Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
11 augustus 2017, om 17:36 uur
Bekeken:
67 keer
Aantal reacties:
0

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Matarr de zoon van Tom proloog en hoofdstuk 9 & 10"


HOOFDSTUK 9

 

 

Wat wil je van me, waarom wil je iets van mij, hoe weet je mijn naam, je bent nog maar een jong ventje en ik kan niets met je.

“Bedoel je dat ik maar een klein piemeltje heb?”

Het ventje neemt mijn beide handen en brengt ze naar achteren en legt ze op mijn billen. Ik weet niet wat me overkomt, alleen door zijn laatste actie, weet ik wel dat ik dit ventje hevig begeer, hem begeer om van achteren in hem te komen, hij heeft min of meer aangegeven, dat hij dat van me wil. Ik haal het snoer binnen trek de delen van de hengel uit elkaar en loop met hem in mijn kielzog naar mijn huis. Ik vraag of hij koffie wil. Hij wil eerst een kus.

                                                                                      ***

Die kus is hevig en ongeremd en gaat gepaard met een hoop speeksel, ik griezel er van, maar laat dat niet merken ik denk tot zover zo goed. Het begin is gemaakt en hij begeert mijn kontje, het is nu aan mij om de voorwaarden vast te stellen. Hij staat nu aan het aanrecht koffie te maken, hij is zenuwachtig en zijn bewegingen zijn houterig. Ik loop nar hem toe en om hem op zijn gemak te stellen sla ik mijn armen om zijn hals en kus hem op zijn kleffe mond, die nog steeds nat van het speeksel is. Als we achter de koffie zitten en hij me nog steeds verlegen aan staart, vat hij moed en zegt:

“Dus jij wilt door mij van achteren genomen worden.”

Dat heb ik niet duidelijk gezegd, maar ik wil het wel maar ik stel enkele voorwaarden, laat ik met de eerste beginnen; ik heb maar een klein kontje en ik wil eerst je piemel zien, of die niet te groot voor me is, anders gaat het niet door. Hij zit op een stoel en ik maak zijn riem los, en ik zie dat hij het heerlijk vind als ik zijn piemel aan ga raken. Zijn bovenste knoopje wurm ik los en trek dan zijn rits naar beneden. Ik stop mijn hand in de opening en voel een stijf ding, ik wurm dat ding naar buiten, en wat ik niet had verwacht, hij is schoon en niet veel groter dan die van Oublie. Ik zeg dat het wel zal gaan. Hij vraagt of ik hem in mijn mond wil nemen en hem pijpen, ik zeg dat ik nog maar tien ben en daar nog geen verstand van heb. Hij dringt niet aan en als zoveel mannen, is hij echt geïnteresseerd voor mijn kontje.

“Je noemde mijn naam, je zei Arms je weet nu toch wel dat ik geïnteresseerd in je ben .”

Ja, dat heb ik gezegd, ik wil het een en ander over je werk weten. Toen het meisje, dat ik in de taxi ontmoette, langs het gebouw kwamen waar jij als bewaker op een bankje zat, en we liepen naar je toe en je zat ons zo vurig met je hand weg te wijzen, alsof we niet mochten zien wat voor vreselijke dingen zich daar binnen afspeelden. Dat ben ik gaan denken toen je ons zo bruut weg joeg. Mijn vraag is deze: Is alles daar binnen in orde, gebeuren daar geen vreemde dingen?

“We zijn de organisatie Immigratie, en sinds we daar vluchtelingen gevangen houden, zijn vreemdelingen hier in dit gebouw niet welkom en als ik daar als de bewaker zit, is het mijn taak om nieuwsgierigen op afstand te houden. Met vluchtelingen ligt de zaak gevoelig, er is een groot deel van de bevolking, die het helemaal niets vind, dat we vluchtelingen gevangen houden.”

Dat is een eerlijk antwoord, maar voor je in mijn kontje mag wil ik weten of daar binnen geen rare dingen gebeuren. Het blijft stil en ik krijg geen antwoord.

                                                                                ***

Waar haalt die jongen dat wantrouwen vandaan, zou hij het weten, welke verschrikkingen over de jong jongens uitgegoten wordt. Hoe ze misbruikt worden, en zonder pardon veel te grote penissen in hun holletje gedrukt worden, hoe ze het uitschreeuwen van pijn. En hoe vaak ze weghollen met een bloedend achterwerk. Na mijn zwijgen zal zijn wantrouwen nieuw leven in geblazen krijgen. Het ventje krijgt me steeds verder in de tang. En zijn kontje begint bijna een obsessie voor me te vormen, ik verlang er vurig naar dat ik zijn broek uit mag trekken en de felbegeerde billen kan kussen en strelen; het ventje is zo ontzettend mooi en knap. Anderzijds, als ik doormiddel van het ventje, de zaak aanhangig maak, zal ik weer meer plezier aan me zelf en aan mijn leven krijgen. Ik ben zelf schoon gebleven, omdat ik niet mee doe, ben ik min of meer voor straf buiten. De misbruikte jongeren zullen de aanklagers worden, ik heb schone handen, er kan geen jongen daar zijn, die mij aanklaagt ik ben bewust op wacht gezet.

  Er zal een rechtszaak volgen en de mannen die zich schuldig hebben gemaakt verliezen meer dan hun baan. De hele organisatie zal worden opgeheven, en onder een nieuwe naam verder gaan, met nieuw mensen en met die enkele uitzonderingen als ik. Ik, die er niet aan mee gedaan heb en die nu zijn mond open gaat trekken. Het ventje zal vertellen, dat ik hem verteld heb wat er speelt.

Ik zal je alles vertellen jongen, maar vertel eerst eens waarom je denkt dat er iets mis is.

“Intuitie, ik denk dat er jongeren misbruikt worden.”

Dat is ook zo, ze worden bij de ouders vandaan gehaald en op grote schaal misbruikt, Tegen hun wil, ik ga jou ook gebruiken, je hebt het beloofd, maar niet tegen je wil, dat zou ik nooit doen. Het ventje maakt zijn riem los, zijn broeksboord en laat zijn broek zakken en ik kijk neer op zijn goddelijke kontje, ik heb nog ergens vaseline liggen, ik haal het, buk me en kus zijn zachte billen, het kwijl loopt uit mijn mond, als ik de billen van elkaar trek. Ik laat hem op zijn knieën zitten, en lik zijn bilspleet in de buurt van zijn gaatje. Hij gilt dat dat lekker is en dat ik door moet gaan. Ik doe al mijn kleren uit en met een vurig vooruitgestrekte penis, kom ik op zijn gaatje af en ik smeer er een klodder vaseline op en dring in hem, dit moment alleen al zal ik me altijd blijven herinneren. Het binnendringen in zo’n mooi kontje, voor wie van mijn leeftijd is dat weggelegd. Ik ben vreselijk geil, de hele operatie, neemt niet veel tijd in beslag, na ongeveer tien minuten kom ik al klaar, maar ook zo heerlijk klaarkomen is ook niet voor velen weggelegd. Ik trek terug en spuit al mijn sperma op zijn billen, hij blijft op zijn knieën zitten tot ik het schoongemaakt heb. Voor dat ik een handdoek ga halen kus ik hem en hij doet het weer zijn armen om mijn hals en me kussen.

                                                                                       ***

Ik wil niet te gehaast vertrekken maar ik ben het wel, want ik denk aan die arme jongens, en ik wil Sander spreken. Na dat ik fatsoenlijk afscheid van hem heb genomen en hij zijn hengel weer gepakt heeft, scheiden onze wegen. Ik ren niet, ik loop ook niet hard, maar wel stevig door en ik bereik het kantoor van Sander, ik word geweerd, Sander zou in bespreking zijn. Toch schijnt het dat ze het aan hem doorgegeven hebben dat er een ventje van tien op hem zit te wachten. Binnen tien minuten komt hij me halen en neemt me mee naar zijn kantoor. Ik kom in een diepe lerenstoel tegenover hem te zitten en hij zegt:

“Vertel Matarr, het is toch niets privé, naar ik hopen mag.”

Nee, het gaat over de kazerne van Immigratie, waar ze vluchtelingen gevangen houden; dat is al erg genoeg, en persoonlijk vind ik net als meer dan de helft van de bevolking, dat vluchtelingen niet zo behandeld mogen worden. Gelukkig zal daar spoedig een eind aan komen, want de hele organisatie, misbruikt jonge jongens, ik heb een bewaker, een man die nu weer zit te vissen zo ver gekregen, dat hij me de waarheid heeft verteld. Dat is exact de reden, dat ik hier naar toe gereisd ben, ik had al een hele poos, dat mijn intuïtie me vertelde dat het daar mis was. Ik ken een jongen, die ik uit handen van de politie gered heb en zijn ouders zitten daar ook in de kazerne, ze komen uit Soedan, en ze heten Planjan. En hij is een voormalig minister, zijn vijanden hebben zijn reispapieren verdonkeremaand. Sander heeft mijn gegevens opgeschreven en hij heeft een paar mannetjes naar de waterkant gestuurd om Arms op te halen voor verhoor.

