Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
1 september 2017, om 16:32 uur
Bekeken:
99 keer
Aantal reacties:
0

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mattar de zoon van Tom Hoofdstuk 19HOOFDSTUK 19 Op de markt wer"


HOOFDSTUK 19

 

Op de markt werkt een vrouw, ze heet Ndey, ze heeft een vriend, met wie ze binnenkort wel zal trouwen, de moeder van Ndey, werd ook verkracht, en deed uiteindelijk ook wat halfslachtig zelfmoordpogingen, ze kwam zelf op het idee, dat wat voor jongens gold ook voor haar moest gelden, de stier die er voor haar uigezocht werd, was mijn vader. We lopen over de paadjes die door mensenvoeten gemaakt zijn en bereiken de markt, de vrouw Ndey, vond ik meteen sympathiek. Ze zag de noodzaak er wel van in en nu was het alleen nog een hele klus om haar man Dowda er van te overtuigen. Hij was al wel thuis en ook was hij een slachtoffer van het grote misbruik in Sene Gambia, dus hij wist hoe de moeder van Rohey zich moest voelen. Ndey kon wel even iets met haar college regelen en we togen met zijn drieën naar het huis van Dowda, Ndey vertelde hem de feiten en hij zag al meteen waar het naar toe ging, hij bleef maar met zijn hoofd schudden, ik zag dat ook en intussen zag ik wel de noodzaak er van in. Ik gaf Matarr een duwtje tegen zijn schouder, maar dat was niet nodig, want ik zag al dat de ogen van Dowda die van hem ontmoetten. Het was een mirakel, het werkte, en Ndey en Dowda gingen beide met ons mee naar het huis van mijn moeder. Nu houd ik straks mijn hart nog vast, want mijn moeder doet dat niet maar zo, zeker zal het zonder de hulp van Matarr niet gelukken. En een vrouw als Ndey, zou ook nog wel eens van pas kunnen komen. Zodra we thuis waren, lag mijn moeder in haar bed, en ze vroeg steeds naar Matarr
 Naar ik later hoorde, Nou ja, Matarr was naar een man voor haar op zoek, die Dowda, was een man van mijn moeders leeftijd, en hij was een uitzonderlijke knappe man.

                                                                                  ***

Het eerste wat ik deed toen we terug waren, was naar moeder Ida te gaan, en proberen haar te laten instemmen, om met een vreemde man naar bed te gaan. Voor de zekerheid, keek ik nog eens diep in haar ogen en zag haar voor me smelten, maar er moest heel wat gebeuren, wilde ze in stemmen. Ik begon:

Lieve Ida, je hebt een grote dosis van het gevaarlijkste gif ingenomen, en je had niet meer geleefd als je dochter niet zo krachtdadig ingegrepen had, en ze had de dokter  hier in een wip, toen heeft ze mij nog ingeschakeld, en mijn vader heeft een boek geschreven, waar hij alle belangrijke gebeurtenissen in heeft geschreven, op de markt ontmoette ik Ndey, en volgens mijn vader, heeft ze  gezien dat het van haar moeder een trauma was, die ze overgehouden had van een verkrachting van wel tien personen, Voor jou is het al weer vijftien jaar geleden en nog steeds lijd je eronder. Je dochter en niemand hier in dit huis wil dat wat er gisteren gebeurd is nog eens gebeurd. Er is een geneesmiddel voor je, je moet met een man naar bed gaan, ik heb er een voor je gevonden, zijn vriendin is ook hier, ze wil ook graag helpen. Ze kijkt me nog eens in mijn ogen en zegt:

“Weet je zeker dat het mij helpt, je weet dat ik een vreselijke afkeer heb van naakte mannen.”

Ik weet dat je voorgoed geneest, en dat je dan een man ziet zoals hij is. Niet iedere man heeft er schuld aan dat je misbruikt bent. Dit is een knappe man met een mooi lichaam. Het beste is om er van te genieten, je hebt al zolang geen jongen of man gehad, je hebt daarbinnen in je toch wel fijne gevoelens?

“Ja, die heb ik nog wel, als je wat ouder geweest was, een jaar of vijf, dan had ik het wel met jou willen doen.”

Wil je dat ik er bij blijf?

“Oh ja, dat is een voorwaarde.”

Dan stel ik voor, dat wee zijn vrr

vrouw Ndey, er ook bij halen, een vrouw erbij, kan soms wel eens helpen, want we moeten het heel heerlijk voor je maken en je moet alles voelen wat er te voelen is.

“Ja, Ndey mag er ook bij, maar als ik haar weg wil hebben, dan zeg ik het en dan zorg je ervoor, mijn kleine slaafje, je moest eens weten hoeveel ik van je houdt”

Zal ik Ndey en Dowda binnenvragen? Mocht je er niet van genieten, dan doe je het in ieder geval voor je genezing.

“Dat hoop ik van harte harte, na vijftien jaar van trauma, weet ik niet meer wat gelukkig voelen betekent, sinds vanmiddag weet ik het weer, het gebeurde nadat jij binnen kwam, daarom vertrouw ik ook op jouw woorden, maar echt niemand anders had met dit verhaal bij me moeten komen.

Ik riep het echtpaar binnen, en al eens eerder op het strand had ik Dowdo over zijn verregaande verlegenheid naar vrouwen geholpen. Samen met Ndey bereikten we ongelooflijk grote hoogten. Ndey hielp Ida met het uit kleden, ze deed het ietwat erotisch, ik nam Dowdo voor mijn rekening, toen ik over zijn tepeltjes wreef en daarna op zijn kruis voelde, merkte ik dat hij geen stijve van Ida kreeg, ik trok zijn broek en onderbroek uit en speelde met zijn mooie penis en gelukkig, er kwam leven in, ik bleef zijn borst buik en penis strelen en draaide hem en deed het ook met zijn billen. Ze lagen naast elkaar op het bed en ik liet Dowda, haar borsten strelen, gelukkig waren die in goede conditie. Hij weet het nog drommels goed hoe het moet, zijn probleem is dat het een vreemde vrouw is en hij weet ook, wil hij haar helpen, hier overheen moet stappen, nadat hij haar tepels gevoelig had gelikt, zoals hij bij Ndey had geleerd, verlegde hij haar hand op haar vagina, ze konden het nu samen wel af, Ida mompelde dat het daar begon te gloeien en zijn hand daar wel wilde voelen, ze had het nog niet gezegd, of Dowda begon daar met zijn hand gevoelig te bewegen, hij wist meteen haar clitoris te vinden en Ida begon te kermen en te kreunen, Dowda voelt trots, dat hij haar vagina nat gemaakt had, na al die jaren dacht Ida, wie zou denken dat ik het nog kan, en die jongen, die nu met zijn hoofd voor haar vagina was gaan liggen en haar vurig likte, was een erg mooie man, zo een had ze nog nooit gehad. Ineens was ze een beetje verliefd op die man, die man die haar weer tot leven wist te wekken. Nu kwamen ze samen in een ritme, en ik kon zien dat ze beide genoten, Dowda ging steeds sneller en Ida volgde hem met haar snelheid, het kon niet uitblijven, dat felbegeerde orgasme, het kwam zo hevig dat Ida schreewde, dat was zeker het inhalen van die lege jaren. Daarna ging het nog een kwartiertje zo door en toen kwam haar tweede orgasme, ze had nog nooit een orgasme gehad.

