mannen. Het COC zou e blij mee geweest zijn. Altijd al gedacht dat die van Seventer een halve homo was.

Ik moet de eerste familie nog tegen komen die interesse heeft in de glad vergeten gereformeerde gebroeders Toxopeüs.

Van uit Londen werd een zoveelste rangse gereformeerde Amerikaanse kunst historicus, drs. Paul Clowney ingevlogen om lessen film productie aan Hans van Seventer te geven. Niet dat de afgestudeerde kunsthisto-ricus daar verstand van had, maar dat verhoogde de frisheid en origina-liteit van zijn visie, meende zijn geloofsgenoten. Amateurisme troef, hier verkoopt men toverballen.

Gebrainstormd door de filmers in spe werd er in de luxueus verbouwde boerderij van Clowney, die gehuwd is met een schatrijke Engelse adelijke dame.

Ze wonen niet ver van mij vandaan in de Bourgogne, maar wilden “uit principe” niets met mij te maken hebben, want ze waren fundamentalis-tische gristenen.

Op gereformeerde geloofsgronden zijn wij er nog steeds niet welkom.

Een leerling van de tekenlerarenopleiding te Leeuwarden met een mate-loze bewondering voor Henk Helmantel penseelde diens werk moeizaam na met het penseel tussen de tanden.

Jan, heette hij, een jongen van Drentse afkomt met een knauwerig accent in zijn praten.

Gefascineerd door de grote omzet van Henk ging Jan zo vaak mogelijk naar de kunstboerderij van Helmantel.

Eén keer heeft hij uren buiten moeten wachten, want toen hij aanbelde deelde de vrouw des huizes hem op fluistertoon mee dat Jan niet binnen kon komen, want Meester Henk was aan het glaceren en dan moest het absoluut stil zijn in huis.

Onderdanige Jan wachtte op een houten bankje in de tuin waar de Meester des avonds zelf wel eens zijn ruim bemeten kunstenaarsreet neer vleidde. Het voelde goed.

Henk Helmantel is naar de waan van de tijd milieubewust. Als hij een schilderij van veertig mille aan een dominee in Geleen verkocht ging hij met de bus om geld uit te sparen, nam het schilderij op schoot, anders zou hij 2 kaartjes moeten kopen of liet hij zijn vrouw met de 2CV rijden en reed er zelf achter aan op de race fiets om zijn principes niet te verlooch-enen.

In Florence liep de gevierde kunstschilder als een uit de klei getrokken Groningse boer rond op straat smakkend en boerend uit zijn klauw een Hamburger te vreten tot afgrijzen van de Italianen.

Henk spaarde graag geld uit en eten in een restaurant was er daarom niet bij.

Kauwen doet hij trouwens met open bek.

Iedereen kan meegenieten van de fysieke processen die zich af spelen bij deze provinciale kunstenaar.

In publicaties beweert Henk op aanraden van zijn manager drs. Hans dat hij zijn kunstboerderij zelf heeft gebouwd.

Henk jokt niet weinig; een aannemer heeft de klus geklaard met behulp van de inwoners van het dorp Westeremden. Henk heeft één keer met een kruiwagen vol kloostermoppen twintig meter naar de bouwplaats gereden maar had het gelijk in zijn rug en last van kruipknie.

Gelukkig vangt Henk monumentensubsidie en heeft een aanzienlijk belas-ting af trek vanwege onderhoud aan zijn monument.

Het weekblad Elsevier noemde Helmantel “Een miljonair op klompen”.

Tijdens een bijeenkomst bij Henk thuis op De Weem over “Het Godd’lijk licht in de kunst” of iets dergelijks ging Henk met de pet rond om f 7,50 te eisen voor een verstrekte kop slappe koffie, een gerimpeld appeltje uit ei-gen tuin en een oud kadetje.

Kinderen half geld, ouden van dagen korting.

Ik betaalde maar was enigszins gepikeerd. Ik heb die middag het licht niet gezien.

Tegen Hans van Seventer luchtte ik mijn verontwaardiging. Volgens Hans had ik geen gelijk.

“Henk betaalt ontzettend veel belasting”, was zijn antwoord, dat moest gecompenseerd worden. Ik antwoordde dat wie veel belasting betaalt ook veel verdient.

Nee, dat zag ik helemaal verkeerd volgens Hans. Henk had zwart geld no-dig door zijn appel verkoop.

 

In het jaar 2001 belde Nieuwsblad van het Noorden mij op met de vraag of ik naar aanleiding van de diefstal van tientallen schilderijen van Hel-mantel de recherche al op bezoek had gekregen.

Anonieme bronnen uit het Noorden des lands maar ook uit Amsterdam suggereerden dat ik de schilderijen had gestolen en de ex jezuïet drs. Loek Brons, kunsthandelaar te Amsterdam, die zijn winkeltje bekostigde met het verkopen van porno videos via zijn ordinaire vrouw (Loek verpatst de schilderijen, Miep maakt erwtensoep, was een wervende reclame in een duur kunstblad), verklaarde “zeker te weten” dat een niet nader te noemen Friese schilder de werken had gestolen en in zijn houtkachel had opge-stookt.

Die Friese schilder was een vreselijke prutser die maanden lang zat te knoeien met verf en dan een schilderij klaar had dat nooit een cent waard zou worden, wist onze helderziende kunsthandelaar met een zuinig mond-je te melden.

Kunsthandelaar Loek Brons heeft nooit een schilderij van mij gezien en ik heb geen kunsthandelaar nodig die graag de proleet uit hangt met werven-de kreten over de soep van Mien betaald door haar porno video verkoop.

Zijn klanten zullen te bruin en te goud zijn met hun door half of heel cri-mineel geld verworven Jaguars en Rolls Royces.

De insinuatie dat ik de werken gestolen zou hebben kwam waarschijnlijk van de Onheilige Drie eenheid drs. Loek Brons, drs. Hans van Seventer en Heer Henk Helmantel zelf.

De redactrice van het Nieuwsblad wilde daar geen mededeling over doen in verband met de privacy van de lasteraars.

Ze wilde haar bronnen beschermen maar had zo haar informatie uit be-trouwbare bron, beweerde ze.

Maanden later werden de dieven opgespoord. Ironischerwijze heette één van de betrokkenen van de achternaam ook van der Wal.

Jammer genoeg geen familie.

Ik had het Helmantel graag gegund.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.