Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2017, om 15:31 uur
Bekeken:
25 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
14 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Toch houd ik ontzettend veel van de homootjes en als één schaap "


Toch houd ik ontzettend veel van de homootjes en als één schaap over het hek van de dam is krijg je ze gelijk allemaal op de koffie, want ze zijn zo aanhankelijk en houden echt heel veel van hun moeder. En krijg ze dan maar eens weg want ze willen het liefst uithuilen en snikkend in je armen vallen op zoek naar wat aangenaam divertissement voor twee of meer per-sonen van dezelfdde kunne als afweer- en glijmidddel tegen die koude kerst met hun forse piek en leuke glimmende klassieke geschoren kerst-ballen. Van mij kunnen ze een sjoko kerstskransje met van die witte spikkeltjes krijgen voor in de kersteboom en die vrienden wil ik dan als extra service ook nog wel als cockring om hun l*l vleien. Dat is echt nieuw en maakt het pijpen tot eeen vrolijke koek en zopie als je het metaal tegen je tanden hoort ketsen. Voor je het weet zak je door het ijs van de repressieve tolerantie als meneer van uit zijn snotpegel klaar komt recht in je bek en wat dan? Dan nog liever een broodje stoeptegel? Gelul van Hegel?

Maar Ik, Fred van der Wal heb daar van zelfsprekend nooit onder geleden, want werd men te opdringerig of te onbeschoft in kristullukke kringen dan was het gewoon een dusdanige schop onder het hol van zo’n griffermeer-de hufter dat z’n ballen gelijk de bek uit vliegen en daarna dag met het handje.

Je moet van je naaste houwen maar de schier onmetelijke diepe emmer mijner tolerantie is nu eenmaal begrensd en dan is daar al weer de druppel die de deur dicht doet. De klem op je kaken en je knie in het slot maken meer kapot dan je lief is.

In 1996 heb ik al die kalvinisten met hun schijnheilige praatjes op het schunnige af de deur uit getrapt tot en met die buiten producer van de E.O. en dat schattige, christelijk gereformeerde paartje H.& A. met huwelijks-problemen van de Troelensmulweg.

Nou hoor ik achteraf dat het fijn-christelijke echtpaar v. d. H. te H. dolblij was dat we uit Friesland vertrokken, dus dat scheelt weer een slok op een borrel.

Verdomd als het niet waar is! Ik wil niet gelijk gaan op scheppen als een-voudige, ongeschoren, artistieke boerenlul, maar het moet gezegd worden. En waarom dan wel, meneer van der Wal? Waarom?

Nou, als ik heel even van Uw tijd mag roven zal ik U dat vertellen. Ik stam namelijk in rechte lijn af van Grote Pier, dat was een verzetstrijder à la lettre beweren ze, als je dat zwaard ziet in het Fries Museum, het is dan wel van plestik, maar dat valt niemand op, die maliënkolder, dat kuras, die helm ook, allemaal drie maal nep… mijn Godt, adembenemend, die helm …daar past een paar mud aardappelen in en dan denk ik gelijk aan Friese Bintjes, macrocefalen en aan mijn zo gewaardeerde Noordelijke Lullige collegaatjes, die culturele Groninger/Friese en Drentse ontbijtkoeken en artistieke aardappelen van dertien in een dozijn, maar ook aan al die over-betaalde malloten van leraren en omgeschoolde leraresjes TeHaTex met al hun pretenties en kletspraatjes.

 

Mijn overgrootvader Nitjen Utterts uit Kollum voer bijv. op de laatste teaclipper- on a slowboat to China- en dronk als matroos voor de mast liever jenever dan thee, daarom is hij ook na een dronken bui met zijn zatte kop de Herengracht te Amsterdam in gestapt toen hij het echt niet meer zag zitten en er niet meer levend uit gekomen. Zijn ter aarde be-stelling en graf zijn onbekend, dus is hij ook onbemind.

Er was hem namelijk geen andere optie geboden dan het wenkende water.

De psychosociale zorg was nog niet op poten gezet en Prozac moest nog uitgevonden worden. Mantelzorgers en tapijtreinigers waren er nog niet.

Couture stond nog in de kinderschoenen.

Een kwaad wijf liet hij achter die een wasserij dreef aan de Korte Leidse-dwarsstraat te Amsterdam waar nu een visrestaurant gevestigd is. Hij heeft nog zes maal schipbreuk geleden in een taifoen tot hij gered werd door de Goede Sint op een stoomboot naar Spanje, waar hij aanvankelijk niets van wilde weten als ras-calvinist, dan ga je niet in zee met een Roomse Heilige om de gehandschoende hand van een prelaat aan te ne-men, dan nog liever pompen of verzuipen.

Gingen ze met zijn zesentwintigen in een wrakke sloep, maanden lang achtervolgd door een school hongerige haaien, dus roeien geblazen tegen de wind in, je kwam geen meter van je plaats, je kent dat wel uit die film Jaws.

Ze dobbelden er om wie één voor één naar de haaien ging. Hij bleef als laatste over en werd gered door een marineschip, dat nu op de bodem van The Atlantic ligt te roesten. Na die tijd werd hij wat afwezig en kon lang naar buiten kijken door het raam met betraande ogen. Neem het hem eens kwalijk dat hij elke dag als kwaadaardig monkelende grijsaard een paar literkruiken Zeer Oude Genever leeg lurkte en dan een boer liet, die hij overigens afvlakte door met de open hand bestraffend op zijn dikke pens te slaan. Als je onder die omstandigheden nog geen suïcide pleegt weet ik het ook niet meer…

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.