Ik zei, dat krijg je ook alleen maar als je een heel goede minnaar hebt. Dowda gaf aan, dat hij klaar ging komen en Ida, die in haar jonge tijd heel veel van seks hield en populair bij de jongens was, wist dat het stoer en heftig was als ze het zaad in haar mond opving en doorslikte. Toen Dowda terugtrok, pakte ze zijn penis en bracht die naar haar mond en Dowda spoot het in haar mond, en Ida riep dat zijn sperma lekker was, en dat hij ook een lekker ventje was, en ze bedankte hem voor zijn goede daad en ze hoopte dat hij er ook van genoten had. Dowda, zei dat hij het in het begin vreselijk vond, en zich zorgen maakte of hij in dit geval wel een stijve kon krijgen, maar toen het goed en wel begon, hij er ook van genoten had, en hij maakte Ida nog een compliment, en zei dat ze nog steeds een mooie vrouw was.

Even later liepen Dowda en Ndey naar hun huis en daar achteraan liepen Rohey Matarr, naar de school voor business, en Rohow’s toekomst begon met deze stap, en voor haar werd de dag die akelig begon en zonder hoop veranderd in een dag boordevol vreugde, met het schoolgeld was ze blijer dan ze voor mogelijk had gehouden, en ze hield al van het ventje, maar nu zo veel, dat ze hem wilde kussen, in een van de lokalen die openstond, trok ze Matarr naar binnen en kuste hem heftig. Ik liep naar huis en was nog net op tijd voor het eten. Ik vertelde wel veel, maar deze dag had veel om niet verteld te laten, ik vertelde wel, dat Arfang moest huilen toen ze me vertelde over haar verdronken vader, en over het bad buiten, dat de broer van Rohey had gemaakt. Na het eten ging ik samen met Jarju naar het huis van Arfang, de meisjes hadden meteen vriendschap voor elkaar op gevat en Jarju beloofde haar dat als ik geen tijd had, zij wel met haar wilde oefenen met lopen. Daar was Arfang wel blij mee, toen vroeg ze of ze haar vriend mocht kussen, want ze was hem heel dankbaar. Jarju keek mij eens aan en ik knikte ja, en beide dames hingen aan mijn nek en kusten me langdurig, de beide meisje vonden dat ik dat verdiende. Ik schoof naast de slapende Jarju en had voor ik in slaap viel nog veel om te overdenken.

Na het ontbijt stond Rohey al op me te wachten. Ze keek even in het rond en zodra ze zag, dat we niet door anderen gadegeslagen werden, nam ze mijn hoofd tussen mijn handen en ze fluistert, dat ze er veel zin in had.

Waarin?

“Om mijn belofte aan jou in te lossen.”

Ik was misschien nog niet helemaal wakker en er waren gisteren zoveel beloften gedaan, als het aan mij ligt, zal ik je niet aan je belofte houden, welke belofte, waar heb je het over.

“Weet je het echt niet meer? Wij samen in de ton, wij samen helemaal naakt, en we mogen elkaar overal met een washandje raken.”

Ik was er al met haar moeder in geweest, maar dat was natuurlijk niet hetzelfde. Rohey, had heerlijke borsten, alleen het mogen strelen en kussen van haar borsten, nee, dat wilde ik niet missen en deze ochtend had ik toch niets bijzonders om handen, want ik wilde deze ochtend niet meer een klant voor schoolgeld, want mijn hoofd zou staan bij de expositie van de kunstacademie, en ik wilde met eigen ogen zien, of mijn plannetje met de pamfletten het verwachtte aantal bezoekers opleverde. Ik verwachtte dat de jongelui die erotische schilderijen maakten, er dit jaar niet extra van profiteerden. Dat was vanmiddag om twee uur pas, dat Oublie en ik er naar toe zouden gaan en onderweg nog veel expositiestukken mee zouden nemen om uitgestald te worden. Hoe meer ik er over dacht tussen de vurige kussen die ik van Rohey kreeg, hoe sneller ik liep naar de grote ketel, waar Rohey en ik ons in het schone water zouden laten wegzinken ,naar de diepte, behalve van boven af, kon niemand zien waar wij tweeën op de bodem van die ketel uitvoerden. En van bovenaf konden de gene die naar ons wilden kijken, eerst opgetakeld worden, zo doorzichtig zou niemand willen zijn om ons gade te slaan Abdoulrahmann, was al geïnstrueerd, en hij had het gloeiende houtskool aan de onderkant van de ketel geplaatst. Het was druk op het erf, in de buurt wist iedereen welke beloning Rohey aan de kleine held gaf. Zonder uitzondering vond iedereen, dat de kleine magiër, dit van harte gegund was. Rohey en Matarr, hulden zich in witte ochtend jassen en als ze boven de ketel hingen, kwam er even een spannend moment, tussen de ochtend jassen laten vallen, Tussen dat moment en het ogenblik dat de naakte twee zich in het water lieten zinken. Er ontstond op dat moment een luid applaus, van mensen die scherp op dit moment gelet hadden. Daarna was het bad voor ons samen. We omarmden elkaar en drukten onze lichamen tegen elkaar aan. Haar mooie borsten voelde ik op mijn buik, en even later drukte ik er met mijn piemel tegen aan, ze streelde mijn piemel, en hij werd meteen stijf. Ik drukte nu mijn lippen op haar tepels en streelde die heerlijke borsten ik likte snel over haar tepel en ik merkte dat ze haar benen samen kneep, ik wist dat ze daar nu opeens ook van alles voelde en ik bukte me om bij haar clitoris te kunnen komen, en ik wist dat we elkaar beide veel genot verschaft hadden. Ik deed mijn best om haar niet verder op te winden, we konden ook genieten van het lijf tegen lijf voelen. We streelden elkaar, de aangereikte washand, maakten we geen gebruik van, vonden we zonde van de tijd. We waren al schoon. Toen we er uit getakeld werden, kwam er ook zo’n moment, dat de toeschouwers ons ook een ogenblik naakt zagen, en reken maar niet, dat ze de andere kant op keken. Ik kleedde me aan en ik keek nog even naar Ida, ze liet me weten, dat ze sinds lange tijd niet zo gelukkig en zo goed gevoeld had, en ze beloofde, dat ze nooit geen verboden middelen meer zou gebruiken. Ik wilde hier vandaan, en mijn gedachten gingen uit naar het meisje in Tanji. Het duurde nog een hele tijd voor Oublie en ik naar Brikama gingen. En een nieuwe klant zoeken vind ik nu ook niet zo geschikt, ik kon het toch niet afmaken, en als het een leerling voor de kunstacademie was, kom ze er slechts tot twaalf uur terecht, dan werden alle leerlingen ingezet voor de expositie. Mijn hart gaat uit naar Arfang, het meisje dat nog nooit seks had gehad, ik mocht haar borsten voelen, maar al doende, mocht ik haar ontmaagden. Ik nam een busje en trof haar aan in een schuurtje, daar lag haar kunstwerk, ze was het aan het inpakken om het tegen beschadiging te beschermen. Zodra ze me zag, liet ze alles uit haar handen vallen en het kon haar niets schelen, wie haar mij zag kussen, ze deed het ze kuste vurig en met passie, ik vind haar ook heel erg lief, bijna zo lief als Jarju. Na al de hartelijkheden te hebben uitgewisseld, bekijk ik wat ze heeft gemaakt, vroeger het oudere werk, werkte ze met schelpen, Ze maakte ook kastjes die ze versierde met schelpen. Haar latere werk bestond veel meer uit echte kunst, een rond gebouw, flink groot, veranderde van binnen en dat hing af van de hoek waarin je naar binnen keek.

