Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2017, om 19:16 uur
Bekeken:
12 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Je merkt het gelijk. Als een doorsneemens in therapie gaat..."


Je merkt het gelijk. Als een doorsneemens in therapie gaat, dan wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door zijn of haar therapeut. Een zwaktebod. Ga maar eens te rade bij de aangenaam ogende psychologe mevr. drs. Lodder te Oenkerk. Een echte vakvrouw. Geen wilsbeslissing van de patiënt is meer mogelijk zonder eerst een consult te hebben afgelegd bij dat leuke, aanminnige blondje waar ik wel een ochtendbeschuitje mee wil knappen als ze tenminste aan mijn exclusieve seksjuwelen SM habits tegmoet wil komen want in recht op en neer zie ik toevallig niets meer, voor zover ik nog iets zie tussen de klamme lappen. Treurnis alom meestal. Ik zie ‘t aan mijn geestelijk gehandicapte zuster. Ik heb er diepe compassie mee. Ik kan ook nooit zeggen tegen iemand die in therapie loopt; “Gut, meid, wat ben jij d’r toch van opgeknapt!”

Eerder het tegendeel.

Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun patiënten. Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet. Het is een symbiose. Dat is net zo iets. En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbe nullige egootje en de beeldende kunst beoefening. Hij leeft voor de kunstbeoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf. Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen. Linkse cultuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. H. v. S. te A. nemen mij dat hoogst kwalijk, maar wat presteert deze meneer zelf eigenlijk op cultureel gebied met zijn vrijblijvend baantje bij de E.O. waar hij ruzie kreeg met het bestuur en er uit getrapt is? Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind 1964, van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffermeerde vriendin, die geil als boter was en daarna naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vriendin schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: “Gotsalmeliefhebbe! Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?” En dat smeekgebed is verhoord, gotzijdank, want ik moet er niet aan denken mijn leven lang te slijten voor de klas ener randdebielenschool met den Bijbel te Schubbenkutten-Nijeveen in Drenthe. Daar zeg ik met krachtige stem op: Kut met krenten! Ik heb toen gezegd in 1964; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artistieke uitstraling aan mat. En dan bedoel ik natuurlijk niet zo’n lange bef baard zoals die Sinterklaas uit Westeremden Henk Helmantel. Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben. Ondanks mijn zeer vermogene familie! Het plestik boterhammenzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten en dan globberde he gewoon van je poten af. Je kreeg er ook zweetvoeten door! Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana. Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het regende toen constant.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.