“Ik denk, dat jij bijzondere gaven hebt en er zal niets anders opzitten dan op audiëntie bij de koning te gaan. Immigratie is een machtige organisatie en zonder de hoogste toestemming, hebben we het recht niet hen aan te pakken. En ik denk dat we ook het leger er bij nodig hebben om er voor te zorgen dat er niemand ontsnapt. Zou jij mee willen naar de premier?”

Mijn ogen voel ik glinsteren, dat die eer mij te beurt zal vallen. Ik laat Sander alleen, de mannen, zullen zowel met Arms binnen komen om door Sander verhoord te worden. Hij weet dat hij niet anders kan dan om de waarheid te vertellen. Ik ga naar de T-shop en ik merk dat ik tussen de middag nog niets gegeten heb, ik bestel cola en een slaatje, ik hen nog een half uurtje voor ik haar kinderen weer ontmoet, maar nu zonder ouders erbij, ik zie er naar uit, en dat meisje van negen, Vernessa, heeft alvast een warm plekje in mijn hart. Nu is het tijd om naar Suzy’s huis te gaan. De deur is niet op slot, ik loop zomaar binnen. Eerst kom ik in de woonkamer. Daar is niemand, ik vind ze boven waar ze net als anders spelletjes doen, ze kunnen blijkbaar niet zonder elkaar. Het grote verschil met gisteren is, dat ze niet schreeuwen schoppen en tieren, nee, ze spelen een en twintigen. Ik ga tussen Babacar en Lionel in zitten, ik aai hun haren en maak met een snelle beweging kenbaar dat ze graag mag. Ze herkennen dat gebaar en ze geven me een streel terug, en dit alles heb ik zonder worden bereikt. Ik ben erg enthousiast, dat het met mijn ogen nog steeds werkt, het geeft me voorrang in moeilijke situaties zoals met Arms vandaag. Nu ga ik nog even tussen de meisjes zitten, en Vernessa en ook Abbiebatou, konden wat leeftijd betreft mijn vriendinnen zijn. Ik ga tussen hen in zitten, en sla mijn armen om hen heen en ze laten hun hoofden op mijn schouder zakken en laten zich deze fijne houding heerlijk aanmeten, ik vraag of ze kunnen dansen. Abbiebatou zegt ja en Vernessa zegt nee en dan vraag ik of ze kunnen zwemmen. Abbiebatou zegt, we zijn kinderen van een Hollandse vader, dan heeft hij het ons allemaal geleerd. Ik opper of ze wel een keer met me mee willen naar de zee, ik ben ook een kind van een Hollandse vader. Lionel zegt:

“We kunnen je wel een keer mee nemen naar Bacau, naar Lady’s night, daar kun je drinken maar ook dansen.”

Ik houd van zwemmen en veel van dansen, daar ben ik goed in. Zo zacht als ik gekomen ben, zo stil verdwijn ik ook weer. Ik loop nu naar het huis van Arms, niet omdat ik hen wil spreken, maar omdat Lehillia daar in de buurt woont, ze ziet me lopen en komt naar buiten, en onze taxirit heeft zijn vruchten afgeworpen, want ze gedraagt zich als een goede vriendin. Ze slaat haar armen om me heen en zet haar mond op die van mij en het wordt een heel lange tongzoen, het kan haar niets schelen dat de buren ons kunnen zien. Ze is alleen thuis, we gaan meteen naar boven naar haar bed, ze gebaart dat ik kan gaan liggen, ze trekt mijn shirt uit, en streelt mijn lijf en kust en likt mijn tepels. Vermetele ik, kan dit niet zomaar over mijn kant laten gaan, en ze heeft al heel aardige borsten, ik knoop haar blouse los en trek deze uit en dan bewonder ik haar borsten. Trots kijkt z langs mijn gezicht en ik kan zien, dat ze ervan geniet, dat ik haar borsten mooi vind, ik streel ze zo zacht als ik kan, en ik kan heel zacht, verder dan dit wil ik eigenlijk nog niet gaan, we kennen elkaar nog te kort. Maar ik kan aan haar zien, dat ze het heerlijk vind, als ik haar borsten streel en kneed, ook Leshillia, vind dat we ver genoeg zijn gegaan. Ik vraag of haar ouders voor het eten thuis zijn. Ze schudt van nee en daarom vraag ik, of ik haar bij de T-shop mag trakteren. En of ze dan na het eten mee gaat naar de zee en ik vraag of ze kan zwemmen. Ze schudt met haar hoofd, maar jij mag het me wel leren. Ik vraag of ze kan dansen. Ze knikt en zegt:

“Ik was de beste van de dansles groep. Als je ook van dansen houdt dan kunnen we samen wel een keer naar Lady’s night gaan, het begint om een uur of een nachts, en gaat dan de hele nacht door het is elke zaterdag.”

Ik zeg niet dat ik heel goed kan dansen, ik wil geen opschepper zijn, en als we samen gaan, is de verassing des te groter. We lopen naar de T-shop en ik loop door naar mijn tent, waar ik mijn zwembroek van het droogrekje vis. En ga weer terug, ik vertel Suzy hoe ik haar kinderen aantrof. Dat maakt haar heel blij, ze pakt mijn beide oren vast en kust me wel tien keer op mijn wangen en mijn mond en roept steeds weer hoe dankbaar ze me is. Lehillia vraagt aan Suzy, als ze weer een beetje gekalmeerd is waar ze haar vriend zo dankbaar voor is. Ze vertelt:

“ Matarr heeft een gave, ik had vier kinderen die elke dag liepen te schreeuwen te schoppen en te slaan, en Matarr, komt gisteravond binnen, hij vangt van ieder de blik in hun ogen, als ze hem nieuwsgierig aan kijken en vandaag is hij weer wezen kijken, terwijl ze alleen thuis zijn en ze waren allemaal nog rustig, als hij je vriend is, wees er dan maar zuinig op, het is een bijzonder kind.

“We kennen elkaar van de taxi hier naar toe, dus vriend is nog een beetje voorbarig, maar we mogen elkaar en hij gaat me straks leren zwemmen, ik weet wel dat ik dat niet in een avond kan leren. Als we regelmatig naar de zee gaan zal ik spoedig kunnen zwemmen, en dan kan ik ook dieper de zee in gaan, We zitten tegenover elkaar en het spat er van af, dat we elkaar heel aardig vinden. Maar dat betekent niet, dat ik Jarju vergeten ben. We zijn twee mensen die elkaar in de taxi ontmoet hebben en als we naar huis lopen, lijkt het wel alsof we elkaar al heel lang kennen. We tongzoenen of we dat altijd al gedaan hebben, ze laat me haar kamer zien en even later liggen we met ontblote bovenlichamen samen op haar bed en ik speel met haar borsten, als of we dat altijd al deden. En nu gaan we samen naar de zee. Ik vertelde, haar, dat ik misschien morgen naar de koning ga, dank zij jou, heb ik de man die Arms heet aan de waterkant vissend aangetroffen, en ik heb hem zover gekregen, dat hij me heeft verteld wat er daar binnen gebeurd, het is verregaande misbruik. Hij zit nu bij Sander de man van Suzy en zal nu wel een verklaring afleggen.

“Hoe heb je hem aan het praten gekregen, liefje.”

Net als bij de kinderen van Suzy, met mijn ogen, ik heb die gave altijd van jongs af aan gehad, maar niet zo sterk als nu. Ik vertel haar over het geld voor de armen en dat ik er aanvankelijk twee van de twaalf families uit mocht zoeken om naar Sanjang te gaan, kamers met ligbad en tot drie uur in de nacht live muziek om op te dansen. Er was een meisje Jurja, ze was bijna te verlegen om met me te praten en iets over zich zelf te vertellen. We keken elkaar in de ogen en haar verlegenheid was weg. Ze zat er ook niet meer mee om mij haar borstjes te laten zien. We waren het hele weekend gek op elkaar, zij was het eerste meisje in mijn korte leven waar ik liefde voor voelde.

“En nu ben jij hier en zij is daar, wat heeft dat met liefde te maken.”

Ik ben nog maar tien, ik wil nu toch nog niet aan een meisje vast zitten, terwijl ik elk moment meisjes tegen kan komen met nog mooiere borsten en waar mijn hart sneller bij klopt.