Van dat genre had ze meer, ze werkte met licht en met spiegels, ik hielp het haar inpakken, en toen dat gebeurd was, liepen we naar ons minne strand, we legden onze hoofden op elkaars schouders. En vertelden elkaar hoe lief we elkaar vonden en ze vertelde, dat ze van de laatste keer op het strand geen moment spijt had gehad. Ze was ook blij, dat ze ontmaagd was, en ze was er trots op dat ik het was die het bij haar wilde doen. Ze maakte zich er wel zorgen over, dat zo zo’n kleine entree had, ik zit mijn hele leven aan kleine piemeltjes vast, en die van jou hoef ik ook niet blijvend  op te rekenen, die zal over een paar jaar ook wel flink gegroeid zijn. Maar wat denk je ervan Matarr, nu we nog zo goed blijven passen, zullen we het nu nog eens samen doen? Ik vond het de laatste keer zo heerlijk, en ik weet niet wanneer er een andere keer komt, jij blijft hier ook niet steeds. Ze spreidde haar hand doek uit en we begonnen elkaar wee te kussen en te strelen, en het duurde niet al te lang of ik had haar borsten al uitgepakt, ik stopte mijn neus en mijn gezicht in al die heerlijkheden. Zij laat zich ook niet onberoerd, ze heeft mijn bloes en ook mijn broek al uitgetrokken, zo verlangde ze naar de kleine lieverd, zo noemt ze mijn piemel, een grotere eer kan hem niet te beurt vallen. Terwijl ik haar borsten streelde en later ook gaar tepels likte, zat zij met haar hand heen en weer over de bobbel in mijn onderbroek te gaan, ze heeft gretige handjes en ze houd het niet lang vol, tot ze ook mijn onderbroek uittrekt. Ik voel dat haar slip nat wordt, dat komt van het likken van haar tepels Ik ga met mijn hoofd voor haar schaamstreek liggen, en met mijn ene hand speel ik met haar clitje en met mijn tong lik ik het vocht uit haar vagina weg. Ze begint te kronkelen en te roepen hoe heerlijk dit alles wel niet is en ze smeekt me om naar binnen te komen. Ik kon bij haar naar binnen en ze weet het nog dat ze op het ritme moet letten. Na een poosje, bewegen wij ons samen als een sierlijk danspaar. En Arfang, heeft zweetdruppeltjes op haar voorhoofd en een hoogrode kleur van inspanning en ze komt al snel tot haar eerste orgasme. Ze schreeuwde het uit. Dan gaat ze weer dapper verder, ik persoonlijk geniet net zoveel als zij. Als ik klaarkom, kan ik niet verder, dat geld niet voor Arfang. Ze kijkt een beetje beteuterd, maar even later troost ze me met heel veel kussen op mijn borst en en buik. Ze weet niet dat ik heerlijk klaargekomen ben en dat ze geen medelijden met mij hoeft te hebben. Ik bel Oublie op en vertel dat ik al in Tanji op het strand ben. Oublie vind altijd alles goed wat ik doe en wat ik beslis, hij houdt echt van me en is me in alles terwille, het is ook heerlijk om hem alles wat ik beleef te vertellen. We liggen langdurig op het strand in elkaars armen en Arfang kan er maar niet over uitgepraat raken, over hoe heerlijk het was dat ze zoveel van me hield. Met iemand anders kan het nooit zo lekker zijn dan met mij en het bestond niet, dat het met een jongen waar ze minder van hield het net zo fijn zou kunnen zijn. Dat was ik wel met haar eens, je moest van elkaar houden, om de meeste rendement te kunnen halen. Arfang was de eerste die de auto hoorde aankomen en ik was de eerste die ontdekte, dat Oublie speciaal voor dit doel een karretje met een deksel achter zijn auto had hangen. Hij wist niet waar hij precies moest zijn, maar toen hij twee rennende figuurtjes aan zag komen stormen, nog compleet in bad kleding. Hij stopte en wij tweeën stapten achterin in zijn auto en Arfang zei links - rechts en nog eens rechts en daarna zei ze stop. Daarna maakte ze de deuren open van het schuurtje waar haar ingepakte kunst lag te wachten. We hadden onze kleren wel meegenomen van het strand. Ik was de eerste die zijn zwembroek verwisselde met mijn onderbroek en kleedde me verder aan, ik had mijn beste kleren meegenomen voor deze gelegenheid vandaag. Arfang had haar mooiste kleren in haar huis liggen, dus bij haar was er niets te zien voor Oublie. Ik denk, dat als hij haar mooie kleine borstjes te zien zou krijgen, dat hij een kreetje van bewondering zou slaken. Oublie maakte het karretje open en ik staarde met bewondering naar de vierkante langwerpige stukken schuimrubber. Dat had hij laten maken om de kostbare kunst te beschermen voor bijvoorbeeld de sleeping policeman. Ook voor kuilen en hobbels in de weg. Arfang bleef lang weg, Oublie en ik hadden haar ingepakte spullen, maar we hadden het deksel opengelaten, zodat ze kon zien of het naar wens was allang in het karretje geladen. Het mocht dan zo zijn, dat ze een poos weggeweest is, maar het resultaat mocht er zijn, ze leek wel een prinsesje. Haar moeder kwam naar buiten, we hadden nog niet kennis gemaakt. Ze wist wel dat ik de weldoener van haar dochter was, niet precies tot in details, dat zou Arfang haar nooit verteld hebben. Ze gaf mij een kus en zwaaide de auto na, tot hij uit het zicht verdween.

We reden nu de ingewanden van Tujering binnen. Vlak voor het huis van Liverbolos, hielden we stil, ik had goed naar zijn beschrijving geluisterd. Alleen ik kreeg een warme kus van hem op mijn mond, hij vond het niet nodig de andere twee inzittenden te kussen. Hij had tussen deze en de vorige expositie, twee mooie werken gemaakt, we konden niet zien wat het was, maar ik moest mijn nieuwsgierigheid indammen, vanmiddag als ze uitgepakt werden, kon ik ze bekijken. Liverbolos ging naast de chauffeur zitten en begon heel gemakkelijk een praatje, hij vertelde hoe het er voorgaande jaren aan toe ging, de geen die wat te verkopen had, stalde zijn werken uit op een kleedje. Maar hoe het nu, nu

