Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2017, om 13:22 uur
Bekeken:
8 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun patiënten"


Nu zijn therapeuten minsten zo geschift als hun patiënten, want soort zoekt soort. Ze weten waar ze het over hebben. Waar je mee om gaat word je door besmet. Het is een symbiose. Dat is net zo iets.

En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening.

Hij leeft voor de kunstbeoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf.

Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven. Het is voor mij geen doel, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol te vullen. Extreem Linkse cultuurlief-hebbers zoals dat warhoofd drs. H. v. S. te A. nemen mij dat hoogst kwalijk, maar wat presteert deze meneer zelf eigenlijk op cultureel gebied met zijn vrijblijvend baantje bij de E.O. waar hij ruzie kreeg met het bestuur en er uit getrapt is?

Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind 1964, van uit mijn oog-hoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng griffer-meerde vriendin, die geil als boter was en daarna naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vriendin schrok ik mij een ongeluk, riep Gotsalmetruttenbollen en dacht toen: “Gotsalmeliefhebbe! Om daar de eeuwigheid mee door te moeten breng-en, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan?” En dat smeekgebed is verhoord dat ik van die religieuze relteef ben verlost, gotzijdank, want ik moet er niet aan denken mijn leven lang te slijten voor de klas ener gereformeerde randdebielenschool met den Bijbel te Schubbenkutten-Nijeveen in Drenthe.

Daar zeg ik met krachtige stem op: Kut met krenten! Ik heb toen gezegd in 1964; dat schilderen, nou, nou, nou.... lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artistieke uitstraling aan mat.

En dan bedoel ik natuurlijk niet zo’n lange bef baard aan meten zoals die Sinterklaas uit Westeremden Henk Helmantel. Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben. Ondanks mijn zeer vermogene familie!

Het plestik boterhammenzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten en dan globberde he gewoon van je poten af. Je kreeg er ook zweetvoeten door! Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana. Ik liep gewoon monomaan mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het regende toen constant.

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.