“Bedoel je mij?”

Je komt dicht in de buurt, maar bij jou gaat het als vanzelf, maar ik moet eerst eens met je uit dansen gaan, in Bacau bijvoorbeeld.

“Okee, ik wil het graag, je bent mijn held, ik mag wel oppassen dat jij niet mijn allemansheldje wordt en de meiden van heinde en verre op je afkomen stormen en ik geen kans meer maak.”

We lopen nu door de duinen en we hebben als het pad het toelaat met onze armen om elkaar heen. Het is heerlijk om met dit meisje te gaan zwemmen. Ik mag het haar leren, ik weet dat ik haar lichaam dan goed vast moet houden als we in een voorzee gaan oefenen. Die voorzeeën heb ik de vorige keer al ontdekt, het water is er altijd een graad of vijf warmer. Af en toe stoppen we even voor een kus en dan strompelen we weer verder over het ongelijke pad. Soms duurt het stilstaan wat langer, als we elkaar een lange tongzoen geven. Ik help haar over het prikkeldraad, en kom er zelf ook zonder kleerscheuren over heen. Ze heeft weinig gene, want bij het omkleden, vraagt ze me niet of ik even de andere kant op wil kijken, ze doet het ook niet tricky, nee ze trekt eerst alles uit en ik zie haar helemaal naakt,voordat ze haar bikini aantrekt, ik draai me ook niet van haar af, als ik in mijn blootje sta, voordat ik mijn zwembroek aan trek. Zo vertrouwd zijn we in korte tijd met elkaar geworden. Ik laat haar op haar buik liggen en oefen met haar op het mulle zand de beenslag. Ik leg mijn handen om haarenkels en ik zeg steeds weer en weer buig spreid sluit, het sluiten moet een beetje venijn in zitten. Na dit een kwartiertje geoefend te hebben, ga ik met haar in een voorzee en heb ik mijn beide handen om haar borsten en ik zeg steeds maar weer buig spreid sluit. De been beweging gaat goed, bij elke schoonheidsfout corrigeerde ik haar en nu gaan we nog even samen de zee in, misschien morgen weer: BUIG SPREID SLUIT. Ik houd haar hand vast als we door de branding gaan, en het is heerlijk om met haar er door te zwoegen. Als we in het diepe en rustige water komen, kussen we elkaar en ik ga op mijn rug zwemmen en zij ligt op mijn buik en beweegt met haar benen. Het ritme heeft z vast gehouden, ik vertel haar dat als ze op haar bed ligt, die bewegingen moet oefenen en hardop buig spreid sluit zeggen. We drogen ons af, als we weer onze kleren hebben gevonden. Zij doet mijn rug in ik de hare, als ze haar bovenstukje afgedaan heeft. Ik loop met Leshillia mee tot haar huis en onderweg naar mijn tent koop ik nog een colaatje en daarna ga ik slapen, het is donker buiten en in mijn tent ook, verder is er niet veel te beleven. En de slaap kan ik goed gebruiken. De volgende dag als ik nog zit te ontbijten, komt Sander de T-shop binnen, en zegt:

“Trek je beste kleren aan, en kom dan naar mijn kantoor, we gaan naar Adamo Barro.”

Wie is dat?

“Dat mijn vriend, is de premier, en hij wil kennis met je maken.”

Wat ik aan heb is het beste wat ik heb. De koning moet weten, dat zijn onderdanen zich niet allemaal een maatkostuum kunnen veroorloven.

“Ik blijf hier wel even, Suzy, ga jij even met die jongen naar de markt en kleed hem behoorlijk aan, inclusief een stropdas.”

Suzy trekt me mee en we lopen van kraam naar kraam, overal hebben ze wel iets voor me. Maar bij de ene kun je niet passen en een andere geeft te grote maten. Suzy heeft duizend Dollacis van haar man mee gekregen. Na een heleboel kramen afgelopen te hebben, komen we bij een kraam die gespecialiseerd is in jongens van mijn leeftijd, hij heeft ook mooie glanzende leren schoenen en ook een hele boel stropdassen waar ik uit kan kiezen. Na twintig minuten aan en uittrekken van broeken, heb ik alles en ik zie er als een heer uit, bij de koning, zo kan ik overal voor de dag komen, ook bij de president. De vorige was Jammeh,  hij werd niet langer door het volk gekozen, want het volk was er van overtuigd dat hij zichzelf verrijkte, toen wilde hij niet vertrekken, en zijn opvolger was zijn leven in Gambia niet zeker en week uit naar Senegal. Ik kan meteen met Sander meelopen naar zijn kantoor. Hij moet nog iets halen, misschien de verklaring die Arms afgelegd heeft. Sander ziet er ook uit om als door een ringetje te halen. We stappen in de auto, en ik krijg Sander aan de praat over zijn moeder.

“Vanaf mijn geboorte moest ze niets van haar kind hebben en mijn vader was gek op me, zo gek, dat hij mij ontucht met hem liet plegen. Hij vond het heerlijk om tijdens het autorijden door mij gepijpt te worden. Ik hield heel veel van hem, ik was tien jaar net zo oud als jij, toen het gebeurde. Er botste een auto frontaal op ons, met dat pijpen konden we geen veiligheidsgordel gebruiken. Ik slingerde een heel eind weg, door het open raam. Mijn vader ook, maar hij was dood, en ik moest zijn lul nog terug in zijn broek stoppen. Toen was het gedaan met mijn mijn mooie leventje en ik werd onhandelbaar het enige nuttige waar ik me toe kon zetten is spelen met de computer, ik werd er zo goed in, dat ik ook leerde om te hacken, bij andere computers inbreken, of ze blokkeren, en voor geld haalde ik het slot er weer af. Mijn moeder deed niets met me samen, en ze zat er over te dubben hoe ze van me afkwam. Ze zat op het zelfde datingprogramma als Undermine, hij kreeg studiegeld op zijn rekening om schoolgeld weg te geven in ruil voor het resocialiseren van mij. Hij had me snel op de rails. Ik heb nooit meer wat van me laten horen, mijn moeder weet niet dat ik getrouwd ben, een goede baan heb en vier heerlijke kinderen. Ik vertel je dit, omdat ik graag wil dat je mijn moeder vraagt naar Gambia te komen om kennis te maken met mijn vrouw en de kinderen. Eventueel Undermine ook, opzoeken om te informeren hoe het met hem gaat, hij moet toch minstens tachtig zijn. Je zou ook langs de ouders van je vader kunnen gaan Ik denk toch stiekem, vaak aan mijn mijn ouderlijk huis en dan word ik emotioneel, mijn moeder heeft niets voor mij gedaan, maar ik besef dat ik ook alleen maar minachting naar haar uitgezonden heb. Ik denk vaak aan haar, en dan besef ik dat het toch mijn moeder is, dat ik uit haar geboren ben”

Ik ben tien, ik denk niet dat ik door de controle kom.

“Ik ga de koning uitleggen dat je moet reizen en hij zal je een document geven, dat ze jou wegens bijzondere verdienste door moeten laten gaan. Ik heb ook zo’n briefje, dat heb ik verdiend met de computer, waar ik een programma op gezet heb, waarmee ik met getuigen veel waterdichte bewijzen geleverd heb.”

 Met al dat gepraat hebben we Banjul bereikt en gaan nu onder de poort door en rijden nu naar de Koninklijke residentie.

“Noem hem geen koning of Sire, hij is onze premier. De wacht buiten weet van onze komst Alleen Sander moet zich legitimeren. Hij geeft de plek aan waar we kunnen parkeren. Hij loopt met ons mee en brengt ons naar binnen naar een plek waar we kunnen gaan wachten. Zwijgend bestuderen we de inrichting en de betimmering en de bekleding, het is behoorlijk luxe hoewel er veel slijtplekken te betreuren zijn. Maar ja, ik weet dat de vorige koning een lege kas achter gelaten heeft. Er zijn veel armen in Gambia en die zijn vrijgesteld van het betalen van belasting. Zonder dat hebben ze het evenmin breed. Mijn gedachten gaan naar hen uit, hij heeft de rijke moeder van Sander laten betalen om Sander op de rails te krijgen. Als ik haar harde hart zacht kan krijgen, kan ik haar misschien ook wel studiegeld voor de misbruikte asielzoeker kinderen op mijn bankrekening over kan laten maken. Meer tijd voor mooie plannen heb ik niet, want de premier komt ons halen, we volgen hem naar zijn eens zo luxe kamer, helaas heeft de slijtage hier ook toegeslagen. Hij zit achter een erg groot mooi bewerkt bureau en neemt het woord: Hij kijkt naar Sander.