 er zoveel gasten verwacht worden zou gaan, dat is afwachten, hij vond dat de school op zijn minst schragen tafels  moet huren, en het moest nu eens niet meer nodig zijn, dat een koper op zijn knieën moest bukken, om een werk goed te bekijken. In Sanjang, bewonderde ik de prachtige kast, die nu het geheim van de druppellaar omvatte. Frances, had een schrijnwerker gevonden en het mocht nu opeens, na het advies van het kleine ventje, dat heilig was, best wat kosten. Al zou hij op het apparaat niets verdienen, dan zou hij vast doorbreken. De kast om de druppelaar, trok mensen vermoedde ik, want het trok mij ook, en dan was ik ook nog nieuwsgierig wat er in zat. Saidou, had ook bij de zelfde schrijnwerker die verst kunstvoorwerpen laten in pakken, hij maakte drie dimensionale kunst, waar lichtjes en spiegels bij te pas kwamen, ik bewonderde het werk dat hij had laten doen, je kon niet aan het werk van Frances zien, dat het door dezelfde kunstenaar gemaakt is. De kunstwerken, werden in de aanhangwagen veilig vast gezet met schuimrubber. Toen het deksel dicht en op slot was, stelde ik voor, dat we omdat we het een en ander te vieren hadden, even naar de T-shop te gaan, Oublie en ik namen koffie en de andere drie hielden het bij cola. Ik stelde Arfang voor aan de jongens, en drukte hen op het hart, dat ze lief voor haar moesten zijn. Zo niet, zouden ze een invloedrijke vriend verliezen. Ze beloofden de een na ander, dat ze het prinsesje in hun midden zouden blijven aanbidden. Dit vond Oublie zelfs erg leuk, want hij moest er hardop om lachen. Liverbolos vroeg de twee jongens, of ze de affiche gezien hadden. Ja, ze hadden hem beide gezien en beide hadden ook de neiging om hen van die boom af te rukken om hem vervolgens in hun slaapkamer te hangen. Liverbolos vertelde hen niet van wie die drie konten waren. Hij vond dat persoonlijk te gevoelig liggen vertelde hij me later. Het werd nu tijd om naar Brikama te gaan, Oublie reed extra voorzichtig over de slapende politieagenten. Gelukkig dat hij zoveel zitplaatsen in zijn auto had. Ik zit naast Liverbolos, en probeer uit hem los te krijgen, wat er in zijn verpakking zit. Maar hij zegt stelselmatig, dat ik het wel zal zien, als hij het op zijn toegewezen plekje uitstalt.

W e parkeren de auto en haken de kar los en rijden er zover als toegestaan is het gebouw in en vragen dan aan de leiding wat onze toegewezen plaats is. Voor Arfang hadden ze niets geregeld, ik vertelde, dat ze bij het aanmelden toegezegd heeft gekregen, dat ze haar thuis gemaakte kunst mocht verkopen, dat was ook zo, maar de voorbereiding was een heksenketel geweest. De leraar liep mee, tot hij een hoekje vond, waar ze haar spullen uit mocht stallen. Het begon al flink druk te worden, niet alleen met leerlingen die hun spullen uit kwamen stallen, maar er was ook al publiek, ik ging eens naar de parkeerplaat en kon aan de type auto’s zien, dat er veel rijke mensen naar de expositie zijn getrokken, ik kon wel juichen, de pamfletten hadden hun werk gedaan. Toen liep ik naar de erotische kunst; hoofdzakelijk schilderijen. Ik vroeg aan een van de kunstenaars, of hij al wat verkocht had. Hij wees me fijntjes op de stikkers ‘verkocht’ Is de verkoop hoger dan vorig jaar?

“Ja, veel hoger en er wordt minder gepingeld, dat betekent, dat veel kopers bereid zijn om de vraagprijs te betalen.”

Heb je de affiches ook zien hangen?

“Ja, ik begrijp niet, hoe dat dit jaar zo maar kan, en waar dat geld vandaan komt.”

Ik wel, maar leg maar wat geld opzij, en zeg het voort, maar volgend jaar ben ik hier niet meer, en moeten jullie je knopen tellen, en of je voor meer winst, durft te investeren. Die affiches heb ik bedacht en voor de distributie van duizend pamfletten gezorgd.

“Je bent niet erg geloofwaardig maar de feiten kloppen wel.”

Hoe heet je?

”Pamadou.”

Kijk eens in mijn ogen Pamadou.

Hij doet het, en ik leg liefde in mijn ogen. Hij maakt enkele vreemde bewegingen en slaat dan zijn armen om mijn nek en kust me en zegt:

“Nu ben je wel geloofwaardig, maar vertel me eens, hoe kom je aan al dat geld?”

Vooral met hulp van mijn ogen. Daar leg ik vriendschappen mee. Als ik afscheid van hem neem, zegt hij dat hij mijn boodschap heeft begrepen en dat hij het zal uitleggen aan collega kunstenaars, en dat ze het komende jaar op eigen wieken een goede brochure zullen ontwerpen en voor het verspreiden ervan zorgen. Ik loop nu terug naar Frances en Saidou, beide hebben ze het werk dat zat verpakt in het werk van de schrijnwerker verkocht voor een goede prijs, misschien was de prijs toch niet goed genoeg, want zonder af te dingen, hadden de kopers het gekocht. Het geld dat ik hen geleend had gaven ze me met liefde terug en ik borg het met liefde terug in mijn borst etui. Oublie had het druppelapparaat gekocht en was, zo zei hij me, er verguld mee. Liverbolos, had nog niets verkocht, hij had maar twee stukken, en hij was teleurgesteld. Ik probeerde hem duidelijk te maken, dat zijn vrienden zo’n mooie bekisting hadden als hij. Volgende keer moest hij ook maar gebruik maken van de schrijnwerker. Dus zijn prijs was nu te hoog. Hij had veel vertrouwen in mijn mening en gooide tien procent van de prijs af. Toen ging ik naar mijn liefje, aan haar gelukzalige gezicht kon ik zien dat het goed ging met haar zaken, ze was vooral zo ingenomen, dat de bezoekers haar werk zo mooi vond, kregen ze het mee. Ze was niet erg zakelijk, als ze haar werk mooi vonden maar niet genoeg geld hadden, kregen ze het begeerde voor het bedrag dat ze op tafel konden leggen. Ze zei tegen me, dat ze met niets terug naar huis wilde gaan, voor de opslag, moest ze voortaan ook betalen. Zo als ze daar stond was ze echt een prinsesje, niemand was zo gekleed als zij. Ik zocht Oublie op en vroeg of hij nog lang wilde blijven. Hij schudde van nee, ik wilde ook wel naar huis. Even later werd ik omgeroepen, we waren bijna bij de auto. Achter de speaker stond een jongeman, die ik me nog vaag herinnerde, Hij sprak het publiek toe, toen zag ik het, toen ik dichterbij was ontdekte ik Pima en ik ontwaarde ook het meisje waarmee ik in mijn tent in Kololie geslapen had, Aldya. Pima gebaarde dat ik dichterbij moet komen. Hij had het gehoor van het publiek, en hij vertelde, dat deze tienjarige jongen net zo betekeningvol dit jaar voor de kunstacademie geweest is als voor ons vluchtelingen, hij heeft ons bevrijd van schandalige misbruikpraktijken We hadden geen geld om hem te belonen, en daarom hebben we hem massaal gekust en hij heeft er enorm van genoten. Nu, mijn beste studiegenoten om hebben alle misbruikte kinderen hem massaal gekust, zo is hij nog nooit gekust. Maar hij heeft het volste recht om ook door de studenten hier gekust te worden, hij wist, dat studenten van de kunstacademie een verarmde tak van alle studenten is, zo heeft hij een affiche ontworpen en verspreid en zie hier, nog nooit waren er hier zoveel mensen die naar kunst kwamen kijken, nog nooit is er zoveel verkocht, de jongen Matarr stond op het punt om naar huis te gaan, maar kunnen wij hem zonder een blijk van dank laten gaan?   

