Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
17 augustus 2017, om 16:24 uur
Bekeken:
32 keer
Aantal reacties:
0

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Matarr de zoon van Tom hoofdstuk 11 &12"


 

HOOFDSTUK 11

 

 

 

“Nee, nee je bent als balsem op mijn wonden, ik heb niet voor niets een plaats naast die van jou geboekt, ik wil je graag zo dicht mogelijk bij me in de buurt houden. Ik wil je graag zo nu en dan even aanraken, ben je echt tien, je lijkt me zo wijs voor je leeftijd.”

Ja, dat ben ik ook, wijs genoeg om te snappen dat u zich vastgrijpt aan iets wat helemaal uw zoon niet is, die is dood dat lijkt u niet te accepteren.

“Je kunt niet in mijn hart kijken, voor de meesten die worstelen met rouwverwerking, is dat zo, daar heb je gelijk in, maar niet in mijn geval, jij verandert niet in mijn zoon, je bent iemand anders, ik zal je in mijn gedachten ook niet verwisselen, je bent een jongetje van tien, en alle gevoelens van sympathie barsten los in mijn binnenste, en ik bewonder je, maar boven al voel ik vriendschap voor je.”

Ik kijk hem gedurende een paar minuten recht in zijn ogen en leg in die blik al mijn liefde die ik voor hem voel erin, dan sta ik op van mijn stoel en loop om de tafel heen en leg mijn arm om hem heen en geef hem een kus. De man krijgt er een rood hoofd van.

“Mag ik jou ook een kus geven?”

Later, maar hier valt het teveel op, soms kunnen kinderen wel kussen en volwassenen niet, bij kussende volwassen, denken mensen direct het ergste. 

                                                                                    ***                                            

Mijn naam is Bob Bouwma, en ik was getrouwd met Julliet. Mijn zoontje, die kort na ons huwelijk werd geboren, was ontzettend knap, qua zijn gestalte als ook op school. Ik was dol op Julliet, maar nog meer op mijn zoontje Tim, de jongenwas lief en aanhankelijk. We hadden graag nog meer kinderen gehad, maar de eierstokken van Julliet waren aangetast door kanker cellen en die moesten er zo spoedig mogelijk uit. Ondanks dat we Tim hadden, was dat toch ons eerste verdriet. Op een dag ging Julliet met Tim op reis, Tim zat keurig in zijn auto stoeltje. De politie is achter de oorzaak gekomen. Het gebeurde op de grote weg en het schijnt na meting, dat Julia te langzaam heeft gereden, de reden zullen we nooit weten, en toen is ze door een achterop komende reuze vrachtwagen geraakt, en door de vangrail gegaan en over de kop in een sloot beland. Mijn wereld stortte in, de politie heeft hen beide niet meer levend aangetroffen. Als een zombie liep ik rond, en ik weet nog steeds niet wie me geholpen heeft met de begrafenis. Op het kerkhof liep ik nog verleren rond te midden van mijn vrienden, ik bleef er nog toen iedereen al naar de Aula was om koffie en broodjes te drinken en de mannen die het graf dicht moesten gooien, waren gaan schuilen voor de regen. Er viel een flinke bui, ik liet me nat regenen en keek naar het grote en kleine gat in de grond. Gelukkig was ik alleen, en niets belemmerde me om te huilen om mijn verlies. Na de regenbui kwamen de mannen weer terug en ze gooiden beide graven dicht, dat was dus mijn afsluiting, maar ik wist wel beter, mijn verdriet zou ik heel lang bij me dragen, niets kon mij troosten, die grote bult aarde en de kleine bult op het kerkhof zoude altijd bij me blijven, het is nu iets meer dan een jaar geleden, Nu zie ik opeens een knap ventje van Tims leeftijd. Dat ventje had iets, ten eerste joeg hij die twee bulten van het kerkhof weg. In het begin dacht ik, ik ontvoer dat ventje, hij reist alleen, wie zal hem in Holland missen, maar toen zei hij rake dingen, en dat was dat ik hem niet moest verwisselen met zijn verloren zoontje, en ik ontkende, het ventje vertrouwde het kennelijk niet, en keek een poos in mijn ogen, ik verdronk in die van hem. En weg waren mijn plannen om hem te ontvoeren, maar voor het eerst was ook mijn verdriet weg. Dit ventje is goud waard, ik voel een diepe, diepe vriendschap voor hem, het voelt als verliefd zijn.

                                                                                      ***

Het is warm, ondanks de parasols, op het terras, De knappe Hollander neemt nog een koud biertje en vraagt wat ik wil, ik neem nu maar eens een Fanta. Daarna geef ik hem een hand en noem mijn naam. Matarr Hij neemt ook mijn hand en zegt: Bob Bouma. Ik vraag hem of hij toerist is.

“Ik ben er voor zaken in Banjul geweest, ik handel in fijne elektronica, en het gaat goed genoeg in Gambia, om onze fijne elektronica te verkopen.”

Wat moet ik onder fijne vertaan?

Heb je wel eens van Tom Tom gehoord, dat is elektronica dat werkt met coördinaten, en ze brengen je naar het adres wat jij intoetst.

Hoe kan dat nu in Gambia aan slaan, de helft van de mensen, heeft geen adres.

“Je kan ook een plaatsnaam intoetsen, of een gebouw in duurt van je huis In ieder geval, zullen jullie in de nabije toekomst adressen krijgen, geen adressen , is nog uit het stenen tijdperk, hoe gaat het met de post, als ik jou een brief wil schrijven.”

Als we iets verwachten, gaan we naar het poskantoor, daar ligt onze post, maar mensen schrijven elkaar bijna nooit, we hebben allemaal een telefoon,waar je ook berichten mee kunnen verzenden.

“Vertel me eens, weet je wat er een paar dagen geleden gebeurd is in Kololie, in het gebouw van de Immigratie, ja, daar weet ik alles van, Een jongetje van mijn leeftijd heeft de hele zak aangezwengeld. Hij heeft een bewaker die zat te vissen, zodanig bewerkt, dat hij de waarheid uit hem gekregen heeft.Toen is dat ventje naar de baas van de Rangers gegaan, en is hij de volgende dag naar de premier gegaan en daar heeft hij zijn verhaal verteld, en de premier heeft hem een formulier meegegeven, dat het jongetje het landdiensten van onschatbare waarden heeft bewezen en dat hij uitgezonderd moet worden van beperkende regels, zoals vliegen naar het buitenland op je tiende. Ik haal het formulier voor de dag. En Bob kijkt er met grote bewondering naar en zegt:

“Jij hebt de schare pedofielen opgerold.”

Ik knik, hij zit vol met vragen, maar die moeten wachten, want we gaan aan boord. Het is mijn eerste keer in een vliegtuig, en ik heb ze altijd als ze overvlogen bewonderd, en nu zit ik er zelf in,en het klopt, dat ik aan het raam zit. Bobzit in het midden en de andere stoel blijft leeg. Ik blijf naar buiten kijken en wacht tot er beweging in het vliegtuig komt, maar als dat gebeurt, taxiet het toestel eerst naar de landings en vertrek baan. Bob weet te vertellen, dat zodra de verkeerstoren toestemming geeft, het toestel kan vertrekken. Dan is het zover, de motoren brullen en als de remmen los zijn, vertrekt het vliegtuig zo snel, dat je de rug van je stoel in je rug voelt drukken, het is een magnificus gevoel. De neus van het vliegtuig gaat omhoog, het lijkt wel alsof de staart niet los wil komen van de grond, maar als ik even later weer uit het raampje kijk, vliegen we al een eind boven de aarde. Het valt me op, dat Gambia vanuit de lucht zo lelijk is, maar even later vliegen we boven de zee, en die is wel m ooi en niet zo stoffig als Gambia. Bob is zwaar onder de indruk over mijn optreden in Kololie. Wat ik nog wel kwijt wil, is over de kussende dankbaarheid te vertellen, en dat ze zelfs mijn broek, en die van mijn vriendin, die ook geholpen heeft, en dat ze oerwoud geluiden uit stootten, onze broeken uittrokken en met vijftig jongens en een paar van hun zusjes, ons overal kusten.

“Ook je piemel?”