“Heb je de verklaring van die Arms mee genomen”.

Terwijl Sander die uit zijn aktetas moet vissen, kijkt hij me aan en ik kijk hem in zijn ogen, je weet maar nooit waar dat goed voor is.

“Je hebt knap werk geleverd, het is nu dinsdag en zondagavond ben je gearriveerd, ik wilde dat mijn afdelingen zo snel waren, of de politie, ik wil straks graag je verhaal horen van het begin tot het eind.”

Hij neemt nu de verklaring die Sander op zijn bureau gelegd heeft en bestudeerd het. Hij kijkt weer naar mij en vraag, denk je dat hij meegedaan heeft?”ooit een Nee, dat heeft hij niet, hij zal nooit een jongen tegen zijn wil gebruiken.

“Je klinkt aardig zeker.”

Uit de getuigenissen van de jongens zal blijken, dat dat niet in zijn aard ligt.

“Je zou er goed aan doen, om jou verhaal te vertellen, ik ga je wel in de rede vallen.”

Ik heb een jongen van twaalf uithanden van de politie gered, en hem ondergebracht bij een goede vriend van me. Hij heet Robert Planjan  en komt uit Soedan, zijn vader die daar minister was, had al zijn reispapieren op orde en hij was omdat hij het met de meerderheid oneens was, was hij zijn leven niet zeker, de vijand heeft zijn reisdocumenten en reisgeld hem ontstolen, Het was een barre tocht en zijn vrouw is levensbedreigend ziek geweest onder weg. Blij arriveert het drietal in Gambia, en immigratie zet hem achter slot en grendel. Ik heb een gave, ik kan mensen zacht maken met mijn ogen en daarom durfde ik het aan om te proberen zijn ouders vrij te krijgen. Zijn ouders en hij heten Planjan, en ik heb een adres waar hij terecht kan, dat is bij de zelfde vriend als zijn zoon nu is, hij kan ook voor werk zorgen. In de Taxi hier naar toe kwam ik naast een meisje te zitten ze heet Leshillian en aan haar heb ik veel gehad, ze woont ook in Kololie. We lopen samen langs de kazerne, waar al die vluchtelingen, die het al zo moeilijk hadden en gehad hebben, zo dacht ik over asielzoekers, en het liefst zou ik ze allemaal bevrijden, naar mijn mening, is het een blame voor Gambia, dat we dit doen, ik wed dat er heel wat landgenoten zich hiervoor schamen. Bij de deur van de kazerne zit een wachtsman, we lopen naar hem toe en ver voordat we bij hem zijn, wuift hij met krachtige hand van zich af. Aan die beweging ontleen ik de gedachte, dat er wel eens veel meer achter die deuren kan zijn, dat het daglicht niet kan verdragen. Gelukkig heeft Lashillia zijn gezicht goed gezien en ze weet zijn naam en de plaats waar hij woont, en ze wist dat hij op zijn vrije dag graag gaat vissen. Ik heb hem opgezocht en contact gemaakt toen hij aan het vissen was.

“Niet snel hier door heen lopen , Matarr, het is heel belangrijk hoe je dat contact gelegd hebt.”

Hij was aan het vissen en ik ben achter hem gaan zitten, tot hij me in de gaten had. En oog contact met me kon maken. Hij voelde natuurlijk wel dat er de hele tijd een ventje van tien achter hem zat, maar hij reageerde niet. Maar nu ik zeker wist dat hij zich afvroeg wie dit ventje wel niet kon zijn, dat ventje had interesse in hem. Zo heb ik het vuur gesmeed, door alleen maar daar te zitten. Toen ben ik naar hem toe gelopen, hij stond met zijn rug naar me toe. Ik legde mijn armen om zijn middel en keek hem stralend aan. Wat wil je van me vraagt hij nog steeds bruut. Ik weet wat veel volwassen mannen van een jongen als ik willen, hoe jonger hoe liever. Om de goede zaak te dienen, en ik de ouders van mijn vriend Robert vrij wilde krijgen, zei ik tegen hem, dat hij een mooie forse kerel was en precies mijn smaak, dat ik graag door hem vanachter genomen wilde worden. Als ik hem mijn voorwaarden zou stellen, zou hij me misschien afgewezen hebben. Eenmaal in zijn huis, kon ik hem goed in de ogen kijken, en ik heb veel mensen hiermee gebracht tot het afleggen van zaken die verkeerd waren. Toen heeft hij alles opgebiecht. Natuurlijk mocht de man niet aan me zitten, omdat hij aandrong, wist ik dat hij nooit mensen tegen hun wil zou misbruiken.

“Hoe heb je hem vertelt, dat je van je belofte afzag.”

Ik vertelde hem, dat hij mede schuldig aan veel lijden is door zijn mond te houden en dat pikte hij.

“Deze jongen kan contact met de moeilijkste mensen maken, meneer de premier, Mijn moeder is zo’n moeilijk mens en ik wil graag dat de slechte verhoudingen hersteld worden, deze jongen kan dat als geen ander en daarom wil ik hem naar Holland sturen, maar omdat hij nog maar tien is, zou ik graag een document van u hebben.”

“Zou je graag naar Nederland willen Matarr?”

Ja, Mijn opa en oma wonen er en ik heb ze nog nooit gezien, mijn opa heeft mijn vader de deur uitgezet, toen hij niet meer naar de kerk wilde.

“Je hebt zo’n document wel verdiend, maar je moet wel even wachten tot we er binnen zijn gevallen, kort daarna kun jij de familie Planjan weer met hun zoon laten verenigen”

Er worden plannen gemaakt en strategieën ontwikkeld, er wordt nagegaan hoeveel Rangers beschikbaar zijn en er worden militairen ingeschakeld, die een wijde kring om de bunker maken, en zo de mensen die een poging doen om te ontsnappen als nog gevangen te nemen. Sander vertelt de koning over de inval in Sene Gambia, dat hij met zijn computertekenpragramma, veel harde bewijzen heeft verzameld, de misbruikte jongens herinneren zich de misbruiker, of meerdere en beschrijven hen, later geven ze aanwijzingen, bijvoorbeeld de mond iets breder de neus iets langer of de ogen dichter naar elkaar toe. De militairen zijn voor morgenvroeg tien uur besteld. Mijn reis visum heb ik in mijn zak en ik kan me enorm verheugen op de komende ontwikkelingen en ook om de Planjans bij Oublie af te leveren. Ik heb ook veel zin om naar het geboorte land van mijn vader te gaan. En ook om de moeder van Sander voor me te winnen en haar geld voor studie op mijn rekening te laten zetten. We rijden weer en Sander is in zijn nopjes, dat het allemaal zo naar zijn wens is gegaan, en hij verheugd zich er op, dat de vluchtelingen een normale status krijgen, ook al hebben ze geen reispapieren. Er zouden meer huizen gebouwd moeten worden, en werk gezocht. Robert zou hier naar school kunnen.

“Je hebt een wonder verricht met mijn kinderen, opeens kunnen ze lief spelen en aardig met elkaar omgaan. Ze zijn erg op je gesteld geraakt, en ze willen je graag nog eens zien. Als we terug zijn, is hun school ook uit, dan wil ik wel met ze naar de zee om te zwemmen.

“De twee kleinsten, moeten het nog leren.”

Dat is mooi, ik geef ook al zwemles aan een ander meisje, Leshillia heet ze.

“Ben je met haar naar die bewaker gaan wandelen en dat zij de naam en woonplaats van die man kende?”

Ja, voorlopig is ze mijn vriendin.