De eerste aarzelende studenten liepen op me af en Liverbolos was de eerste die zijn lippen op die van mij zette en toen was het Frances en Saidou. Toen kwamen er een heleboel meisjes. Arfang sloot de rij van meisjes, maar ze kreeg van mij de eerste plaats, ze kuste dat het een lust was, het was ook een lust voor het oog, ze trok mijnshirt uit en de hordes stortten zich op mijn borst en buik Pina verzorgde het oerwoud geluid ALE- ALO- ALA-AYE-AYO- AYA

Het krioelde van de studenten, en ze hadden al gouw niet meer genoeg aan mijn gezicht borst buik en mijn rug, Mijn broek wordt helemaal uit getrokken en het oerwoud geluid bleef aanhouden. Ik wordt op mijn buik gedraaid en nu worden mijn billen massaal gekust daarna mijn onderbenen. Pima ziet dat het net nog niet uit de hand gelopen is en hij roept door de speaker, dat hij, Matarr onze dank begrepen heeft. Mijn onderbroek heb ik nog aan en dat wil ik graag zo houden. Zowel jongens als meisjes hielpen me mee aankleden, ik had nog wel mijn netste kleren aan getrokken, Er waren jongens bij, die deden het teder en tijdens het aankleden streelden ze me nog, Waarschijnlijk zou het tot de meeste studenten niet zijn doorgedrongen wat ik voor hen heb bijgedragen en zeker niet de jongens en meisjes die voor het eerst de school bezochten, konden onmogelijk het verschil onderscheiden met eerdere jaargangen. Toch waren het juist de jonge leerlingen, die zich helemaal op me uit leefden, dat komt denk ik dat ik nog maar tien ben. Drie kwartier later zaten Oublie achter in zijn tuin onder de boom achter een drankje. In de auto op de terugweg, vond hij me nogal erg stil en ik vertelde dat ik thuis bij hem al mijn plannen zou onthullen.

Hij kijkt me vragend aan:

Ik ben nu bijna een jaar weg van huis, en ik wil de school weer oppakken, daarvoor moet ik me weer aanmelden. Ik heb nog een paar weken, aan de tijd die ik nog over heb, wil ik besteden aan het geven van schoolgeld voor de vluchtelingen, het gaat er om dat ze zo snel mogelijk integreren en een opleiding vinden die bij hun past.

”Wat moet ik hier onder verstaan, vriend, er is een groep Gambianen, die hebben de leeftijd bereikt waarin ze moeten kiezen, of verder studeren. De jongens of meisjes, die nog beneden de zestien zijn, worden door het rijk verzorgd.”

Die groep baart me nog het meeste zorgen, om hun onderwijs aan de staat over te laten, is vragen om moeilijkheden en vragen om onrecht, het is nu al moeizaam, nog steeds vraagt de school aan de ouders om een bijdrage, omdat er niet genoeg geld is voor boeken, voor een gymzaal. Opeens zou het rijk er een groot bedrag bijleggen. Ze zullen zeggen dat ze dat niet hebben. Ik wil in de komende jaren, een protestbeweging op gang helpen. De regering moet inzien, dat de vluchtelingen dezelfde rechten en plichten moeten hebben als de andere inwoners van Gambia.

“Ik ben het met je eens, ik zou er ook versteld van staan als de regering goed voor de arme vluchtelingen, ging zorgen, maar er is op dit moment nog geen onrecht, ze zijn erg goed behandeld. Dus lijkt het me het beste en het meest help volle, om de slimmere en meer ontwikkelde vluchtelingen, zoals de wij de Planjan’s helpen. Het is waar, dat ze me een bijdrage gevraagd hebben voor de school waar Robert naar toe gaat. Dat mag ook, we hebben het, en Planjan doet het goed in de haven, en binnen de kortste keren kunnen ze op zichzelf wonen.”

Ja, ik ben het wel met je eens, dat het slechte gedrag jegens de vluchtelingen, nog niet is aangetoond, maar ik ben wel bang dat het gaat gebeuren, en het is logisch, dat ik alvast plannen maak voor de jongere kinderen. Anti discriminatie hebben we hoog in ons regeringsvaandel staan. En om dat dat zo hoog in ons vaandel staat, hebben we van henzelf al een stok gekregen om mee te slaan. Het is nu tijd om naar Kimbou te gaan, ze zal het eten wel klaar hebben staan, en ik heb haar in een jaar tijd niet een keer horen mopperen, dat ik niets bijdraag voor het eten, Ik begon met:

Aan alle goeie dingen komt en eind, maar dat het bij Jarra en Kimbou zo’n impact had, had ik niet op gerekend. Alsof ik nog niet genoeg geknuffeld was in Brikama, zo werd ik hier huilend ontvangen met mijn boodschap dat ik weer naar huis ging en dat een jaar de school missen lang genoeg was. Ze huilde allebei en met horten en stoten bracht Jarra er uit, dat hij me vreselijk ging missen, hij was trots op zo’n broertje, die alles voor elkaar kreeg, en steeds maar weer opnieuw wist om in de publieke belangstelling te staan. Kimbou kuste me langdurig en ze zei dat ze trots op me was. Ik deelde mee dat ik eerst voor twee dagen naar Kololie zou gaan als ik het kon redden in twee dagen tenminste, om daar de jongens die daar nog rond hingen naar een opleiding te krijgen. Ze hebben nog geen thuis havens en lopen bijvoorbeeld in een stad als Banjul, verloren rond. Nu lopen de Gambiaanse jongens ook al verloren rond, en voor een kamer te huren, moeten ze een bijbaantje zoeken. Maar veel jongens haken in het begin af, omdat het begin te zwaar is. Zeker als ze nog geen Engels spreken. Later in de opleiding, kunnen de jongens goed geld verdienen, door de PC van anderen op te schonen. Ze vormen vaak student aan huis service. Ik moet op deze dingen goed letten, dat mijn studenten niet in de valstrikken stappen. Ik ga nog afscheid nemen van Ndey en Jarju. De laatste is ontroostbaar en ze gooit het me voor de voeten, dat het te plotseling is.

Ja, lieve schat, daarom trouw ik ook niet met je, je zou mijn besluiten veel te ineens vinden, en dat is ook zo, maar mijn geest werkt nu eenmaal zo, ik maak overal vrienden, en dat ineens kom ik te laat tot een besluit, dat ik dit jaar weer naar school wil en mijn ouders en de broer en zus van mijn moeder terug wil zien. Jarju klemt me vast als of ze me nooit weer los wil laten, het lijkt er wel op of enige agressie van haar kant de kop opsteekt. Ze slaat veel krachtiger dan anders haar arm om mijn nek en trekt mijn hoofd naar haar toe. En kust me hevig. En tegelijk huilt ze bittere tranen. Er zijn nog wat kennissen in de buurt , die me ook kussen, ook twee jongens kussen me gedag, en zeggen dat ze me zullen missen. Jarju loopt meteen betraand gezicht met me mee tot het huis van Kimbou. Dan geef ik haar nog een snelle kus en verdwijn in het huis. Dit keer is Jarra die als laatste in slaap valt. De volgende dag loop ik naar de grote weg en houd een taxibusje aan. De taxi naar Kololie zit steeds vol, als er twee uitstappen, stappen er ook steeds weer twee in. De begroeting met Suzy is hartelijk, en ze zegt dat haar kinderen nog steeds naar me vragen. Ze weet me te vertellen, dat er zes oudere jongens en meisjes, nog steeds slapen in het gebouw, en dat ze proberen door instellingen aan te schrijven, ze schoolgeld los proberen te krijgen.