Ja die werd ook gekust, waar de volwassenen bij waren, er werd niets van gezegd, want de vreugde over hun bevrijding was te groot. Bob vroeg maar door over die bewaker, ik had hem al gezegd, dat ik hem goed aangekeken heb, toen hij zich na een uur naar zijn dobber gekeken te hebben, om keek en zijn ogen die van mij vond. Bob was nog niet tevreden, als je in iemands ogen kijkt, kan dat hem een gevoel van vrede geven, maar om zijn hele afdeling te verraden, moet je hem wel iets toegezegd hebben wat voor hem onweerstaanbaar is. Dat heb ik ook gedaan, de premier vroeg er naar en nog meer mensen, maar dit is iets tussen de bewaker en mij. Het was iets wat voor hem erg belangrijk was. En voor mij was het van groot belang, voor alle misbruikte jongens dan, dat mijn missie slaagde, ik had daar veel voor over.

“Ben je echt nog maar tien?”

Ik had het niet gezegd, maar ik denk wel dat Bob het heeft geraden, de lucht is bewolkt en mijn ogen zijn zwaar geworden, en de schouder van Bob is aantrekkelijk, en het duurde niet lang voor ik sliep.

                                                                                   ***

Het ventje ligt met zijn hoofd op mijn schouder te slapen, ik kan niet hoger, ik wil hem kussen, maar ik wil hem ook niet wakker maken, dan maar een zacht kusje op zijn wang. Wat voel ik een bewondering voor die jongen, ik denk dat hij in het dagelijkse leven veel goeie dingen doet, zo te horen, heef Kololie bevrijden hem niet veel moeite gekost, Maar voor een ventje van tien, zo’n barbaar in je achterste te laten is niet niks, ik merkte hoe terughoudend hij is, ik denk, dat hij zich schaamt, maar het is een wonderdaad, ik zou dit ventje ook vreselijk graag van achteren nemen, stel je voor, onze lichamen aaneen geklonken, bruisend van liefde en dit als grote klapper van het feest. Seksueel ben ik het afgelopen jaar lang niet aan mijn trekken gekomen, oh, ik wil het ventje veel feller kussen en in mijn armen nemen, en hen dan uitkleden, en dan vragen of hij mij ook uitkleed. Maar ik weet wat ik beloofd heb bij de eerste kennismaking. Het jongetje merkte meteen op, vanwaar die interesse in mij, ik weet dat ik een mooi ventje ben, en ik heb te vaak mannen achter mijn broek, die wat willen, ben jij er ook zo een.

“Ja, min of meer, ik wil iets van je, maar het heeft niets met seks te maken.”

Toen kende ik hem nog niet zo als ik hem nu ken. Ik zal er niet om vragen, maar misschien voelt hij aan, hoe graag ik het wil en bied hij zich zelf aan net als bij de bewaker. Langer dan twintig minuten heeft hij niet geslapen, hij kijkt glimlachend naar me op en tuit zijn lippen, dat is een teken, dat hij een kus van me wil. Nou, maar wat graag, ik zet mijnlippen op zijn zachte fluwelen lippen, en ik voel zijn antwoord regelrecht in mijn kruis; tjonge, dit gaat nooit goed. Na een paar strelingen over mijn wang en schouder, gaat hij me weer een van zijn anekdotes vertellen, zijn verhalen zijn stuk voor stuk de moeite waard om opgeschreven en in een boek gevat te worden. Hij gaat een vriend opzoeken, die vroeger in Sene Gambia, het wereldweide schandaal van Gambia, misbruikt is, hij heeft een trauma gehad en is door vrienden van zijn vader genezen. Ik heb in een artikel gelezen welke methodes ze voor de behandeling en genezing hanteerden. Hij trof zijn vriend vastgebonden aan en de dader was nog in het huis. Het was een miljonair, die een te klein lulletje had om ook maar iemand te kunnen misbruiken, maar intussen is er een pil op de markt, die zijn lulletje deed groeien en hij kon zelf de maat bepalen. Eerst werd de miljonair gebonden, en verhoord daarna ging Matarr mee naar zijn huis en hij vond dat hij geld op zijn rekening moest hebben om geld aan de armen te geven. Hij en de miljonair werden grote vrienden. Het was de bedoeling dat twaalf gezinnen elk tweeduizend Dollacis kregen en Matar tijdens een barbecue dat zij moesten organiseren, twee dochters of zonen uit mocht kiezen, om naar Sanjang te gaan, om in een luxe kamer met bad een weekend te logeren. Het dansen ging door tot drie uur in de nacht, tegen het eind danste hij solo en alle dansers staakten hun dans en klapten. Hij werd op twee schouders getild en ze maakten zo een ere rondje met hen.

Toen vroeg ik hem, hoe hij wist dat het in Kololie niet pluis was:

                                                                                   ***

Oublie, de miljonair maakten eens een wandeling in het bos, we hoorden achterons snelle voetstappen naderen, toen we werden ingehaald, zagen we dat het nog een jonge jongen was, zo zwart als roet. Toen de vluchtende jongen een flauwe bocht in de weg zag, koos hij er voor om in het bos te verdwijnen. Even later kwamen ons twee hijgende politiemannen achter op, hun conditie was ver beneden peil, toen ze bij de bocht aankwamen en in de verte konden kijken en ze geen vluchtende jongen zagen, gaven ze het op, ze gingen terug en toen ze uit het zicht waren, vond ik Robert, uit Soedan. half verborgen in een vossenhol. Hij nam Robert mee naar het huis van zijn vriend de miljonair en persoonlijk zette hij hem onder de douche, hij had nog nooit iemand gezien die zo vreselijk onder de korsten vuil zat. Hij had na het verhaal gedaan te hebben over de vlucht uit Soedan, en na alles overleefd te hebben, werden Roberts ouders daar in Kololie opgesloten, omdat zijn vijanden de reispapieren en ook het reisgeld verdonkeremaand hadden, dus hij ging er naar toe met een missie. Jij weet toch steeds wel invloedrijke vrienden om je heen te verzamelen.

                                                                                   ***

Ben jij ook invloedrijk? zijn al die vrienden, die ik gemaakt heb bij de armen invloedrijk, Als ik een vriend heb of maak, vraag ik hem om bij te dragen voor de armen. De moeder van Sander, de baas van de Rangers, hij is de man die mij naar zijn moeder stuurt, om haar te vermurwen, contact met haar zoon op te nemen, van af zijn geboorte, heeft het mens nooit naar hem omgekeken, toen op zijn tiende zijn vader overleed, bemoeide ze zich nog niet met hem, ze nam een vrouw in huis om voor hem te zorgen. Hij leerde alleen maar computers te hacken en een cursus medisch, hij raakte aan lager wal, en dat alles is te danken, aan dat kreng dat niet naar hem omkeek. Zij is ook een invloedrijke vrouw, een vriend van mijn vader heeft in ruil voor een bedrag op de bank, om schoolgeld te betalen voor degene die wel slim zijn, maar geen geld hebben. Dat ga ik ook bij haar proberen, ik heb in het verleden al heel wat mensen voor me kunnen winnen. En het geld, houd ik niet zelf, het gaat steeds naar doelen die mensen verder kan helpen. Weet je, dat het vanavond te laat is om daar naar toe te gaan, ik heb besloten een hotelletje in Amsterdam te nemen.

“Daar komt niets van in, vanavond ben je mijn gast, en morgen ook, dan gaan we samen naar Amsterdam, je moet eens weten hoe gelukkig je me daar mee maakt.”

Je moet niet te snel wat beloven, want als we in Amsterdam zijn en we praten met het zelfde tempo door, ben je me misschien al spuugzat en dan heb je een belofte gedaan. Ik wil er nog even over nadenken, mocht blijken, dat je stiekem denkt, je zoon terug te hebben, is het beter om een hotel te zoeken, anderzijds, is dat mens overdag waarschijnlijk op haar werk, dus kan ik beter in de avond komen. Vertel me eens Bob, heb je elke dag nog verdriet om je vrouw en zoon, of zijn er momenten, bijvoorbeeld toen je in Gambia was, dat je ze uit je hoofd zette.

“Een jaar heb ik verdriet, en er is geen moment geweest, dat ik niet aan hen dacht en om hen treurde, tot ik jou beneden in dat restaurant ontmoette, ik voelde meteen een felle scheut vriendschap, ik vind je nog steeds om op te vreten, maar ik kan je hier in het vliegtuig niet kussen, maar als je met me mee gaat naar huis, neem ik je in mijn armen en zal ik huilen van geluk terwijl ik je kus.”