En zo kon het gebeuren, dat ik hand in hand door de duinen liep met twee lieve meiden, de een heette Vernessa, een beetje jonger dan mij en de andere Abbiebatou, een jaartje ouder dan ik. De beide jongens liepen voorop ze hadden een stok in hun hand, waar ze mee liepen, toen we bij het prikkeldraad, waren kwam die stok goed van pas, we hielden het draad er mee naar beneden en we konden er overheen, de kleinsten, met behulp van hun grote broers. De grote broers, waren niet verlegen, ook niet toen ik naar hen keek, toen ze hun zwembroek aantrokken. Ik zag dat ze beide daar iets hadden hangen waar je u tegen zegt. Het leek wel of de jongens trots waren op hun geslacht en het daarom graag aan mij lieten zien, ik hun meerdere, moest trots op hen zijn. Met twee meisjes aan mijn hand worstelden we door de branding. Ze gilden van plezier. Later gingen de meiden terug voor hun zwemles en de jongens hielden een wedstrijd. Eerst oefenden de twee schatjes in het zand. Ik riep buig spreid sluit af en toe keken ze eens tussen de bedrijven door op naar mij. Abbiebatou kijkt met een bewonderende blik naar mij, misschien heeft ze al van haar vader of haar moeder gehoord wat ik met de bewoners van de kazerne heb gedaan. Vernessa kijkt verliefd naar me. Ik merkte op de heenweg al dat ze heel dicht naast me liep. Na een poosje oefenen, mogen de meisjes in de voorzee. Om de beurt moet ik hen bij hun middel vast pakken. Abbiebatou gaat meteen als ik haar vast pak giechelen, dus zak ik af naar haar heupen en billen, dit vindt ze goed. Als ik Vernessa daar vast pak, draait ze en steunt ze en als ik haar ergens anders vast wil pakken zegt ze dat dat niet hoeft, het voelt daar gewoon erg prettig, ik kan voelen dat je lieve handen hebt. Er is een begin gemaakt met het zwemmen, ik zeg dat ze met hun buik thuis op en stoel moeten gaan liggen en het buig spreid sluit oefenen. Ik weet niet hoe lang ik hier nog ben, maar als ze de heer en mevrouw Planjan aan me overdragen, ga ik meteen naar het huis van Oublie, en kan ik de zwemlessen van de twee meiden en van mijn liefje Leshillia niet afronden. De jongens komen ook uit de branding opdoemen, en ik kan zien, dat ze het reuze naar hun zin gehad hebben, later vertellen ze me, dat het duingebied verboden toegang is, en dat hun vader geen toestemming geeft, dat ze langs die weg naar de zee gaan. Een andere weg is een heel eind om daarom gaan ze zelden aar de zee. DURMAZON.

“Wat betekent dat?”

Dat is een woord die je maar eens aan je vader moet leren, het betekent DUR

MAg ZO veel Niet. Dat vinden ze een goede, en ze weten meteen dat ik op hun hand ben. Ik geef de meisjes een kus, maar de jongens nemen geen genoegen met een hand, ze willen ook een kus. Dat vind ik zo mooi van ze , dat ik elk een extra warme , lieve kus geef. Ze knipperen er van met hun ogen. De volgende dag om tien uur gaat het gebeuren, om negenuur zit ik al in de T-shop achter koffie en een uitsmijter. Om half tien druppelen de eerste legervoertuigen binnen, met volle bewapening springen, ze zo gauw de wagens tot stilstand zijn gekomen er uit. Ik zorg er wel voor, dat ik niemand voor de voeten loop, en als dat wel het geval is, doe ik dat bij Sander, en alleen als hij kan weten of de Planjans al naar huis mogen, en of hij het reisgeld voor Holland, voor naar zijn vreselijke moeder al klaar ligt, of misschien heeft hij wel een ticket geboekt. Er komen nog veel meer militaire voertuigen aan, hier in de buurt parkeren ze. Ik zie de militairen die uit de wagens komen, zich verspreiden, ze zouden de kazerne omsingelen. Het zou prachtig zijn als een ontvluchtende directeur hen in hun armen viel. Kwart voor tien, vertrokken een vijftigtal Rangers uit hun gebouw, ze waren ook bewapend. Nog tien minuten wachten, en dan goed luisteren of ik ook mitrailleurvuur hoor. Het nietsdoen valt me zwaar, daarom neem ik nog maar een bakje koffie. Suzy zegt, dat haar kinderen erg met je ingenomen zijn, en beide meiden zien het helemaal zitten met jou. Ik weet niet zo gouw wat ik hier op moet zeggenen daarom zeg ik: Ik ben gespannen en bedacht op mitrailleurvuur. Even later hoor ik het, ze zullen wel van een vluchtweg gebruik maken, ik weet dat ik dat niet niet moet doen. Ik ren naar buiten, en na een poosje op het geluid van het geweervuur af gegaan te zijn, zie ik wel twintig mensen van Immigratie. Hen worden handboeien met hun handen op hun rug aangedaan. Ze worden in twee legertrucs geladen en afgevoerd, waarschijnlijk naar de gevangenis. Dit behoorde ik niet te zien, gelukkig heeft niemand me opgemerkt. Ik ga weer terug naar de T-shop en ik praat Suzy bij, Maar ze is meer geïnteresseerd, wat ik met hun kinderen gedaan heeft, ze denkt aan betovering.

“Mijn oudste jongens, zijn echt stoere knapen en ze sluiten niet zo maar vriendschap. Maar over jou hebben ze het steeds en ze zeggen dat je bijzonder bent, en dat je ontzettend lief bent. Nou ja, zoiets van een andere jongen lief vinden, dat is nog nooit uit hun mond gekomen.”

Zal ik je bewijzen, dat ik heel erg lief ben, en dat de jongens dat terecht hebben opgemerkt.

“Ja, daar wil ik het bewijs wel eens van zien.”

IK loop naar haar toe en sla mijn armen om haar hals en trek haar met haar boezem tegen mijn borst en ik kus haar op haar mond en ik zeg dat me dit geen moeite kost, want jij, Suzy, bent de liefste vrouw die ik ken.

“Gisteren heeft Sander nog een ticket gehaald op het vliegveld, over drie dagen ga je  de lucht in. Volgens Sander is zijn moeder een gewetenloos kreng, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, hij is hier nu twintig jaar, en als we het over zijn moeder hadden, kreeg hij een vieze smaak in zijn mond, en nu wil hij haar terug zien, hij heeft het hier te druk, dus moet zijn moeder hier heen komen, hij heeft zoveel vertrouwen in je, dat hij gelooft dat het je lukt.”

Er worden nog vier legertrucks met mannen wiens handen op hun rug geboeid zijn. Nu zitten er binnen alleen nog maar vluchtelingen. Arms werd naar huis gestuurd, zijn salaris gaat door en hij moet zich beschikbaar houden. De militairen zijn allemaal vertrokken en de Rangers zijn druk bezig om de vluchtelingen ergens te plaatsen. Ik ga naar het huis van arms, ik ben gisteren iets vergeten toen ik bij de eerste minister vandaan kwam. Hij begroet me als een vriend, hij zegt dat jij er voor gezorgd heb, dat ik niet ben opgepakt. Daar ben ik hiervoor. Hij maakt ongevraagd koffie en ik laat me wegzakken in een van zijn luie stoelen. Ik heb tegen de premier gelogen, hij heeft er expliciet naar gevraagd, of ik mijn belofte nagekomen ben, ik voelde aan dat de waarheid belastend voor je kon zijn, en daarom heb ik gezegd, dat ik weigerde mijn belofte na te komen, omdat jij zolang je mond gehouden hebt, en op die manier de ontucht langer in stand gehouden hebt, dan nodig was.

“Dat heb je slim bedacht Matarr, gelukkig dat je je wel beschikbaar hebt gesteld en je belofte nagekomen bent, want ik heb nu al twee gelukkige nachten gehad, waarin ik voortdurend als een echte vriend van je heb genoten. Kom jongen, laat ik je nog eens kussen. Hij omhelsde mij trok me tegen zich aan en kuste me hartstochtelijk.

“Ik heb er geen spijt van dat ik gekletst heb, het voelt goed van binnen en voorlopig ben ik verlost van deze afschuwelijke werksfeer.”

Ik streelde hem over zijn dikke buik, en opeens voelde hij als een echte vriend, Hij is heel erg blij met mij, dat helpt er ook aan mee om hem sympathiek te vinden. Hij geeft me, terwijl ik diep weggedoken in de stoel zit, mijn koffie aan. Nu ga ik naar de bunker, en vind de heer en mevrouw Planjan, ik geef ze een hand en vertel hun dat ik Roland uit handen van de politie gered heb, en dat ik een heel goed en veilig huisvoor hem heb gevonden, en dat zij daar ook terecht konden.

Planjan vertelde me, dat hij me heel dankbaar was, omdat hij ook op die manier gered is van misbruik. We hebben het allemaal aan moeten zien, het is meer dan schandalig, dat dit in een geciviliseerd land gebeuren kan.

 

 

HOOFDSTUK 10

 

 

Ik ga informeren wanneer we af kunnen reizen naar uw zoon. Dat weerzien moet jullie toch zeker dol van vreugde maken?

“Het moet nog even tot ons doordringen, er is hier vandaag zoveel gebeurd, maar inderdaad, we zijn heel blij en hopen dat het de vlucht waard geweest is.”

De man spreekt goed Engels, maar de vrouw moet het nog leren, Immigratie had daar allang een begin mee moeten maken, je mag van alle nieuwkomers verwachten, dat ze de Engelse taal machtig zijn of het anders als nummer een willen leren. Ik loop nu rond om te kijken of ik Sander zie, het duurt wel even, en ik zie dat hij het razend druk heeft. Voordat ik iets kan vragen:

“Morgenvroeg om tien uur mag je de Planjans op komen halen, en vanavond na achten mag je bij me thuis je vliegticket en tweeduizend Dallacis krijg je van me mee, die kun je op het vliegveld omwisselen voor Euro’s, heb je nog wat te vragen Matarr?”