Daar is nog steeds schoolgeld, betaald door je schoonmoeder en onder mijn beheer geplaatst, ik was er al bang voor, dat de jongens, eerst misbruikt zijn en vervolgens lopen ze tegen een muur van onwil. Hebben ze nog bonnen?

Ja, ze komen hier elke middag lunchen. Dat geeft me mooi de gelegenheid om nog een bakje koffie te drinken. De eerste die binnenkwam, was een meisje, ze herkende me nog van de dag van de bevrijding, ze rende op me af en sloeg haar arm om mijn hals en kuste me, Ze had besteld en kwam met een leeg blad bij me aan het tafeltje zitten. Ik keek haar eens even in haar ogen en zij deed het in die van mij. Meteen streelde haar hand door mijn haar, ze kreeg plotseling zin om mij te verwennen. Het meisje vertelde, dat de hogere scholen en instellingen over een aantal dagen gingen beginnen. Dat ze geprobeerd hadden om van instellingen en fabrieken geld los te krijgen, maar tot op heden was dat nog niet gelukt. Ze keek er moedeloos bij, en ze had al haar hoop hier in Gambia te kunnen studeren, de hoop op gegeven.

Lieve schat, wat wil je studeren? Ik wil graag naar de Hogere Hotelschool, niet al te moeilijk, en ook goedkoper. En ook maar drie jaar, en er zijn hier veel gerenommeerde Hotels. En het is lekker dichtbij vulde ik aan, hebben je ouders al een huis gekregen?

“Ja, bijna, ze hebben hier in Kololie een flink aantal nieuwbouw neergezet, ze zijn bijna klaar, mijn ouders wonen nu nog in de kazerne. Gelukkig heb ik in Guinee Bissau Engels geleerd op mijn school daar, dat geeft me veel meer mogelijkheden.”

Dus jouw probleem is het schoolgeld. Ze knikt heftig,

“Weet jij een oplossing?”

Ja, daar ben ik speciaal voor gekomen en ik wil de vluchtelingen die hier nog zijn, en ze zijn in mijn ogen geschikt om hier naar school te gaan, helpen met het schoolgeld, niet voor een jaar, maar voor zo lang de opleiding duurt. De Hogere Hotel school duurt drie jaar, de meeste opleidingen zoals business en computer en kunstacademie duren vier jaren. Technische opleidingen zoals automonteur en machine bankwerken, duurt net als de hogere hotelschool drie jaar. Hoeveel meiden en jongens zitten hier nog en zitten te wachten op schoolgeld.

“Met mij erbij vijf meiden en twee jongens. Ze komen er zo aan, ze kunnen  het net als ik, het nog steeds niets geloven dat jij aan eerlijk geld kan komen, en evenmin dat je het ons vergeven hebt, dat we jouw kleren midden in het publiek uitgetrokken hebben en je op alle intieme plekjes gekust hebben. Ik wil nu wel zeggen dat het me spijt, maar dan lieg ik, het was het mooiste wat ik ooit meegemaakt heb.”

Als ik jullie nu vroeg om het goed te maken?

“Dan zou ik er wel geloof in stellen, hoewel je zal dan wel een ongelooflijke eis gaan stellen die niet haalbaar is voor ons.”

Wil je me een genoegen doen, en me een keer in mijn ogen kijken en dan je naam noemen.

Ze doet het, en haar gezicht veranderd in wantrouwen naar vertrouwen. Aarzelend steekt ze haar hand uit naar mijn schouder, dit had ik wel even nodig, wat moet beginnen met meisjes en jongens die me niet vertrouwen.

“Mijn naam is Hans. Er komt opeens een stem binnen, die zegt, dat ik je kan vertrouwen. En vraag die jij aan ons gaat stellen, dat die alleszins redelijk is.”

Er komt van buiten een luid gerommel en alle studenten in spe komen binnen. Hans brengt ze op de hoogte en ze vertelt hen dat haar innerlijk zegt, dat ik hem vertrouwen kan. Er worden luide proteststemmen gehoord, ze hebben allemaal meegedaan om me te ontkleden, en ip mijn piemeltje en mijn billen gekust, en er de oerwoud geluiden bij geroepen, ze vonden het een erg vernederende daad van hun, en ze konden niet geloven, dat hij dat had vergeven en dan nog even als beloning hun schoolgeld te betalen. En wat zou hij als wederzijdse dienst van hen vragen. Het beste wat ik kon doen, was Suzy een knipoog geven en met haar afrekenen. Ik loop met ferme stappen een eind uit de buurt, en ik kom op het tentenkamp terecht, Ik loop de eigenaresse er van tegen het lijf en de zelfde tent als de vorige keer staat weer leeg. Ik huur de tent voor een nacht. En vanuit die positie, zie ik de zoekende studenten, uiteindelijk zijn het de twee jongens die zich kenbaar maken als Jabora en Silver. Ze kijken beide in mijn ogen en zijn meteen verkocht, ze komen niet meer terug op de in het verleden geleden vernedering in hun ogen. Jabora, is een jongen met een flinke kroeskop, een vriendelijk en beschaafd gezicht, hij vertelt me dat hij bijna zestien is en Jabora is echt een knappe jongen van vijftien. Beide hebben ze hun hand op mijn schouder liggen. Omdat ze in mijn ogen hebben gekeken, zeggen ze dat het een teken van vertrouwen was. De waarheid was, dat hun geest beheerst was, en ze me daarom kusten. Ik liep met de twee jongens terug naar de T-shop en het was er een drukte van jewelste. Jabora en Silver, wilden IT gaan studeren in Banjul, ze wisten de school te vinden, want ze waren er al eens een keer met hun ouders wezen kijken. Ik ging op een stoel in een hoek zitten en naast me stond een lege stoel. Ik wenkte een voor een de meiden die veruit in de meerderheid waren, het was niet zo ingewikkeld, Ik vroeg de eerste naar haar naam en ze vertelde me, dat ze graag naar de Hogere Hotelschool wilde. Het is een knap meisje en ze had zonder in mijn ogen gekeken te hebben, me zomaar een kus op mijn wang  geven. Ze maakte me duidelijk, dat ze geen moment gedacht had, dat ik met wraakgevoelens rond zou lopen, en dat ik best zou begrijpen dat in het vuur van bevrijding en verlossing. Ze heet Fanto, en wat zou ze er voor over hebben, als ik voor haar schoolgeld zou zorgen!

“Als ik jou was, zou ik nog wel eens zo geknuffeld wilde worden, maar wat haar betreft, mocht ik over haar lichaam beschikken, Ik vind jou een enig ventje en erg knap ook nog.”

De naam Fanto staat in mijn geheugen gegrift. De volgende heet Kumba, ze is zo zwart als roet en ze heeft lang zwart kroeshaar. Ze is vijftien en heeft een weelderige boezem, misschien wel iets te groot om zonder BH te dragen, bij iedere stap trilden haar borsten op het cadans van haar voetstappen. Ze had een hartelijke lach en ik kon me echt voorstellen, dat ze de dag van haar leven had gehad, toen ze mij uit mocht kleden en kussen, Wraak van mijn kant, daar had ze geen moment in geloofd. Wat zou je als tegenprestatie er voor over hebben, als ik je het schoolgeld gaf.