Ik denk dat we te veel gepraat hebben, zoveel dat Bob wonder boven wonder, ook even niets zegt en in gedachten verzonken, zich over Parijs laat vliegen en ik vlieg zwijgend mee. We kunnen het gesprek niet meer oppakken, en ik wil hem ook niet vragen, hoe zijn jeugd was, voordat ik het weet, gaat het weer over zijn huwelijk en de geboorte van zijn zoon, en dan draait het weer uit op het ongeluk, of het gaat over de begraafplaats, Hij is nu gelukkig, en daar wil ik hem graag bij helpen door niets meer te vragen, ik houd dat vol tot we gaan landen. Wat een verschil is het met Gambia. Grote wegen vol met speelgoed autootjes. Allemaal keurige vlakken omringd met water zo lijkt het. Veel gekleurde borden met neon reclame. Maar het gewriemel van al die kleine autootjes, boeit me nog het meeste. Bob zegt dat hij in Breukelen woont, en dat is maar een half uur rijden naar Vleuten, waar Jaspers moeder woont. Als we zijn geland, moet Bob naar de bagage band, er staan overal karretjes waar je je koffers op kan zetten, mijn koffertje is het enige dat ik bij me heb en ik hoef hem alleen maar uit het bagagerek te nemen. Ik kijk mijn ogen uit op het vliegveld, ik zie lang niet alles, want we volgen de borden ‘bagage’. We staan er wel een kwartier voordat Bob zijn koffer voorbij ziet gaan, nu moeten we wachten tot de koffer helemaal rond is geweest, als het erg druk is, kun je soms niet bij je koffer komen. Bob pakt hem op zet hem op een karretje, en welopen langs duizenden geparkeerde auto’s, hij staal op een bepaalde code. Hij heeft een chique auto, daar kan ik aan zien, dat hij zomaar geschikt voor me is als weldoener. Het is een jaguar, nooit van gehoord, zelfs de rijken hebben niet een dergelijke auto. Bij ons komen de auto’s pas uit Europa en dan zijn ze tien jaar oud. In Gambia, begint het eerste levensjaar als de auto ingevoerd is. Ik stap voor in en doe de veiligheidsriemen vast. Ik had begrepen dat het zo koud in Holland is, maar de thermometer op Schiphol, gaf acht graden aan. Ik heb alleen een wollen vest uit mijn koffertje gehaald maar heb nog steeds mijn korte broek aan. Deze auto rijdt heerlijk en om half elf is er niet veel verkeer, en het gaat zo snel als er in Gambia nooit gereden word. Honderd twintig is hier normaal, bij ons is tachtig erg hard. We spreken nog steeds niet meer dan noodzakelijk. In Breukelen aangekomen, stopt hij op het terrein van een mooi huis, Bob heeft een soort afstandbediening, en opent van uit zijn auto, de garagedeuren. Straks gaat hij me kussen, ik verheug me er al op, ik zal hem ook hartstochtelijk terug kussen, Bob is een vriend, ik voel dat van binnen, ik voel ook dat ik hem kan helpen, met zijn verdriet te beteugelen, hij heeft deze ervaring met mij nodig om het hele erge naar de achtergrond te laten verdwijnen. Als we in de prachtig ingerichte woonkamer komen, gaat hij eerst koffie maken en hij lacht breed naar me, als ik me in een grote zachte bank laat wegzakken. Ik zoek in mijn etui, naar de telefoon nummers. En dan pak ik mijn telefoon en probeer het nummer van Sanders moeder te draaien. Bob komt me te hulp en geeft me zijn telefoon en zegt, met een Gambia telefoon kost het je kapitalen, daar moet je maar niet meer mee bellen, we hebben ook telefooncellen. Ik kijk goed op mijn briefje en kijk welke nummers ik weg moet laten. Een nul roept Bob. Ik draai het nummer en krijg even later de stem van Sanders moeder neem ik aan. Bent u de moeder van Sander?

“Ja, dat ben ik, waar bel je vandaan, ik kreeg een telegram uit Gambia ondertekent door Sander, een jongen die ik totaal vergeten ben, daar stond in dat hij een jongen zou sturen, omdat hij wilde weten hoe het met me gaat. Kunnen we dat via de telefoon afhandelen?”

Grapje Mevrouw Guldenmond, ik wil een ontmoeting met u niet missen, ik kan u heel veel over uw zoon en uw kleinkinderen vertellen en over zijn lieve vrouw, moet u morgen overdag werken?

“Ja, kom maar om vijf uur, ik zal zorgen dat er iemand is om het eten voor je te maken, je stem klinkt goed, heel wat beter dan die van mijn zoon klonk,”

Uw uitnodiging klinkt hartelijk, tot morgen. Bob komt stijf tegen me aanzitten, mijn koffie heeft hij op het salontafeltje neergezet. Ik druk me lekker tegen hem aan en houd mijn koffiekopje in mijn hand, Ik voel dat ik van deze man ben gaan houden, maar ik weet nog niet, of ik hem iets ga offeren, dat heb ik nog maar twee keer gedaan, beide keren heb ik er veel na vreugde van overgehouden. Ik heb heus wel gezien, dat hij me begeert, en ik weet ook wat hij van me begeert, maar hij heeft beloofd dat hij daar niet opuit was, maar toen was toen, nu zijn we een eind verder met onze vriendschap, hij kan het niet nemen, maar ik kan het hem wel aanbieden. Als onze koffie op is trekt hij mij naar zich toe en hij zet zijn lippen op mijn mond, kussen kan ik net zo goed als dansen, en ik laat hem versteld staan hoe gretig en gevoelig en sierlijk ik kan kussen en voordat hij bijgekomen is, zet ik mijn mond op die van hem en duw mijn tong bij hem naar binnen, deze kus duurt wel tien minuten en als hij bijna buiten adem is, hijgt hij:

“Zo, zo, zijn dit kussen van een ventje van tien? Mijn zoon kon slechts een kusje op mijn wang geven.”

Je zoon was een gewone zoon, dat ben ik niet, ik ben een bijzonder iemand, met gaven, met die gaven, kan ik mensen voor me winnen. Bij jou heb ik ze ook toegepast, ik heb er voor gezorgd, dat het verdriet niet meer ondraaglijk is.

“Dat klopt in zoverre, dat sinds ik je ontmoet heb, niet meer aan mijn vrouw en zoon gedacht heb, maar als je morgen weer uit mijn leven verdwijnt, komt het steevast weer terug.”

Ik werk er nog aan, dat het nooit meer zo hevig terug komt, ik probeer er iets anders tegenover te stellen. Zie het als een soort afleiding, een nieuwe liefde in je leven. Natuurlijk, mag je rouwen. Af en toe eens huilen in je bed vanwege je verlies. Niet meer voortdurend. Dat is niet nuttig en niet wenselijk. Ik lig lekker tegen hem aan en ik voel zijn liefde voor me, dat is een heerlijk gevoel. Ik haal zijn overhemd uit zijn broek en streel daaronder zijn lijf. Ik merk dat hij het fijn vind. Ik maak zijn riem los en zijn broeksboord en rits zijn rits naar beneden, stop mijn hand er in en haal zijn stijve naar buiten, ik raak hem overal met een vinger aan, ik zie dat het gemakkelijk gaat, hij is nog en aardig stukje kleiner dan die van Oublie, ik trek mijn kleren uit en ga dan op mijn knieën zitten, en duw mijn poepertje tot vlakbij zijn gezicht. Bob is blij verrast, hij roept uit:

“Meen je dat?, wat fantastisch, dat je dit voor mij doet.”

Jij bent voortaan mijn vriend, ook al ben ik in Gambia, zo zul je toch steeds aan onze vriendschap denken. Bob kruipt achter me, en kust de omgeving van mijn kringspier, en likt die daarna, het voelt heerlijk, het moet een mal gezicht zijn, iemand die met je neus tussen je billen zit en daar allerlei heerlijkheden uitspookt, Hij heeft het daar met zijn spuug flink nat en kleverig gemaakt, zodat hij met gemak naar binnen glijd, het voelt weer net zo lekker als al die keren daar voor, ik denk, dat ik hem hiermee minder verdriet kan bezorgen, ook als ik hier niet meer ben. Hij beweegt nu snel en hij hijgt en ik hoor hem genieten, door de malste opmerkingen, hij braakt als het ware zijn liefde voor mij uit. Hij gaat nu nog sneller, ik denk dat hij ieder moment klaar kan komen, ik roep naar hem, In mijn mond, ik wil je zaad. Hij heeft het ondanks zijn inspannende werk wel verstaan en als het komt, trekt hij vlug terug en ik neem zijn penis in mijn hand en leidt die naar mijn mond, zijn onderlichaam begint te schokken en dan ineens een eruptie, en een straal sperma vang ik op met mijn mond, en dan komt er nog een samentrekking, en ik ontvang nog een golf sperma, mijn mond is nu vol, vlug slik ik wat door voor het geval er nog meer komt. Maar er komt niet meer. We gaan naar boven naar zijn huwelijks bed en daar vallen we allebei naakt in elkaars armen in slaap.