Nee, nu niet meer. Ik pak mijn telefoontje uit mijn zak, en draai het nummer van Oublie, hij is wel erg veel thuis, hij en Robert kunnen het goed met elkaar vinden, ik dacht dat hij door dik en dun mijn vriend was, hij heeft me wel veel geld gegeven, ik ben nog niet een keer naar de bank geweest, ik heb geleefd van het geld dat er van operatie Sanjang overgebleven is. Hallo Oublie, ik heb de vader en moeder van Robert vrij gekregen en woensdag ochtend, reizen we met taxi en bus naar jou toe, ik denk dat we er voor de lunch zijn, zorg er voor dat Robert thuis is, ze verlangen erg veel naar hun zoon. Ik ga naar Nederland vliegen, en ik heb al een ticket.

“Je bent een dekselse knaap, zelfs ik heb nooit geloofd dat je dat zou redden, mijn complimenten, ik heb je gemist Matarr, je weet het hè, dat ik van je houd, meer dan van een zoon als ik die had. Die vader moet wel erg intelligent zijn, Robert vertelde me dat hij een minister was, ik denk dat ik hem wel in kan werken in de haven van Banjul. Zolang als ik van die heerlijke jonge jongens om me heen heb, heb ik weinig zin meer om naar mijn werk te gaan, ik heb nu wel een invaller, maar die is niet geschikt genoeg om mij helemaal te vervangen.

Kus, en sterkte jongen, ik zie je woensdag tussen de middag met plezier tegemoet.

En dan kan ik het niet laten om Jurja te bellen, ze neemt ook op, en ik vertel haar hoe ik haar gemist heb, en dat ik woensdagmiddag weer thuis ben, en graag met haar naar het strand wil. Zij zal die middag voor me vrij houden en ze verlangt vreselijk naar mij, ze vraagt of ik in Kololie nog vriendinnen heb gemaakt, ik geef een eerlijk antwoord: Een hele boel, ik ben er door een hele boel asielzoeksters geknuffeld en er was een meisje die me heeft geholpen om de bende daar op te rollen. Ik ben haar aan het leren om te zwemmen, en ze heeft me als dank geknuffeld en gekust, maar vergeleken bij jou, valt ze in het niet, er is voor mij maar een en dat is Jurja. Ik houd ook van jou lieverd.

Ik breng Planjan op de hoogte en dan wandel ik naar het huis van Leshillia, ik klop aan de deur als ik haar niet zie. Ze is het zelf die open doet.

“Wat gaan we doen”?

Kussen, kom eens dichterbij. Ze doet een stap in mijn richting en houdt haar wang bij. Ik geef haar een lief kusje. Ze kan wel met me mee naar het strand, Ze gaat haar bikini pakken. Het is twee uur in de middag, en we hebben nog zeeën van tijd, ik zeg dat ik haar uitnodig in de T-shop om te eten, dan hebben we wat meer tijd. Als we onderweg zijn vertel ik hoe het in Banjul gegaan is en dat Sander wil dat ik zijn vreselijk slechte moeder beweeg om van haar zoon te houden en om een poos naar Gambia te komen. Mijn opa en oma, heb ik ook nog nooit gezien, en een aantal ooms en tantes ook niet, die wil ik ook opzoeken, dan ben ik wel een poosje het land uit. We lopen met onze armen om elkaar heen door de duinen. En af en toe blijven we even staan om elkaar heftig te kussen, we zijn zichtbaar erg blij met elkaar. Maar toch, elke keer als ze me kust voel ik dat Jarju me kust en me omhelst. Van haar houd ik kennelijk toch het meeste. Met haar heb ik ook niet veel tijd met haar meer als na drie dagen het vliegtuig vertrekt, maar ik ga toch proberen er zoveel mogelijk tijd samen uit te slaan. Nu heb ik Leshillia, en zij is ook erg lief, ze vertelt me dat ze mijn raad opgevolgd heeft en buig spreid sluit op een krukje geoefend heeft, opeens vind je het erg belangrijk om te kunnen zwemmen.

“Mijn leven kan er van af hangen.”

We naderen het prikkeldraad, ik houd het naar beneden, zodat ze erover heen kan stappen. In een wip staat ze in haar nakie, en ze zit er in het geheel niet mee dat ik naar haar zit te kijken. Ze heeft nog nauwelijks borsten, maar wel een mooi lichaam. Bij mij vindt ze dat ik niets heb om me voor te schamen, want er zit nog bijna niks. Ze heeft hem natuurlijk nog nooit stijf gezien, en ik vertel haar ook niet dat hij groot genoeg was om gemeenschap met Jarju te hebben. We oefenen in het zand, maar ik kan merken dat ze thuis geoefend had. In de voorzee houd ik haar vast bij haar middel, en het gaat zo goed, dat ze een behoorlijke voorwaartse beweging maakt. Het is wel snel, maar ik besluit de armbeweging met haar te oefenen. Ik doe haar voor, hoe ze moet bewegen, en dat ze bij sluit haar armen moet bewegen. Na een poosje, dat het met de armen nog niet goed ging, neem ik haar armen in mijn hand en oefen met haar alleen de armbeweging. Ze doet haar best en is geduldig en nu opeens gaat het heel goed, trots kijkt ze naar me en ik knik bewonderend. Als beloning gaan we samen door de branding en als we die voorbij zijn en in rustig water beland, zwemt ze opeens op eigen kracht weg, ik blijf vlak achter haar, maar het gaat zo goed, dat ze ook nog snelheid maakt. Ik roep haar toe, dat ik nog nooit iemand gezien heb die zo snel leerde zwemmen. Weer lacht ze trots naar mij, en ze zegt, ik zal nooit meer een zwemleraar ontmoeten, die zo snel iemand leert zwemmen. Leshillia, kust me zodra ze bij me terug is komen zwemmen en zegt:

“Dat heb je goed gedaan mijn kleine vriend, je daden zijn groot, hoe kan ik je hiervoor bedanken, geld heb ik niet, maar mijn liefde en mijn lichaam behoren jou toe, kom mee, dan gaan we even knuffelen op het strand. Terug op het strand beginnen we te kussen, haar lippen zijn fel en zoenen heftig, het blijft niet bij mijn lippen of wangen, ze kust mijn hele lijf, ze doet het zacht en teder. Dan trekt ze mijn zwembroek naar beneden en kust daar ook, mocht ik denken, dat het zo wel genoeg geweest is, heb ik buiten de waard gerekend, ze draait me om en kust ook mijn billen, ze zijn daar erg gevoelig voor, het is niet zo lang geleden dat Arms me daar zo vertroeteld heeft, ik voel nog steeds dat geval van hen tussenmijn billen schuiven en naar binnen gaan. Ik krijg niet de gelegenheid om haar terug te kussen. Als ze vind dat mijn billen genoeg gekust zijn draait ze me weer om en zet ze haar lippen op mijn stijve piemel, en ze pijpt me, helemaal tot het eind, er is een beetje meer vocht en een beetje minder schuimbelletjes dan de vorige keer Als we terug zijn in de T-shop, zitten daar ook asielzoekers te eten, ze hebben bonnetjes gekregen, ze wonen nog wel in de kazerne, maar er is geen leiding meer en ook geen kok, ze hoeven ook niet langer binnen te blijven, ze vertellen me, dat het loslopen een proef is, als er klachten komen, is de vrijheid weer weg. Een pikzwarte jongen, die zich voorstelt als Pina en een jaar of veertien is, en een meisje dat zich voorstelt als Alaya, ze is van de zelfde leeftijd, vragen ons om na het eten naar de kazerne te komen, we willen jullie twee bedanken voor de verlossing van de slavernij. Leshillia wijst naar mij

“Ik heb er niets mee te maken gehad.”

“We hebben navraag gedaan, Julie zijn samen naar de bewaker gelopen, Jij wist zijn naam en waar hij woonde, zonder jou zouden we vast nog niet bevrijd zijn.”

“Goed Pina en Alaysa, ik zal er zijn, als je maar weet dat mijn held, jullie held hoort te zijn.”

