Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 november 2017, om 12:29 uur
Bekeken:
13 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fred van der Wal de ware rampetampende kunstenaar (deel 3)"


Ik kende nog u nog u werk . Maar omdat ik u naam plus werk des tijds op de site tegenkwam van kunstpromotie Leeuwarden , heb ik als collega een positieve reaktie op uw werk gegeven . Niet wetende dat u zoals later bleek uit uw reakties op het net een zeer omstreden figuur bent in de Frie-se kunstwereld die niemand serieus neemt vanwege het gebrek aan kwa-liteiten van uw beeldend werk .

 

Fred van der Wal: Waar Mevrouw X. het over heeft? Geen idee. Een po-ging gedaan? Tot wat in Gotsnaam. Ik zou gezegd hebben dat ‘ze voor-zichtig moest zijn’. Belachelijk. Is ze wel goed bij haar hoofd?

Wat is dat voor gelul? Ik ken dat Mevr. X. niet eens en wil haar niet kennen. Geen enkele interesse. Zo, zo; volgens Mev.X. en haar aanhang ben ik ‘omstreden’.

Op basis van wat….

Opmerkelijk dat de kunstambtenaren en kulturele bonzen die ik in Am-sterdam tegen kwam zonder uitzondering op de middelbare school waren mislukt of tien jaar over een H.B.S.-A deden

Wel vind ik het opmerkelijk dat de kunstambtenaren en kulturele bonzen die ik in Amsterdam tegen kwam zonder uitzondering op de middelbare school waren mislukt of tien jaar over een H.B.S.-A deden, daarna vier weken ekonomie studeerden, daarin jammerlijk mislukten en daarna als tweede keuze een trimester psychologie volgden, dat ook al niet met succes werd afgesloten en zich daarna maar voor de beter dan een studie-beurs betalende kontraprestatieregeling voor beeldende kunstenaars bij de sociale dienst in Amsterdam aanmeldden ondanks het aantoonbare feit dat ze nog nooit van hun leven een schilderij hadden gemaakt of wilden ma-ken, dat ze niet hadden nageschilderd van Peter Struycken of een andere grootheid uit het gesubsidieerde vrolijke maar voor al onnozele kunste-naarsplantsoen vol gesubsidieerde nullen en overgewaardeerde randde-bielen.

Ik denk dat velen het met mij eens zijn dat zo iemand niet kapabel is en dat een en ander toch op bepaalde tekortkomingen wijst. U zult zeggen: Een enkele mislukkeling op school zoals de proleterige, pokdalige beroepssnoever Jan Cremer komt toch nog redelijk terecht, maar hier is de uitzondering toch niet de regel.

Die gortdroog schrijvende Rudy Kousbroek studeerde twee weken Japans en heel kort wiskunde, maar het was allemaal veel te moeilijk voor hem en literator Du Perron, voor velen een literaire goeroe bij uitstek, was ook al een mislukte H.B.S. leerling. Het is waar dat in een heel enkel geval een misselijk makend minvermogend onderbedeeld minkukel als bovenge-noemde auteur J.C. later veel stof doet opwaaien, maar stof is er voor om door luie huisvrouwen onder het tapijt te worden geveegd toen er nog geen elektriese stofzuigers waren, dat weet U ook wel. Nu gaat dat alle-maal heel anders en veel rücksichtsloser!

Iedereen die niets van beeldende kunst begrijpt, geen enkel oog heeft voor originaliteit,authentici teit of kunsthistoriese kwaliteiten kan het nog altijd brengen tot programmamaker bij de E.O. zoals een mij bekende “dokto-randus sukkel” uit Groningen.

Denkt U vooral eens aan de op het Haarlems lyceum mislukte Harry Mulisch met zijn filosofiese nonsens turf, volgens W.F. Hermans alleen gelezen door filosofen om er de onkunde in aan te wijzen. Ik ben er bij voorbeeld ook helemaal niet trots op dat mijn zuster zich door Harry Mulisch met zijn verneukte neus bij haar tieten en nog ergens an ders in het ondernavelse heeft laten grijpen. Ik ben de fatterige uit Haarlem afkomstige auteur, die me steeds weer aan Guus Geluk uit de Donald Duck deed denken, slechts een maal tegen gekomen in 1966 in zijn ge-boortestad toen hij naast mij op het terras van het restaurant Brinkman te Haarlem op de Grote Markt zat en het enige dat mij aan hem op viel be-halve zijn grote verneukte neus waren de koket open gewerkte dure kalfs-lederen handschoentjes die Formule 1 autocoureurs graag schijn en te dragen om de pitpoezen, die katjes die niet zonder handschoenen zijn aan te pakken, vast en zeker stevig bij hun lurven en ook nog heel ergens an-ders beet te nemen.

Verder kwam ik Mulisch heel vaak tegen in de Leidse straat of de Kal-verstraat want hij wandelde elke dag uren lang die straten op en neer om gezien te worden en als ik kunsthandelaar, kunstschilder, ex-paracom-mando en Amerikaans avonturier Michael Podulke bezocht die in de zes-tiger jaren met zijn ex-vrouw Eugenie Drabbe aan de Leidsekade naast Mulisch woonde kwam ik hem ook vaak tegen, maar ik heb hem nog nooit gegroet. Hij interesseerde mij als mens en als auteur gewoon niet. Er was in Amsterdam toch al een grote kloof tussen schrijvers en schil-ders en om zoals die over het paard getilde graficus S. B. een reputatie als auteur Cees Nooteboom na te lopen daarvoor voel ik me toch een beet je al te sjiek.

De vraag die U stelde,was,geloof ik,of je als kunstenaar een opleiding moet afmaken? Als U heel streng in de leer bent;zoals die paar art. 31 aan-hangers die ons land nog rijk is dan zult U zeggen dat iedere studie moet worden afgemaakt,want anders zwaait er wat van omhoog of van het buro voor de studie financiering.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.