                                                                                       ***

Niet te geloven, wat dit ventje voor mij betekent en wat hij voor mij gedaan heeft is onbetaalbaar. Hij heeft me gisteravond gruwelijk verwend, en hoe kon hij weten, dat ik dat zo graag wilde, zo graag dat het mijn denken en doen al ging beheersen, toch heb ik nergens om gevraagd, er niet eens op gezinspeeld. Kijk me nu eens heerlijk naakt naast het ventje liggen, hij slaapt de slaap der rechtvaardigen in mijn armen, ik durf me bijna niet te bewegen, bang dat ik hem wakker maak. Maar ik krijg spierpijn in mijn arm en maak me daarom los van hem. Hij slaat zijn ogen op en streelt mijn naakte bil, daar kan hij nog net bij. Ik zie dat hij zich net als ik ook aan het aanleden is. Ik ga de tafel dekken en koffie en thee maken. En een eitje bakken. Het eitje vindt hij heerlijk en inderdaad drinkt hij thee morgens. Hij eet voor het eerst van zijn leven een beschuit en dat vind mijn vriendje lekker. We lopen naar het station, ik leg uit dat Amsterdam geen stad meer is om er met je auto naar toe te gaan en ik noem de prijzen in Dollacis, voor een uur parkeren, Gambia is nog niet eens aan een parkeermeter toe. Bij het station, laat ik hem zien, hoe hij een treinkaartje uit de automaat moet halen. Mijn kaartje heeft hij er met mijn hulp uitgehaald, en hij is een snelle leerling, want zijn eigen kaartje trekt hij er zonder haperen uit, hij moet wel erg aan de euro wennen, maar ja, dat moeten alle toeristen. Als we uit het station lopen, ziet hij de rondvaart boten, daar wordt hij enthousiast van, als hij achterom kijkt, ziet hij dat schitterende station, dat alles hebben, alleen bestelwagens die krakkemikkig om zijn gebouwd tot minibusjes, geen treinen, geen trams of metro’s, geen grote bussen, dat alles hebben ze niet in Gambia daar hebben ze dat alles niet, alleen bestelwagens die krakkemikkig om zijn gebouwd tot minibusjes.

                                                                                    ***

Ik koop twee kaartjes en zie op het bord dat hij zo gaat vertrekken. Matarr kijkt naar het water dat rond de boorden loopt en kijkt dan om zich heen, alleen zoveel de oude gebouwen dwars door een grote stad, en schitterende vast bruggen waar de boot onderdoor kan, dit vindt hij een prachtige belevenis. Als we terug zijn, gaan we zwartrijden op de tram en ik zeg hem, dat als je om je kaartje gevraagd wordt, moet je zeggen dat je uit Gambia komt. Hij belooft me dat hij dat zal doen. Nu neem ik hem mee naar het Rijksmuseum, die zo lang dicht geweest is en nu schitterde in zin prachtige voorwerpen, en al die beroemde schilderijen, die stuk voor stuk gerepareerd en gereinigd zijn. Maar helaas, van Rembrand en Vermeer heeft hij nog nooit gehoord, hij vindt het allemaal wel mooi en mooie vormen, maar hij verliest al snel zijn belangstelling, ik heb hem overstelpt met mooie voorwerpen, hij kan dat in een korte tijd niet bevatten. Lopen langs de Westertoren en langs de grachten en over bruggetjes vind hij geweldig, van een grote stad als Amsterdam heeft hij van haar bestaan niet eens een vermoeden gehad, dat zoiets bestond. Al wandelend, komen we op het Leidse plein, Hij kijkt om zich heen en leest op de neonletters: Grand Café, American. Hij vraagt of we daar naar binnen kunnen, en ik vind het zo’n verrukkelijk ventje en wil niets liever dan het hem naar de zin maken, we nemen allebei koffie en hij geniet van het bedienen, door obers in uniform, hij zegt, dat hij in een andere eeuw beland is. Het gaat hier niet, maar wat heb ik zin om zijn hoofd tussen mijn handen te nemen en dat te kussen, hij kan buitengewoon dingen op merken en hij antwoord op mijn gedachten of wensen zelfs, door mij met moderne snelle beweging van zijn handen een streel over mijn wang te geven. We drinken met zuinig slokjes van de dure koffie en daarna nemen we brood met kroket. Ik vertel hem van de oorlog en de Joden, en dat er een Joods meisje die in het achterhuis een dagboek heeft geschreven, en daar is een museum van, wereld wijd komen toeristen naar het Anne Frank huis.Ik vind dat je dat moet zien, net als duizenden anderen die jou voorgegaan zijn. Voor ons was het vreselijk, dat zoveel Joden afgevoerd werden naar concentratie kampen, waar het merendeel werd vergast. Wat er overbleef, was een schrijvend meisje dat ondergedoken zat en probeerde met haar dagboek onze ogen te openen, ze wist wat er met haar familie gebeurde, Hij kijkt me vrij en frank aan en vraagt hoe oud dat meisje was. Ik denk van zestien of zeventien, We gaan naar het Anne Frankhuis en Matarr is onder de indruk, en hij begrijpt hoe groot het gevaar voor dit meisje was, hij verenigd haar een beetje met hem zelf en vraagt me dan met een benepen stem, heeft zij het wel overleefd? Ik schud mijn hoofd, ze is met een razzia, opgepakt, misschien wel verraden, in Duitsland is ze net als vele duizenden vergast, het enige verschil met haar is, dat ze haar dagboeken voor ons heeft bewaard. Matarr is ontroerd en slikt en in zijn ooghoeken verschijnen enkele tranen, oh, wat een heerlijke vent, ik wilde dat hij voor altijd bij me kon blijven. Met het altijd blijkt teveel gewenst. Dat is een wens die zeker niet uit gaat komen, die wens duurt hooguit nog twee uren.

                                                                                    ***

Om vijf uur heb ik afgesproken, om er te zijn, ik moet me er wel aan houden, want Sander heeft mijn reis betaald en anderzijds, wil ik zijn moeder overhalen om naar Gambia te komen en ook om geld naar mijn bankrekening in Gambia over te maken, om er studie geld voor de kans rijken van te betalen. Bob kijkt een beetje verdrietig, het begint nu pas tot hem door te dringen, dat onze wegen zich gaan scheiden, maar ik heb hen gisteravond een mooi cadeautje gegeven, daar mee kan hij nog lang aan me denken. Ik zal jou ook missen Bob, ik ben  heus wel aan je gaan hechten. Hij bukt zich naar me over en geeft me een stevige welgemeende kus, er drijven een paar tranen in zijn ooghoeken. Ikzelf ben niet zo met het afscheid bezig. Mijn geest is gereed om de volgende missie aan te gaan en ik zie er naar uit maar weet natuurlijk niet of het me gaat lukken, als ik zo het verhaal van Sander over zijn moeder heb gehoord, moet die vrouw wel een ijskoud konijn zijn, met een heleboel slinkse methodes die ze gebruikt om mensen voor zich te winnen of in te pakken, haar wapen is geld, en daar denkt ze alles mee te kunnen bereiken, dat is in zoverre zo, dat ze er genegenheid en zogenaamde vriendschap mee kan kopen, maar de liefde van haar zoon heeft ze nooit gehad. We lopen nog steeds door Amsterdam, maar voor mij uit doemt dat mooie station op. Ik haal beide kaartjes zonder mankeren naar Breukelen uit de muur. Bob gaat me met zijn auto naar Vleuten brengen. Het duurt niet lang voor we in Breukelen zijn. Ik heb gisteren de autokaart van Nederland van Bob gekregen, het spoor staat er ook op en ik zie dat het in Gambia begrippen een behoorlijke afstand is, maar de trein doet er maar net tien minuten over. Er is geen tijd meer om samen in zijn huis nog wat te drinken we stappen meten in zijn auto, en ik mag het adres, dat ik op een papiertje heb staan, in zijn Tom Tom zetten. Elke volgende stap zegt hij me voor maar laat het mij wel doen, en op de kaart heb ik gisteren Vleuten op gezocht. Het apparaatje is geweldig, Sanders moeder woont maar in een onbetekenend straatje, maar de Tom Tom vind de straat en het nummer feilloos. Ik vraag of hij even een eindje verderop gaat staan, daar zijn geen huizen en daar kan ik hem kussen, zoals hij nog nooit gekust is, ik maak er de oerwoudgeluiden bij van Kololie. Hij moet een zakdoekje pakken, om zijn gezicht te drogen. Met tranen in zijn ogen rijdt hij weg en ik loop naar de deur en druk op de bel, van een schitterende villa, veel groter en mooier dan die van Oublie. Een meisje van een jaar of twintig, doet de deur open, geeft me een hand, en zegt:

 “Ik ben ingehuurd om het jou naar je zin te maken en voor jou en mevrouw te koken, mijn naam is Ilse.”