De twee gaan weer terug naar hun tafeltje, het is nog nooit zo druk geweest in de T-shop. We moeten lang wachten op onze kippetjes. Ik bekijk Leshillia met andere ogen, naar haar vurige beminnen op het strand, en dat ik haar niet terug mocht zoenen en strelen, dat hoorde niet bij het uiten van haar dankbaarheid voor het leren zwemmen, het is wel een uiting van blijdschap geweest over het feit dat ze nu al kan zwemmen. Als we onze cola en de kip met friet op hebben en betaald, lopen we samen naar de bunker. Een massa mensen komt naar ons toe en streelt en kust ons, na een poosje trekken ze zich terug, daarna komen de misbruikte jongens naar ons toe, ze kijken bewonderend naar ons, en ze kunnen nauwelijks geloven dat twee kinderen verantwoordelijk zijn voor hun bevrijding.

Er voegen zich een aantal meisjes bij ons van tussen de veertien en zestien jaar, ze bijten de spits af, daar waar de jongens nog een beetje verlegen zijn, zijn zij het niet, ze kussen ons beide, dat het een lust is, nu durven de jongens ook wel, onze blouses worden uit onze broeken getrokken, de knoopjes losgemaakt en uitgetrokken. Mijn lijf zit vol met Afrikaanse dikke lippen, ik voel ze overal, op mijn rug en in mijn nek en op mijn hoofd. Leshillia wordt net zoveel gekust, en vooral op de plek waar haar borstjes nog moeten groeien, ze roept naar mij, dat ze het leuk vind, en ook wel lekker, er klinkt uit alle kelen de zelfde strijdkreet:

“Ale, alo, ala aye, ayo aya. De ruimte is gevuld met hun oerwoudgeluid. Er komen steeds meer jongens en meiden, en onze lijven zijn niet meer toereikend, ze trekken ook onze broeken uit. Ze kussen zelf op de ontstane bult in mijn onderbroek, maar ook mijn benen, en dan word ik gedraaid, en landen wel honderd kussen op mijn billen en op mijn rug .Pina heeft niet meegedaan en Alaya ook niet. Pina fluit op zijn vingers en al die heerlijk kussende jongelui, hebben bij dit sein hun dankbaarheid geuit. Er blijven nog een paar jongens over, die trekken onze broeken weer aan en de blouses worden weer netjes dichtgeknoopt, en als het klaar is, krijgen we nog een zoen met hun lekker dikke lippen op onze wangen. Ik sta op om ze te bedanken met dit heerlijke cadeau en dat wordt beantwoord met hun strijdkreet:Ale, alo ala, aye ayo aya. Dat blijft nog een poosje door gonzen, deze jongens hebben geleden en zijn toch zo lief, ik geef de hele zaal vol jongelui een kus en kijk iedereen goed in hun ogen, dat kan misschien helpen om zich voorlopig goed te voelen. Ik breng Leshillia naar huis en ga dan naar mijn tent. Ik heb het gevoel dat ik gevolgd word, het zou heel goed een dankbare asielzoeker kunnen zijn. Ik heb zoveel beleefd, dat ik even, zonder me uit te kleden achterover op mijn dekbed ga liggen. Ik luister naar de geluiden buiten, en ik voel geritsel aan mijn tent. Het is donker buiten, ik heb wel een zaklantaarn en bij het binnenkomen schijn ik recht in het gezicht van Pina en Alaya.

“Matarr, wij mogen even binnenkom bij jou.”

Ja natuurlijk. Ze schuiven naar binnen en Pina maakt aan de binnen kant de rits weer dicht, Ze gaan aan weerskanten van me zitten op het dekbed. Pina neemt het woord:

“Matarr, we zijn je zo enorm dankbaar, en van alle bewoners, moet je hun dank hebben, Alaya en ik weten precies hoe het gegaan is, en we bewonderen je in zo hoge mate, dat we niet genoeg bezitten hebben om onze dank tot uitdrukking te brengen, wat wij te bieden hebben is onze vriendschap, en als je wil, mag je ook onze lichamen nemen.”

Hij zit naast me en ik leg mijn hand in zijn kruis en voel zijn penis goed, hij is vrij groot en groeit door in mijn hand. Waarom ik dit doe, weet ik eigenlijk niet, ik heb altijd wel belangstelling voor grotere penissen gehad. Hij wil zijn gulp al open maken, maar ik zeg: Ho,ho, je lichaam staat tot mijn beschikking, als ik je hulp wil, vraag ik het wel. Alaya ziet dit met een schuin oog aan. Ze wacht af of ik ook wat bij haar ga doen. Ik houd net als mijn vader van pikzwarte lichamen. Alaya vind ik bijzonder mooi, maar ik heb na die verwennerij van Leshillia en later in de bunker die massaknuffel, geen zin meer in te seksen, en op mijn leeftijd speelt dat gevoel ook nog niet zo erg, het enige waar ik wel veel zin in heb, zijn de borsten van Alya, ik streel ze door haar kleding heen, ze zijn heerlijk zacht en ik krijg zin om mijn hoofd in die grote pikzwarte borsten van deze lieve meid te verbergen, Ik doe haar blouse uit, maak haar BH los en laat die vallen, ik streel heel zacht met een vinger, er gaat een rilling door haar heen, en plotseling duw ik mijn gezicht in die heerlijk grote zachte borsten. Na een poosje zeg ik: Jullie zijn gekomen om je dankbaarheid met liefde te beantwoorden, desnoods willen jullie je lichaam ook aan mij geven. Ik ben nog mar tien, dus eigenlijk te jong voor jullie lichamen, ik stel voor dat jullie vannacht bij mij blijven slapen, en dat doen we door al onze kleren uit te trekken, en dan bloot tegen elkaar in slaap te vallen. Ik ga jullie beide uitkleden en dan kleden jullie mij uit met alle liefde die jullie te geven hebben.

“Jij hebt mijn blouse en mijn BH al heel lief uitgetrokken en daarna heb je je gezicht heel lief tegen mijn borsten gedrukt, wij proberen jou ook heel lief uit te kleden”.

Ik ga verder met Alaya uit te kleden, intussen streel ik haar borsten heel zachtjes, haar buik en haar vagina, ze komen alle te voorschijn en ik herinner me de vagina van Ndey, ze raakte vreselijk opgewonden, toen ik Dowda moest leren, om haar met zijn tong op te winden. De vagina van Aldya was ook nat, ik kon het niet laten om haar clitoris op te zoeken en e met mijn vinger mee te spelen, ik kroop tussen haar benen en begon haar vagina te likken, ze kermde en kreunde en later zei ze dat ik haar de een na de andere verrassing bezorgde, ik zei, dat ik haar ook erg aantrekkelijk vond. Al gouw was Alaya naakt, ze draaide nog wat van de na vreugde en toen begon ik met Pina, ik begon hem te kussen, het werd een lange tongzoen Toen trok ik zijn shirt uit en streelde zijn borst tepels en buik. Ik maakte zijn broeksboord los en trok zijn rits naar beneden, zijn penis was nog steeds niet weggezakt, Ik nam hen in mijn volle vuist en kneep er stevig in en gaf toen een kusje op zijn pikzwarte eikel en daarna trok ik zijn broek en daarna zijn onderbroek helemaal uit. Hij is nu helemaal naakt, nu ben ik aan de beurt, ben benieuwd, of ze me na al die enerverende dingen me nog op kunnen winden. Ze leggen mij in het midden van mijn dekbed, en gaan aan weerszijden van me liggen, ik word van twee kanten gekust door die heerlijk zachte pikzwarte lippen, ik voelde het hoed, ze trokken ook mijn shirt uit en streelden mijn lijf, zowel van voeren als van achteren. Pina lag aan de achterkant, en zijn strelende vingers gingen ook van achteren mijn broek in. Ik voelde weer die penis van Arms, en ik begin al helemaal te gloeien, ik hoef maar ja te zeggen en Pina gaat mijn achterste gaatje binnen. Maar ik vind dat van achteren eigenlijk iets om dingen te bereiken, zoals bij Arms en Oublie, hoeveel duizenden heeft hij me er niet voor terug gegeven. Het voelt heel lekker, maar toch vind ik het een beetje babaars, en als die kinderen die in Sene Gambia misbruikt zijn door vieze oude mannetjes, voor een penis hadden ze nauwelijks belangstelling, nee, dat achterwerk van die jongens.