“Dat zou je heus niet van me vragen. Daar ben je veel te nobel voor, maar mocht je dat toch willen, zou ik ook een keer uitgekleed en gekust willen worden, dat zou ik toejuichen.”

Neborges was het laatste meisje. Ze leek me een pietje precies, Haar gezicht stond ook zo, tot ze me een volle lach toe wierp. De meiden kwamen stuk voor stuk uit Guinee Bissou. Toen ik bij haar om een wederdienst vroeg, liet ze me versteld staan:

“Ik zou graag een poosje je slaafje zijn.”

Wat bedoel je daarmee? Boterhammen smeren, eitjes bakken werkenvoor me?

Ja, dat alles en nog veel meer, ik zou je nog wel eens uit willen kleden strelen en kussen, en dat kleine piemeltje van je in mijn mond nemen, dat heb ik de vorige keer ook voor je gedaan, maar ik kan me voorstellen, dat in de hektiek van toen, je geen gezichten hebt kunnen onthouden. Ik besluit na de lunch om met de vijf meiden naar Sene Gambia te gaan. Ik vroeg of ze een badpak mee konden nemen. Mijn zwembroek had ik al in mijn broekzak gestopt. Met een taxi ging het niet, met een aantal meiden stonden wij te wachten op de volgende, gelukkig een lege, anders hadden we nog langer moeten wachten, ik was die week al een paar keer in die school geweest. Vandaag was het zondag en hadden ze me niet verzekerd, dat aanmelden zeven dagen per week kon, had ik het niet geprobeerd. De anderen stonden al op ons te wachten, de stemming was gespannen, grapjes werden er niet gemaakt, want dit was voor de meisjes een plechtig moment, en er kon altijd iets tussen komen. Ik liet de meisjes zelf betalen en ze gaven mij zoals afgesproken, het wisselgeld en de kwitanties. Voor de meiden heb ik precies genoeg, morgenvroeg onderweg naar Banjul moest ik eerst naar de bank. Iedere keer dat ik bij het bordje ’schoolgeld’ stond, liet ik toch een heerlijk stuk trots toe in mijn binnenste. Dit was geld dat ik zelf georganiseerd had en er zijn weinig sponsoren, die investeren in vluchtelingen. Ik vond dat ik wel wat dankbaarheid had verdiend. Helaas waren deze meiden niet sterk genoeg om tegen op te klauteren, misschien de jongens morgen, vijftien zestien is wel de leeftijd dat ze het konden. Zo, nu liepen we over het strand, de meiden durfden me niet goed vast te houden, maar los van me of een stukje voor of achter me te lopen, voelde ook niet goed. Ik zei er niets van. Neborges liep op me toe greep mijn arm en legde die om haar heen en ze zei:

“Je weet het hè, vanaf nu kun je over me beschikken want ik ben nu je slaafje, ik wil dat graag zijn, dan heb ik toch het idee, dat ik toch een deel van mijn  schoolgeld zelf heb betaald. Mar kwam naar me toe en ze zei:

“Heb je al bedacht wat we voor je mogen doen, of wat je wilt dat wij je geven. Het is hier een rustig stuk, en ik denk dat wij wel bereid zijn om onze dankbaarheid aan je te tonen.

Nu je het woord tonen noemt, weet ik wel wat ik het liefste wil. Ik ben gek op borsten. Maar ik heb gezien dat Neborges kleine borsten heeft, als ze het vervelend vind, weet ik wel iets anders.

”Daar komt niets van in, ik wil wel eerst, en dan mogen jullie allemaal zien, dat ze erg mooi zijn”.

Ik mag haar bloesje losmaken, ze heeft geen BH om en het zijn werkelijk twee lieve schatjes, ik kus ze uitbundig, en de meiden verdringen elkaar om de volgende te zijn, maar ik ben nog niet klaar met Neborges borstjes. Ik weet wat ik met borsten kan, en ik prik in een van de twee, leg al mijn gevoel er in. Ze klapt met haar hand op haar vagina en ze roept:

“Met jou wil ik wel naar bed.”

Nu is Kumba aan de beurt, ik knoop voorzichtig de knoopjes van haar blouse los en weer geen BH. Prachtige zwarte borsten, die stevig naar voren wijzen, ik kan het niet laten om met mijn vinger te strelen en om ze daarna te kussen, en haar tepels te likken en mijn bewondering uit te spreken, een van de meisjes zegt bij die laatste woorden:

“Daar doen we het voor.”

De meisjes komen allemaal aan de beurt. Neborges die zich opwierp als mijn slaafje, had ik toevertrouwd, dat ik juist enorm genoten had van het uitkleden, het kussen en het strelen. Was in het midden van de cirkel gaan staan en zegt:

”Het is maar een klein offer van ons geweest, het laten zien van onze borsten, we kunnen hem echt blij maken, wat we op de bevrijdingsavond met hem gedaan hebben.”

Ze nam zelf het goede voorbeeld en begon mijn hoofd te zoenen en te strelen, een ander meisje begon met het uittrekken van mijn shirt en overlaadde mijn borsten buik en schouders van smakkende kussen van dikke lippen. Nu waren ze alle vier me aan het verwennen. Neborges, die zo’n seksuele belevenis van me had gehad, was nu helemaal niet meer te houden en ze maakte mijn broek los en trok die samen met mijn onderbroek naar beneden, ze verborg haar gezicht in mijn piemeltje, en maakte hem daarna stijf met haar lippen. Daarna behaagde het de dames om mijn billen te kussen twee paar lippen voor elke bil, ik wist niet dat mijn billen ook al een gewild object was voor de dames. Mijn zwembroek zat nog in mijn broekzak. Mijn slaafje Neborges haalde hem er uit en trok hem bij me aan. De meiden, hadden allemaal een bikini en met veel plezier en elkaar goed vasthoudend, belandden we achter de branding, er waren er drie die konden zwemmen, de zwemmers hielden een wedstrijdje. De anderen oefenden en toen het gebeurd was met het zwemgenoegen, kleedden we ons aan en gingen langs het strand naar Sene Gambia, de tweede taxi liet niet erg lang op zich wachten en je kon wel zeggen, dat we geluk hadden. Leshillia, had er weet van gekregen, dat haar vriend Matarr in de buurt was. De begroeting was innig. We gingen ook via de duinen naar de zee In de korte tijd dat ik elders was, is haar zwemcarrière een heel stuk verbeterd en we zijn nu tegen elkaar opgewassen. We hadden elkaar veel te vertellen. En er waren veel verloren gegane kussen die nog ingelost dienden te worden.