Ik ben Matarr, en ik ben hier gekomen als gezant van haar zoon Sander in Gambia, hij wil weer contact met zijn moeder, iets dat ze samen nooit gehad hebben.

“Ik moet er wel een beetje aan wennen om Engels te spreken, maar ik heb het wel op school geleerd vroeger, dus praat maar niet te snel, dan komt het wel goed.”

Wat bedoel je met ingehuurd om het mij naar mijn zin te maken.

“Precies zoals ik zeg, dat zijn de methoden van mevrouw, ze krijgt wel vaker een man op bezoek, en als hij blijft slapen, ga ik er mee naar bed, en bezorg hem een onvergetelijke nacht. Misschien heeft ze wel ergens een kijk gaatje, maar dat kan mij niet schelen, het gaat mij om het vorstelijke bedrag dat ze mij betaald.”

Ze gebruikt jou als een afleidingsmanoeuvre, omdat ze niet over haar zoon wil praten. Na zijn geboorte wilde ze hem al niet in haar armen houden, die vrouw is ziek, en ik ben vastbesloten om haar te genezen. Let op Ilse, ik ben niet voor niets uitgezonden door haar zoon, ik kan een heleboel op dit vlak, maar als je betaald word om me te plezieren, doe je me een groot plezier, om het duidelijk met me eens te zijn en vooral niet naar de slaapkamer te gaan. Ik geloof dat ik je wel heel lief vind, zouden we niet alvast onze eerste kus uit proberen.

“Ach jongen, je bent nog een kind, mevrouw heeft er zeker op gerekend, dat hier iemand uit Gambia zou komen die minstens zo oud is als ik.”

Ze observeert me een poosje en haar ogen kijken recht in die van mij, en ze smelt, ze slaat haar armen om me heen en ik ruik duidelijk, dat ze parfum gebruikt, ze is wel erg knap, en ze is blank, dat is ook nieuw. Haar mond zet ze op mijn lippen en ik demonstreer haar hoe goed ik kan tongzoenen, het is in haar beroep vast wel een vereiste, dat ze dat ook kan. En hoe, ze is er nog veel vaardiger in dan ik. Na ons buitenadem gekust te hebben, zegt ze, ik heb nog nooit zo’n lieve klant gehad als jij, en dat niet alleen, jij bent ook een erg knappe jongen. Het kijken in haar kijkende ogen heeft gewerkt, ze is nu op mijn hand, ook als ze geen geld van mevrouw krijgt, omdat ik nog maar een jongetje ben en of ik het niet heerlijk zou vinden om in haar bloesje mijn hand naar binnen te werken, om eens een echte grote volwassen borst te voelen. Ilse staat weer in de keuken en roert in een bakpan en ze giet de groente af. Om zes uur komt mevrouw thuis. Er staat een raam open en ik hoor de geluiden van vogeltjes, ik loop er naar toe en zie dat het gewone vogels zijn, ze hebben geen mooie kleuren zoals thuis. Ik ruik niet alleen de parfum van Ilse, maar ook een lucht van sigaretten, ik til de asbak van de tafel ze ziet er schoon uit, maar toch ruik ik de uitgedrukte sigaretten.  Ilse zet drie borden op de tafel en er naast komt het bestek te liggen, de bloemkool ligt in een opdien schaal te dampen en ineen andere schaal staan de aardappels te dampen. De bakpan met vlees en jus, komt op een onderzettertje te staan. Als dat alles voltooid is, gaat Ilse zitten en wijst op de stoel naast haar, en in afwachting van mevrouw, wrijft ze over mijn bovenbeen, en ze gaat aardig hoog, mijn piemeltje wordt er warm van, en staat op het punt wakker te worden. Ik wrijf zo gevoelig als ik kan onder haar jurk:

“Ga door deugniet, daar houd het vrouwtje wel van.”

Maar ik ga niet door, want ik hoor de sleutel in het slot en mevrouw komt binnen, ze kijkt naar me en ze zet haar lippen op de verachtelijke stand en zegt:

“Wat krijgen we nu, mijn zoon heeft een kind gestuurd, om zijn moeder te bewegen om van hem te houden”.

 Ze zegt dit in perfect Engels en kijkt me aan met een gezicht dat op uitspugen staat. Toch heb ik even in haar ogen kunnen kijken, maar wel te kort, maar ik krijg nog wel een betere kans, in ieder geval staat haar gezicht nu weer neutraal en ze schept ons en zich zelf op en tijdens de maaltijd, gluurt ze zo af en toe naar mij, maar steeds niet lang genoeg voor een langer oogcontact. Na het eten maakt zij koffie en Ilse doet de afwas. Tijdens de koffie, zitten wij tegenover elkaar:

“Ben je alleen komen vliegen? Het zal je niet lukken om terug naar Gambia te vliegen zonder geleide.”

Ik haal de brief van de premier te voorschijn en laat die aan haar lezen.

“Zo, zo, je mag niet lastig gevallen worden, om dat je buitengewone verdiensten voor de staat hebt verricht, Vertel eens, wat kan een ventje als jij voor de staat gedaan hebben?”

Ik heb voor inlichtingen gezorgd, dat Immigratie Gambia, vluchtelingen opsloot en hun kinderen verkrachtten. Ik ben met je zoon naar Banjul de hoofdstad gegaan en heb mijn verhaal verteld en Sander has de schriftelijke verklaring van de man die ik overgehaald heb om mij de waarheid te vertellen. Ilse is klaar met de afwas.

 

 

 

 

HOOFDSTUK 12

 

 

Ze leest het briefje van de premier, en luisterde mee, af en toe slaakt ze bewonderende kreetjes als mijn held. Ik vertelde over de dankbaarheid van alle

misbruikte jongens en sommige meisjes, waarschijnlijk zussen. Ik maakte tijdens mijn verhaal hun oerwoud geluiden en vertelde, hoeveel het er waren, en dat mijn lichaam niet groot genoeg was om al die kussende monden en tastende en liefkozende handen te kunnen bedienen, ze trokken de rest van mijn kleding ook uit, en de volwassen mensen, genoten er zo van, dat ze niet ingrepen. Ze zullen wel gedacht hebben, dat er niet veel te zien was aan een ventje van tien. Toen ik in mijn tent lag, op het punt om te gaan slapen, kwamen er een jongen en een meisje, ze wilden me ook bedanken, deze twee hadden de vorige uiting van dankbaarheid georganiseerd. Ze zeiden, dat ze geen geld hadden, maar mij toch hun dankbaarheid tonen, ze konden mij hun liefde geven, en als ik meer wilde, ook hun lichamen. De volgende morgen, lagen we alle drie naakt wakker te worden. Een ventje van tien beleeft nog wel eens wat, als jullie meer verhalen willen, ik heb genoeg beleefd. Als ik meer vertel, zal jij, Crea, gaan inzien, dat hij juist mij gestuurd heeft, wist je dat hij hoofd van een militaire tak is. Dat zijn de Rangers, ze hebben zich bewezen, door een vorig enorm groot pedofiele netwerk op te rollen en ze hebben door, dank zij Sander,s computer programma, compositiefoto’s, te maken, voor voldoende bewijs te hebben gezorgd, om ze de doodstraf te geven, dat waren de rijken in ons land, ze konden het zich veroorloven, om een sterke bewaking weg te kopen van het leger.

“Hoe weet je dat ik Crea heet?”

Van Sander.

“Hoe heet zijn vrouw.”

Suzy, ze is een bijzondere vrouw en we mogen elkaar graag, en ze vertelde hoe het kwam, dat Sander, terwijl hij verkering had met haar zuster Mariama, toch haar vriend en later haar man werd; mensen vertellen me altijd veel, omdat ik kan luisteren. Ik merk dat Crea mijn verhalen, al zijn ze in het Engels, leuk vind, want ze vergeet lelijk tegen me te doen en die brief van de premier, heeft kennelijk ook indruk gemaakt, ik voel dat ik zoveel mogelijk over Sander moet vertellen.