Alaya, trekt mijn broek en mijn onderbroek uit, en ze kust mijn liezen en mijn piemeltje, ze zet haar lippen er op en begint me te pijpen, ze krijgt er veel gevoel in, het is heerlijk, enna een poosje stopt ze mijn stijve piemeltje tussen haar borsten. Pina heeft het ook begrepen, dat ik daar van achteren niks wil, hij heeft nog wel mijn billen gestreeld en gekust, en zijn gezicht tegen mijn billen gedrukt, het is nu tijd om te slapen, ik heb veel slaap en als het middenacht is, moet ik er uit om te plassen, ik merk dat mijn piemeltje nog steeds stijf is en klem zit tussen deze twee heerlijke fluwelen pikzwarte borsten, de anderen slapen gewoon door, ook als ik hun armen, die over me heen geslagen zijn optil en weg leg. Na het plassen, verlang ik alweer om naast deze twee naakte lichamen verder te slapen, ik leg hun armen ook weer over me heen. Als ik wakker word, duurt het even voor het tot me door dringt, dat ik hier niet alleen geslapen heb. Vlug kleed ik me aan en kijk nog eens naar de twee naakte lichamen op mijn slaapzak en ik realiseer me, dat ik de gekste dingen mee maak, Dat zou in West-field niet gebeurd zijn. We gaan met zijn drieën naar de T-shop om te ontbijten en, zij tweeën hebben bonnen. Om tien uur ga ik met de ouders van Robert naar Ghana Town. Na het ontbijt pak ik mijn rugzak. Ik herinner me, dat ik nog geen adressen heb van de moeder van Sander. Van Undermine moet hij ook het adres hebben. Ik vraag aan Suzy die het nu razend druk heeft, of Sander nog adressen achter gelaten heeft.

“Sorry, door de drukte ben ik vergeten om ze aan jou te geven, die van Undermine is er ook bij, maar vergeet niet, dat hij al ver over de tachtig is, hij woont nog steeds alleen, hij zal het heerlijk vinden om de jonge zoon van Tom  op bezoek te krijgen.” Ik vraag of ik tot tien uur mijn rugzak bij haar op een veilig plekje mag leggen, bij haar kan ik geen kwaad doen, en helemaal niet nu ik lammetjes van haar kinderen gemaakt heb. Ik heb een opschrijfboekje in mijn borstzak zitten en ik heb na Pina en Alaya bedankt te hebben, voor het grote geschenk, dat ze me gegeven hebben. IK bel en krijg mijn vader aan de lijn en hij vraagt meteen of ik betrokken ben bij de overval op de bunker van Immigratie, ik vertel hem over Robert en heb hem beloofd, dat ik zijn vader en zijn moeder uit dat huis zou bevrijden, ik ben bij de premier geweest, hij vroeg me diverse dingen hoe ik dat gedaan had, zoals een bewaker aan het praten te krijgen. Maar waar ik voor bel pa, is om je te vragen, of je het op prijs stelt, dat ik mijn opa en mijn opa op zoek en dat ik je waarschijnlijk getrouwde broers en zussen op ga zoeken, van Sander moet ik naar zijn moeder en haar zover breng, dat ze naar Gambia komt, opeens naar al die jaren,is Sander veranderd en verlangt hij er naar om het met zijn moeder weer goed te maken.

“Hoe gaat het met je jongen.”

Heel goed pa, Oublie heeft me geld gegeven voor de armen, het was heerlijk werk, om de zonen en dochters van de armen te leren kennen en met drie deze keer zijn we naar Sanjang gegaan. Mijn dans daar was zo opzien barend, dat ze allemaal stopten met dansen en naar mij zaten te kijken en applaudisseerden. Op het eind namen ze me op hun nek en maakten onder luid applaus een ere rondje.

Kimbou werkt elke dag op de markt en ze kookt voor mij en Jarra. Dus het gaat goed. Wil je nog dat ik een bezoek breng in Assen naar je geliefde pa, ma, broers en zussen, zo ja, moet ik een adres hebben, ik heb mijn opschrijf boekje gereed, trouwens, Sander betaalt mijn ticket.

“Ik moest er even over na denken jongen, mijn pa kan barsten, maar mijn moeder en broertjes en zus, zou ik wel graag eens hier in Gambia willen ontvangen, Ben je gereed, met het gevaar dat ze verhuist zijn, is hier het laatste adres. Ik schrijf het op. Om tien uur ga ik weer naar de bunker om de ouders van Robert op te halen. Onmiddellijk zodra ik een voet binnen heb gezet, klinken de oerwoudgeluiden Ale alo ala aye ayo aya, het blijft maar aanhouden. De jonge lui, die me gisteren een kusbui gegeven hebben, staan nu breeduit te lachen en dan een voor een geven ze me een streel op mijn wang en een kus op mijn mond, ik wil wel terug kussen, ik raak ontroerd over zoveel warmte, maar ik krijg mijn lippen er niet tussen geperst, en de stroom blijft maar aanhouden, en als er gaten in de stroom kussers komen, wordt ik omhelsd door de vader van Robert, hij slaat zijn armen om me heen en blijf al huilend me maar kussen, en hij bedankt voor alles wat ik voor Robert hebgedaan en voor hen gedaan, Dan komt zijn moeder, ze schokt van het huilen en ze geeft de ene na de andere warme zoen. Onder luid gejuich, verlaten we met zijn drieën de bunker, op de valreep zie ik Sander nog en hij wenst me een goede reis en succes bij mijn moeder. We lopen naar de grote weg en houden dan een taxi aan. Ik mag voorin, omdat ik een rugzak heb. De vader is een rustige man van ongeveer veertig, en hij ziet er goed uit. De moeder ziet er een beetje broos uit en ze is erg knap, nu weet ik waarom Robert zo’n knappe vent is. We rijden tot de turntabel en daarna gaan we in een minibusje. De Turn tabel is de beginhalte, en dat komt goed uit, want in ieder busje kunnen niet zomaar drie mensen meer mee, soms sta je vreselijk lang te wachten en ze gebaren allemaal dat ze vol zitten. Voor de Planjans is het reizen in een volgepakte minibus nog een hele luxe vergelegen bij waar ze in gereisd hebben in Soedan en omringende landen, Ze vertellen dar ze weken lang door de woestijn gelopen hebben en dat Robert zich kranig had geweerd. Ze zijn me nog steeds erg dankbaar, maar behalve dat ik uitbundig door hen gekust ben, hebben ze niets te bieden, maar de manier dat ze naar me kijken, drukt hun genegenheid genoeg uit. Ze zijn ook een tikkeltje gespannen, want ze gaan hun tijdelijk huis bewonderen, ik heb niet gezegd dat het een villa is, dat houd ik als verrassing achter de hand, maar bovenal zijn ze gespannen omdat ze na een maandenlange scheiding en over hem in angst zitten, nu heel erg blij om hun zoon weer in hun armen te sluiten. Bij de visafslag, het haventje, stappen we uit en lopen dan heuvel op naar de villa.Als ik wijs, dat dat voorlopig hun huis is, slaan ze hun hand voor hun mond, ze kunnen het bijna niet geloven, maar als ik het erf oploop, en aanbel, moeten ze me wel geloven. Robert komt naar buiten gesneld en valt zijn ouders om de hals en kust ze en hij word door allebei, zijn vader en zijn moede geknuffeld en ook hij haalt de oerwoudgeluiden weer uit de kast: Ale, alo, ala, aye,ayo, aya. Oublie begroet het tweetal hartelijk en heet ze welkom hij vraagt of ze aan tafel willen, want voor vanmiddag heeft hij een boottocht naar Pelican Island gepland. Hij kijkt een beetje teleurgesteld als ik zeg dat ik vanmiddag met mijn vriendin Jarju naar het strand ga. Ik vertel in het kort bij hen aan tafel, hoe het mij vergaan is en in geuren en kleuren, vertel ik hoe ik door de misbruikte jongens en een paar meisje bedankt ben en dat ze me met wel vijftig tongen en honderd lippen gezoend en gelikt ben over mijn hele lichaam, aan mijn gezocht en mijn bovenlichaam hadden ze niet genoeg ruimte voor al die gezichten en tongen. Na het eten ga ik naar Jarju, ondanks dat verschillende mensen haar kunnen zien, vliegt ze op me af, en ik raak bijna uit mijn evenwicht door haar enthousiasme, Zodra ze genoeg bewezen heeft, dat ze van me houd, zet ik mijn lippen op die van haar en ze beantwoord mijn lippen gretig. Ik loop nog steeds met mijn rugzak, en ik heb een sleutel van Kimbou’s huis. Ik breng mijn rugzak naar de  slaapkamer van Jarra en van mij en haal mijn zwembroek eruit. Dan loop ik samen met Jarju naar de markt, Kimbou heeft even geen klanten, ze begroet Jarju en ze zegt dat ze ten allen tijde welkom is in haar huis. Ik vertel, dat ik overmorgen ga vliegen naar Nederland, in een boze heks te bekeren en haar te bewegen om haar zoon in Kalolie te bezoeken, en dat ik ook mijn ooms en tantes en opa en oma van mijn vaderskant op te zoeken. Dan wandelen we hand in hand naar Ghana Town en gaan daar de steile afgang naar het strand af, Jurja houd me goed



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.