Leshillia, sloop gelijk met mij mijn tent binnen. Ze bleef nog wel een uur praten, ze wilde alles weten van haar held, en ze dacht er over een boek over mijn belevenissen te schrijven. Mijn verhaal droogde op, en alle spannende dingen had ik weggelaten, anders kon het nooit een boek worden. Na nog even heftig gekust te hebben, viel ik als een blok in slaap, de brutale Neborges, mijn slaafje, kon me ook niet uit mijn slaap houden. De volgende morgen, nadat ik net als alle tentbewoners je mocht wassen in een teil, die in het midden op de tafels geplaatst waren, gewassen had, liep ik naar het tafeltje waar Jabora en Silver al achter een gebakken eitje zaten, ik ging er bij zitten. En ze waren een en al aandacht voor me en wilden weten of de meiden nog een voorstel uit dankbaarheid gedaan hadden. Ik knikte van ja, toen wilden de jongens wel weten wat. Ik vroeg hen om mij hun borsten te laten zien. Achteraf gezien besloten ze dat dit te mager was en bootsten ze het voorval tijdens de Bevrijdingsdag na. Zij wisten wel hoe ik daar van genoten had.

“Dan hebben ze het ons beide niet gemakkelijk gemaakt, ik zou niet weten wat wij voor je kunnen doen”, zei Jabora.

Ik weet wel, wat ik graag wil dat jullie voor me doen kunnen om me blij te maken. Ik wil alleen weten of jullie kunnen zwemmen en zwemkleding bij je hebt. Ze knikten twee keer ja. Wel nu, ik wil graag jullie om beurten beklimmen, als jullie tot je borst in het water staat, dat wil ik heel graag, maar ik kan niet altijd de jongens vinden die daar sterk genoeg voor zijn.

Dat wilden ze wel. Ze wisten dat het strand in Banjul er niet geschikt voor was, het moest na afloop als ze terug waren. We reisden naar Banjul, ter hoogte van de traffic lights, vulde ik voor twee personen het schoolgeld aan. En ik nam ook een behoorlijk deel van mijn saldo, die ik gekregen had van Oublie. Niet lang daarna liepen door de school. Op sommige oefen pc’s mochten de jongens  even  even oefenen. Ik had weer wisselgeld en twee kwitanties,. Mijn taak in Kololie was volbracht, maar zo gemakkelijk kwam ik daar niet weg, wat denk je van de kinderen van Suzy en Sander. Ik had hen het begin van het zwemmen bij gebracht, wie weet hadden ze het zich zelf verder geleerd. Het eerste wat ik deed toen ik terug was, was het huis van hen binnen gaan, ik trof ze alle vier kaartend aan. Toen ze me zagen sprongen ze op en een voor een kusten ze me, de stoere jongens net zo goed als het meisje Vernessa van negen. Ik vertelde dat ik gisteren en vandaag zes leerlingen had aangemeld en betaald van het geld wat hun oma op mijn rekening had gezet. Ik had een beetje laat aan de vluchtelingen gedacht, gelukkig nog net op tijd, ik had me nu aan mijn verplichtingen voldaan en morgen ga ik naar huis en over een week naar school, ik moet me er wel opnieuw inschrijven, niet van je oma’s geld maar van mijn vader’s geld. Zullen we straks naar de zee gaan, dan kan ik jullie daar over mijn Hollandse reis vertellen. Ze staan al in de startblokken. Jabora en Silver hadden waarschijnlijk liever met mij alleen gegaan, maar toen ze het enthousiasme van de vier kinderen zagen, haalden ze beschaamd adem, misschien hadden ze wel verregaande vertrouwelijkheden in hun gedachten en dat ze niet onder wilden doen voor de meiden. Hoe het ook zei de karavaan gaat voort door de duinen en de twee jongens hadden geen plaats aan mijn zijde, mijn linker en rechterhand waren bezet door Vernessa en Abiebatou. De meisjes huppelden van genoegen, en ze konden het grote geheim niet voor zich houden, ze konden zwemmen, de grote jongens hadden het eerst leren zwemmen door droog oefenen, en daarna in de bijzee. De jongens hadden het hun geleerd, nu konden ze alle vier zwemmen. Eerlijk is eerlijk, Leshillia, had hun ook lesgegeven. Het prikkeldraad kwam al inzicht en Jabora en Silver hielden met hun voet het prikkeldraad naar beneden, zodat wij er met zijn allen overheen konden stappen ze. Niemand deed moeilijk met het aantrekken van hun zwembroek, en verwonderlijk, de twee kleine meisjes al helemaal niet Vernessa had net twee jonge pukkeltjes op haar borst, ze zei dat haar pukkkeltjes in ontwikkeling waren Bij Abiebatou, kwamen er al twee beginnende borstjes tot ontwikkeling, het was geen geheim, ze wilde het me met plezier laten zien, waar ze trots op was, ik zei, dat ik ze mooi vond, toen pas begon ze te blozen. Met zijn allen gingen we de zee in  en Lionel stelde zich samen op met Jambora en Silver. Ik begon met het beklimmen van Silver, en hij had al snel door wat ik hier zo leuk aan vond, Ja, toch Silver, het is het lichamelijk contact. “Ja, ik merk het, ik begin je nu wel erg lief te vinden, ik krijg zin om je te kussen. Eerst het karwei afmaken, en als ik met een voet op zijn schouder sta, glijd ik weer een heel eind naar beneden, met een hand heb ik nog net houvast aan de rand van zijn zwembroek. De zwembroek glijd net zo snel naar beneden als ik, ik ga recht op staan en trek de zwem broek weer aan, ik merk dat de hele manoeuvre, hem een stijve opgeleverd heeft. Later haak ik met mijn grote teen achter zijn zwembroek, en in dit geval voorkom ik dat ik nog eens naar beneden glijd. De twee meisjes beklimmen hun grote broers, ze helpen de meiden een beetje, om te voorkomen, dat ze achter hun zwembroek blijven haken en Baboucar is de eerste die zijn zus Abbiebatou ver weg de zee in smijt, ze krijst omdat ze het eng vind maar tegelijkertijd ook van genoegen. Ik sta nu met twee voeten op de schouder van Silver, ik houd me vast aanzijn hoofd, til een voet op en zeg tegen Silver, dat hij zijn hand om moet draaien, en als Silver het nog niet door heeft, zeg ik:

Ik wil op je handpalmen staan, toen ik mijn andere voet optilde had hij het door en omdat te bezegelen, gooide hij me een heel eind de zee in. Nog drie keer liet ik me weggooien, nog een keer door Silver en nog twee keer door Jabora, zo zei ik, jullie hebben je schuld ingelost. Zo zie je maar weer, dat het niet altijd een opgaaf hoeft te zijn, heus, de meisjes hebben er zelf ook veel plezier aanbeleefd.

Met Leshillia heb ik nog een hele poos zitten kletstsen in mijn tent, en in die tijd vouwde ik al mijn kleren opnieuw op en zij hielp me er bij, maar ze hielp niet echt, ze zocht te vaak mijn lippen of gaf zich over aan een ellenlange tongzoen. Ik heb nog even met mijn vader gebeld. Ik merkte dat het vertrouwelijke ontbrak tussen ons, het ging zo langgoed, en ik voelde steeds, dat hij er achter stond, dat het goed was als ik een jaartje de wereld doortrok. Ik zou ook Faal en de zusters van mijn moeder opnieuw moeten leren kennen. Het maakte me verdrietig, dat ik overal zo welkom was en dat er zoveel mensen, studenten en studentes zo blij met me waren. Dat ik dat bij mijn vader niet voelde. Ik had zijn boek bij me, hij wist niet, dat ik het als leidraad gebruikt had, en ik wist ook, dat ik het lang niet zo gek gemaakt had als hij had gedaan. In mijn gedachte keek ik met mijn hoofd achterover naar de slaapkamer wand van Oublie.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.