“Ja, dat wil ik wel horen.”

 Let op, het kan te pikant voor je worden.

“Wees maar niet bang, ik ben wel wat gewend, en Ilse ook wel.”

Kololie het dorp waar ze nu wonen, daar kwam Sanderin een tent te wonen, omdat hij alles wat hij had aan een Ranger gegeven had, moest hij geld verdienen. Het was voor het eerst van zijn leven dat hij werkte, Undermine, die van jou de opdracht had om hem in het gareel te krijgen, had dit alles georganiseerd en hij achtte het de juiste weg om Sander in armoedige omstandigheden te brengen, zo kwam het dat hij in de T-shop werkte, en hij deed zijn best en verdubbelde zijn loon, wat nog steeds heel weinig was. Hij en Mariama hadden het plan om naar Lady’s night te gaan, je kon er de hele nacht dansen en drinken en er waren heel veel bezoekers, je kon er ook voor twee uren een peeskamertje huren. Dat was geschikt voor stellen, die verder weinig ruimte hadden om elkaar te beminnen. Dat was precies wat Mariama en Sander van plan waren. Haar zuster Suzy, stond op goede voet met haar zuster en Mariama vertelde wat ze gingen doen. Suzy wilde mee, en Mariama zei dat ze dat aan Sander moest vragen. Ze koos een stil momentje uit, dat er weinig klantenwaren en ze vroeg hem te spreken. Sander was ook al een beetje gek op Suzy, maar wist niet goed hoe hij er mee aan moest. Suzy maakte het spannend, want wat ze vragen wilde, was veel meer dan om mee te mogen. Sander, Mariama vindt het goed, mag ik met jullie mee naar Bacau? Tuurlijk zei Sander, graag zelfs. Ik moet er nog iets bij vertellen, en het is geen kleinigheid, want hij zou voor het eerst geslachtsgemeenschap hebben met Mariama, en hij vond het prima als Suzy daarbij zou zijn. Het zit namelijk zo Sander, ik ben nog maagd, en wil graag door jou geholpen worden. Hij heeft eerst Mariama genomen en daarna Suzy ontmaagd. Na de ontmaagding waren ze zo’n geweldig team, en het leek alsof ze al jaren op elkaar ingespeeld waren, en Mariama keek dat alles aan en ze zag hoeveel haar zuster van Sander hield, dat ze nadat Sander klaar gekomen was, dat ze zich terug ging trekken en dat Sander bij Suzy gelukkiger zou zijn, en het blijkt, Sander heeft nooit een scheve schaats gereden en samen met hun vier kinderen zijn ze erg gelukkig. Alleen er mankeert nog een ding vertelde hij me, hij mist het contact met zijn moeder, door de jaren heeft hij gemerkt, dat de vrouw waaruit je geboren bent, blijft toch je moeder. Met de kinderen ben ik naar de zee geweest, eerder had ik ze ook al ontmoet om kennis met hen te maken. Ik kijk naar Crea, en ze kijkt nog steeds ongeïnteresseerd. Toch wil ik ze maar even genoemd hebben, de jongste is negen en kan niet begrijpen dat ze maar een oma heeft, Ze gaf me lieve kusjes, omdat ik haar leerde zwemmen. Dan komt er een jongen van elf, hij heet Babacar, en is een lief ventje. Dan komt er een meisje van dertien, met de mooie naam Abbiebatou, ze is ook een schatje. Ze kust ook meer volwassen dan Vernessa. De oudste is Lionel, hij is ook niet te verlegen om met een kus zijn dankbaarheid te tonen, hij is een echte knul, waar ik wel een beetje tegen op zie. De kinderen klonteren veel samen en dan doen ze spelletjes of kletsen. Hun vader en moeder hebben beiden een baan, niet omdat ze dat financieel nodig hebben, maar Suzy houd van het werken in de T-shop, ze maakt er praatjes met klanten en blijft op de hoogte van de laatste roddels. Maar als er een nieuw figuur binnenkomt, gaat hij eerst naar de T-shop, net als ik deed, en daar vraagt hij of zij waar degene woont van wie je de naam weet maar niet waar in de Compound degene woont, er zijn daar maar weinig mensen die een adres hebben.

                                                                                        ***

Mijn herinneringen, gaan vanwege de vertellingen van het ventje, dat hier op bezoek is, om contact te leggen met mijn zoon. Ik denk aan die keer, dat ik vergat om de pil te nemen. Alexander mijn man, bakte er maar weinig van, en zo heel af en toe stond ik hem toe om mij eens te bestijgen. Ik werd zwanger en dat wilde ik niet, ik wilde geen kind, ik had toen al een flink zakenimperium, dat zich steeds maar verder uitbreidde, ik koos voor abortus, mar Alexander wilde het kind, hij bewoog hemel en aarde om het kind geboren te laten worden, hij zou er voor zorgen, en ik zou er na de geboorte weinig last van hebben. Toen het kind er was, zat ik eerst nog aan de borstvoeding vast, we noemden het Sander. Alexander was stapel op Sander en hij hoefde maar een kik te geven, als was het ook midden in de nacht, dan sprong hij uit zijn bed en stond naast het kinderbedje, hij nam het kind in zijn armen en kuste het en wiegde met zijn armen tot het ventje weer in slaap viel. Hij hield zich aan de afspraak, tien jaar lang, toen kreeg hij een ongeluk, op de een of andere manier hadden ze hun veiligheidsriemen niet om. Ik heb er Sander wel om gevraagd, maar hij weigerde om over het ongeluk en de veiligheidsriemen te praten. Mijn man was dood en ver weg geslingerd door het open raam. Sander was ook door het openraam de andere kant uitgeslingerd en kwam na een aantal bomen gemist te hebben in het zachte mos terecht. En hij had niks. Ik had nooit bemoeienis met hem gehad, en opeens kwam hij weer onder mijn hoede, de knul was bijna een vreemde voor me, en omdat hij mijn aandacht niet kreeg, werd hij onhandelbaar zo erg, dat ik een gruwelijke hekel aan hem kreeg. Er was nog een klant van Alexander, die was dol op Sander, en daar heeft hij nog een paar jaar gewoond, daar heeft hij vrienden gemaakt en leren computeren, tot ik op een gegeven moment de politie aan de deur kreeg met het bericht, dat Sander opgesloten zat, vanwege het chanteren van mensen door de computer. Toen hij vrij kwam, vertelde hij me dat de man waar hij in huis woonde, Dos Santos, hem in zijn kontje geneukt heeft, Hij werd achttien, en ik heb een huis voor hem gehuurd, want ik duldde hem niet in mijn huis, ik had ook een bediende Greetje van mij aan hem gegeven, daar had hij seks mee en ze mochten elkaar. In zoverre heb ik het nodige voor zijn ontwikkeling gedaan, veel onderwijs had hij ook niet gehad, hij wilde niets, al mijn voorstellen sloeg hij in de wind. Hij werd een nutteloos schepsel, en hij chanteerde nog steeds mensen en hij stalkte een man, waar ik mee op de computer correspondeerde, dat was Undermine, hij wilde niet met me naar bed, want hij kon genoeg jong spul vinden, hij hield van jonge lichamen. Opeens stond hij voor mijn deur en vertelde dat hij door Sander gestalkt werd, en hoe vreselijk die jongen er uit zag, hij kwam met het volgende voorstel, hij zou Sander meenemen naar Gambia en hem in het gareel brengen, zodanig dat ik weer trots op hem kon zijn, in ruil voor een behoorlijk bedrag, dat ik op zijn bank in Gambia over moest maken, dat geld zou hij bestemmen voor schoolgeld voor begaafde kinderen zonder geld. Ik heb gehoord, dat hij veel mensen schoolgeld gegeven heeft, en dat hij met veel van die jongens en meisjes naar bed geweest is, ze deden het uit dankbaarheid graag voor hem. Het ventje zit bij Ilse op schoot en hij heeft zijn arm om haar hals geslagen en ze kussen elkaar. Ik denk weer aan Undermine, wat had ik graag op zijn schoot gezeten en me door hem laten kussen.” Ilse zegt:

“Je was zo in gedachten verdiept, zodat wij maar een beetje vertier bij elkaar gevonden hebben, Matarr is echt een lieve jongen, het is dat hij zo jong is, maar anders, had ik het wel geweten.”

Vertel eens Matarr, heb je wel eens van Undermine gehoord?

“Ja zeker, toen mijn vader de deur uit werd gezet, omdat hij niet meer naar de kerk wilde, zette hij een bericht in een computerprogramma, dat buurtseksen heet, in de hoop dat hij weer een dak boven zijn hoofd kreeg, dat was toevallig Undermine, en ze konden het samen heel goed vinden, en Undermine had geld en een hotel in Lamin lodge geërfd, en hij woont in een bungalow midden in de weilanden vlak bij een meer De nieuwe premier, de man die ik gesproken heb, vond dat de toeristen meer tot mooie natuurplekken toegelaten moesten worden, Rond het hotel was schitterend beschermde natuur, en omdat in goede banen te leiden, wilde hij er naar toe, en hij nam mijn vader mee. Mijn vader heeft veel mensen ontmoet, die schoolgeld van Undermine gehad hebben, en nu een goed bestaan verworven hebben, mijn moeder is daar een voorbeeld van, ze heeft maar een jaar computer gedaan, toen kreeg ze al een goede baan, mijn vader doet nu hetzelfde als zij, met dat verschil, dat mijn vader voor de bouwtekening van een huis of een gebouw het plan schetst. Mijn vader heeft net als Sander en ik zo’n brief wegens bijzondere verdienste, voor het land, vrijwaring van allerlei regels. Daardoor, konden ze zich zomaar in Gambia vestigen, en alle regels van de Immigratie omzeilen. Sander kreeg hem, voor zijn verdienste om het bewijs aan te leveren, met compositiefoto’s, dat was een methode, die in Gambia nog ongekend was. Mijn vader, omdat hij in een maand tijd alle traumatische jongens, die misbruikt geweest waren, genezen heeft, Sander heef dat voor hem aangevraagd.”

“Undermine en Sander zijn naar Gambia vertrokken, dat is bijna zeventien jaar geleden, en ik heb nooit iets over de afloop gehoord. Niet dat ik daar om zat te springen, want zolang Sander maar uit mijn gezichtsveld wegbleef, was ik allang tevreden. Ik heb wel eens gedacht, dat Undermine gefaald had, en daarom niets van hem heeft laten horen, maar nu hoor ik, dat in een poep en een scheet, hij Sander op de rails gekregen heeft. Sander is natuurlijk boos op me gebleven, en in al die jaren, is het me nooit duidelijk geworden, of hij zijn vader niet mist. Hij sprak tegen mij me geen woord over zijn vader. Hij ging nooit naar het kerkhof, waar hij begraven ligt. Ik heb zojuist in Matarr’s ogen gekeken, hij keek strak terug, het was een mooi moment, en mooie momenten heb ik in vele lange jaren niet meer gekend, ik kom opeens tot de ontdekking, dat ik eenzaam ben. Terwijl ik net gehoord heb, dat ik vierkeer Oma ben. Die Matarr, had diplomaat moeten worden, hij vertelt eerst grappige verhalen, en toch noemt hij Sander zo zijdelings in zijn verhaal, en dan gaat het over Suzy, die door hem ontmaagd wilde worden, in zijn verhaal, is hij met een schat van een vrouw getrouwd. Zijn kinderen kunnen kussen, hoe zou het zijn, als ze hun armen om me heen sloegen, en me Granny zouden noemen. Hoe zou het zijn als mijn zoon  me in zij armen neemt. Twintig jaar heb ik de zaak al en het word wel eens tijd om een opvolger te vinden, of eerst maar eens een waarnemer. Als ik naar hen opkijk, naar Ilse en Matar, kijken ze me vragend aan, alsof ze mijn gedachten gevolgd hebben. Die ogen van die jongen hebben me mild gemaakt, en voor het eerst sinds heel lange tijd voel ik een scheutje geluk. Ik neem het hoofd van Matarr en hij slaat zijn armen om me heen, alsof hij al weet wat ik ga zeggen.

Ik ga met je mee, geef me alleen de tijd om voor vervanging te zorgen. Hij kust me en ik kus hem, hoe langer ik hem kus hoe meer ik het gevoel krijg, dat ik van deze dekselse jongen ga houden. Ilse slaat ook haar arm om me heen en ze kust me op mijn wang, dat heeft ze nog nooit gedaan, en toch heb ik haar al heel vaak ingehuurd, ik zou dat voorheen ook niet toegelaten hebben. Matarr, zegt:

“Doe maar rustig aan, ik heb in Assen nog een opa en oma, zij hebben mijn vader de deur gewezen, ze dachten ook nog dat hij homo was, hij rommelde daar in Assen met jongens, maar dan ben je nog geen homo, bij Undermine, heeft hij het met twee meiden geprobeerd en hij vond dat heerlijk. En als ik nog wat tijd over heb, wil ik Undermine in zijn bungalow aan het water opzoeken. Ik heb van veel mensen over hem gehoord in het bijzonder wat mijn vader over hem vertelde, beide waren ze erg op elkaar gesteld.”

“En vertel eens Matarr, je hebt me goede diensten bewezen, kan ik iets voor je terug doen? Heb je genoeg geld?”

“De verstrekkers van studiegeld voor de begaafden, zonder geld droogt op, velen zoals Undermine, hebben nu andere dingen aan hun hoofd, of ze worden te oud, of ze denken, het houdt nooit op, elk jaar komen er meer in aanmerking voor studiegeld. Zou je geld op mijn rekening van de Standard Chartered bank in Gambia kunnen zetten, ik heb het rekeningnummer hier in mijn etui zitten, en ik haal het uit mijn blouse en laat het haar zien.”

Oh, wat vind ik deze jongen lief, en nu vind ik hem ook nog nobel, ik beslis meteen en ik ruk hem zijn rekeningnummer uit zijn hand en maak twintigduizend Euro over. Zo, beste nobele vriend van me, morgen staat er een groot bedrag op je rekening. Hij slaat zijn armen om mijn hals en kust me op mijn mond, wangen, hele gezicht, en streelt me over mijn borsten, dat is lang geleden. Trouwens hij heeft zachte fluwelen lippen.

                                                                                    ***

Oh, wat is die jongen blij, dat geld is niet voor hem zelf, toch is hij zo blij omdat hij zich zo rijk voelt en hij zegt dat het heerlijk is om aan nobele mensen kansen voor de toekomst te geven. Aanvankelijk wilde Crea me naar huis sturen, omdat er niet een ander voor mij gekomen was. Ik vertelde haar, dat ik dolgelukkig was met hem, en dat ik graag met hem wilde slapen, hij viel me bij:

“Nu ben je zo lief voor me Crea, en dan laat je er de domper op vallen, door dit lieve meisje naar huis te sturen, heb je niet gezien, dat wij tweeën van elkaar houden, genoeg om samen in een bed de nacht door te brengen?”

“Sorry jongen, ik dacht dat je nog niet rijp voor dit soort dingen was.”

“Ik ben rijp genoeg om te kunnen kussen, tongzoenen hebben we ook al gedaan voordatje thuis kwam, en ik ben oud genoeg om haar borsten uit te pakken, ze te strelen en te kussen, heus, Crea, Ilse krijgt van mij de nacht van mijn leven en diezelfde nacht zal ze aan mij geven, we slapen nog lang niet.”

                                                                                             ***

Zodra we samen op de slaapkamer met het tweepersoons bed zijn, omhelzen we elkaar, ik heb van geen een klant, en het zijn er nog al wat geweest, waar ik zoveel van heb gehouden dan ik nu van de kleine Matarr doe, het is niet zozeer seksueel. Als wel de liefde van mijn hart, ik houd zoveel van hem, dat ik hem natuurlijk op zijn blote lijf wil aanraken en hem strelen. Hij heeft het op mijn borsten voorzien. Eerst kneed hij ze door de kleding heen, maar het duurt niet lang voor hij mijn blouse uitgetrokken heeft en mijn BH losgemaakt had. Hij heeft daar geen moeite mee. Terwijl we nog gedeeltelijk in onze kleren voor het bed staan, heeft hij zijn lippen al op mijn tepel gezet en met zijn vrije hand streelt hij mijn boezem, het voelt zo lief, dat ik het tussen mijn benen voel, Oei, dat is mijn bedoeling niet, maar nog nooit heeft een man zoveel seksueel gevoel in mijn borsten ontketend dan deze jongen. Ik laat me achterover vallen, en hij klimt op het bed en kan nu nog beter mijn borsten bewerken. Het lijkt wel of hij er op uit is om allerlei dingen tussen mijn benen te voelen, hij likt nu om de buurt mijn tepels met zijn tong, hij kan dat tongetje razendsnel laten gaan, en ik begin als te draaien en te kermen. Hij gaat nu uit het bed, maakt mijn spijkerbroek los en trekt die uit. Zijn hand legt hij op mijn slipje en voelt eens goed wat daar onder zit, het maakt me zo geil, dat ik niet anders kan, dan om hem zijn gang te laten gaan. Door de onderbroek heen heef hij mijn klitje gevonden, en speelt er mee, maar dan voelt hij hoe nat mijn slipje geworden is. Hij laat me even met rust en zoekt in mijn tas, oh, ik schaam me dood, daar zit nog een dildo in. Hij haalt hem er uit, legt hem op het bed, trekt mijn natte slipje uit en speelt verder met mijn klitje en hij laat het ontstane vuur branden. En zo waar, hij komt met zijn gezicht voor mijn vagina liggen en duwt zijn tong in mijn vagina, en likt een heleboel nectar weg, hij neemt er rustig de tijd voor en schijnt het helemaal niet een vies karweitje te vinden. Dan pakt hij de dildo zet het knopje op on en stopt het in mijn vagina. Of dat nog niet genoeg is, beweegt hij het heen en weer, lekker snel. Toen hij met zijn tong in mijn vagina likte, had ik het al niet meer, maar nu dit speciale gevoel er bij komt, is een orgasme onafwendbaar, er zijn mar weinig klanten geweest die mij een orgasme konden bezorgen, ik heb dat niet zo gouw, maar een ventje van tien krijgt dit voor elkaar, ik roep ik houd zoveel van je, daarom gebeurt dit. Hij snapt het niet, hij snapt helemaal niet wat er met me gebeurd. Ik wacht tot dit machtig heerlijke gevoel voorbij is en dan trek ik mijn nachtpon aan en het ventje kleed ik tot de laatste textieldraad uit en trek hem met me mee in bed, hij kruipt tegen me aan en hij legt zijn hoofd op de plaats waar mijn borsten aan het bijkomen zijn. Als we lekker liggen, vraag ik:

Hoe kun jij in hemelsnaam weten hoe een vagina van een vrouw werkt, en hoe kun jij weten hoe je een vrouw tot opperste verrukking moest brengen.

“Ik heb een vriend, die heet Dowda, hij was zo verlegen, dat hij nooit verkering zou krijgen en zeker niet houden. Toen heb ik een vrouw voor hem gezocht, en toen ze er was, deed mijn vriend heel afstandelijk, ik had kaarten, en wie verloor moest een kledingstuk uit trekken. Op een gegevenmoment zat hij in zijn onderbroek en zij in haar BH en slipje, toen zijn ze maar gestopt, en ze is toen vertrokken, Ze zei, dat als hij niet veranderde, ze het voor gezien zou houden,ik dacht aan seks op het strand en ik zou er dan bij zijn, en Dowda sturen, ik ging mee, zonder mij zou Dowda er niets van terecht brengen. De vrouw nam me mee in de bosjes, om mij voorlichting te geven over haar vagina en waar ik hem bij moest sturen, de borsten zijn belangrijk, ze tilde haar rok omhoog en liet haar slipje zakken en ze pakte mijn vinger en bracht die naar haar clitoris, ze opende haar schaamlippen en verteld hoe belangrijk het voor een vrouw was om daar grondig gelikt te worden, zo kom ik aan die wetenschap, het is met die twee, dankzij mijn aanwezigheid helemaal goed gekomen, ze kunnen gewoon volop met elkaar praten. Beide waren we moe en ik viel met mijn hoofd op haar omvangrijke borsten in slaap. Toen we de volgende morgen beneden kwamen, was Crea al verdwenen, naar haar werk denk ik. Geen briefje achter gelaten, ze is volgens mij een ongevoelig mens, ze kan maar beter in Nederland blijven, in Gambia zitten we niet op haar soort te wachten, maar dan denk ik aan mijn bankrekening die nu lekker groot is. Ilse is nog net zo lief als gisteren, ze kust me, bakt een eitje en brengt me naar het station van Vleuten, ze blijft er bij staan, als ik een kaartje voor Assen uit de muur haal, haar hulp is niet nodig, en vlak voor de automaat nemen wij afscheid meteen flinke lange tongzoen, ik vind haar heel erg lief, en ze weet het, maar ik zeg het toch maar even hard op. In de trein is het saai, niemand komt naast me zitten en als je eenmaal een plekje hebt, gaat het niet aan om door de trein te lopen om naast een aardig meisje of jongen te gaan zitten, ik ben nog nooit zo alleen geweest dan in de trein van Vleuten naar Assen. In de trein duurt het lang, niemand komt naar me toe, alleen de conducteur om naar mijn kaartje te kijken. Hij zegt dat het nog een uur duurt, ik kijk op mijn horloge, die Oublie voor mij, voor ik op reis ging, gekocht heeft. Ik mis hem wel, hij regelde alles voor me, nu moet ik me alleen zien te redden. Dan is de bestemming natuurlijk ook geen feest. Ik weet hoe mijn opa is en wat hij mijn vader aangedaan heeft. Ik heb mijn houding nog niet bepaald, dat hangt af van de situatie, ik heb wel bedacht, dat ik eerst achter het adres van een van mijn ooms of tantes moet komen, en dan samen voor mijn opa verschijnen, misschien is hij nog steeds woedend op mijn vader, en weigert hij me onderdak.

Op het station in Assen, neem ik een taxi naar het adres dat ik van mijn vader heb gekregen. Ik ga naar het huis van de buren. En ik vertel dat ik de zoon van Tom ben de oudste zoon van jullie buren, zeventien jaar geleden is hij de deur uitgezet, maar je oorsprong, kun je niet blijven verloochenen, mijn vader wil vergeven en weten hoe het met zijn familie gaat.

“We hebben jaren met elkaar opgetrokken, en je oom Ronnie is getrouwd en ze hebben sinds kort hun eerste baby, Je Opa heeft een ziekte aan zijn zenuwgestel, en omdat hij nu een uitkering heeft, kan hij het grote huis van hier naast niet meer aanhouden en moest hij kleiner gaan wonen, hij woont niet ver uit de buurt. Je oma, is nadat je vader door hem de deur gewezen is, van hem gaan scheiden, de kinderen zijn zodra ze achttien waren op zich zelf gaan wonen. Je Opa was in die tijd erg rechtlijnig en de kerk is door zijn besluit je vader weg te sturen, in twee kampen verdeeld, de helft nam het hem erg kwalijk, en na zijn ambtsperiode, is hij nooit meer tot ouderling gekozen. Het enige adres wat ik voor je heb is dat van Rebecca. Het is hier vlak bij, weet je wat, ik loop even met je mee. Ze werkt veel thuis, haar baas stimuleert dat.”

Het zijn allemaal keurig nette huizen die tegen elkaar gebouwd zijn. Ik heb op mijn horloge gekeken en het was precies tien minuten lopen. De buurvrouw geeft mij een hand en ik dank haar hartelijk. Rebecca is thuis en ze kijkt me vreemd aan en ze zal wel gedacht hebben, wat moet een ventje van tien hier aan mijn deur. Ik vertel, dat ze het niet kan weten, maar dat ze mijn tante is. Ze kijkt me aan en zegt kom er in, en leg het eens uit, volgens mij heb ik geen tante zeggers, en zeker geen neefjes die Engel spreken. Er is alleen het baby’tje van Ronnie, maar die spreekt nog niet. Ik ga binnen meteen op een gemakkelijke stoel zitten en zeg: Als ik nu eens Tom zeg, gaat er dan een lichtje branden. Ze klapt in haar handen, en loopt naar me toe, neemt mijn hoofd in haar handen en roept:

“Je bent de zoon van Tom, vertel, waar is hij, we hebben in al die jaren nooit meer wat van hem gehoord, het leek alsof hij van de aardbodem verdwenen was.”

Ik geloof dat ik jou wel een erg lieve tante vind, je hebt mij gekust, mag ik jou ook een kus geven?

“Natuurlijk, ik ben heel blij om een zoon van Tom te zien, en over hem te horen, hoe het met hem gaat, ik heb begrepen, toen hij de deur uitging, dat hij vertelde dat hij homo was, maar dat zal niet waar zijn, als hij getrouwd is en een zoon, die op tienjarige leeftijd alleen naar Nederland reist, bij ons in Nederland kun  je als kind alleen maar onder begeleiding van een volwassene reizen.”

Ik neem haar hoofd tussen mijn handen en trek mijn tante naar me toe en geef de



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.