Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
2 augustus 2017, om 15:05 uur
Bekeken:
70 keer
Aantal reacties:
0

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"MATARR DE ZOON VAN T0M hoofdstuk 5 & 6"


 

 

 

HOOFDSTUK 5

 

Als we bij de villa zijn, vlieg ik naar binnen, Robert heeft me al zien aankomen, en we vallen elkaar in de armen, en als we even een pauze nemen tussen al het kussen door, praten we door elkaar en vertellen elkaar hoe we elkaar gemist hebben, en Robert kan bijna niet wachten tot het vrijdag wordt. Als Oublie zich ook bij ons voegt, vertel ik dat ik drie dochters gevonden had in het bos achter de markt. Ze zaten in hun blote borsten, waarmee ze jongens probeerden op te warmen, voor geld mochten ze aan hun borsten komen en kussen, de meisjes pijpten ook jongens. Ik was nog nooit gepijpt, ik dacht dat de penis van een tienjarig jongetje daar te klein voor was, een van de zusters bewees me dat het niet zo was en ze wist me een heerlijk gevoel te geven. Een meisje dat verliefd op me was, volgde me waar ik ook ging, ze bleek een van de kandidaten. En bij de vraag wat zou jij er voor over hebben, als ik jou koos?

Toen antwoordde ze dat ze net zo bloot als die meiden en als ik in het bos wilde zijn, ze doet alles voor me. En heel veel kandidaten gaven dat soort antwoorden. Ze wilden alles doen wat ik van hen vroeg. Dat maakt het nu zo spannend, ik heb gewoon een vrijkaartje.

“Nee, nee, dat heb je niet, ik hoef niet een eigen kamer,ik slaap samen met jou op je bed, en met mij, mag je ook alles doen wat je wilt of mij laten doen wat jij wil, wij zijn vrienden, en ik wil geen concurrentie. Zullen we gaan zwemmen vriend?”

Mijn zwembroek heb ik hier gelaten en even later zwemmen twee vrienden in het grote bad het is heerlijk verfrissend. Tijdens het zwemmen denk ik nog steeds aan de kandidaten, ik wilde dat ik er meer dan twee uit kon kiezen, maar Undermine heeft ook in onze Compound geld uit gedeeld, het zelfde bedrag, Sanjang, twee kandidaten, hij heeft eigenlijk de richting aangegeven. We zwemmen beide even goed, maar ik heb een zware dag gehad en ik kan zien, dat hij me bewust heeft laten winnen, ik heb niet heel veel tijd, want Kimbou heeft om zes uur het eten op de tafel staan, maar het is toch fijn om onder vrienden even stoom af te kunnen blazen. Robert is erg lief voor me, hij stroopt mijn zwembroek af en droogt me dan af. Oublie, is ook heel lief, hij weet dat ik om zes uur thuis moet zijn, hij heeft de auto al gekeerd en zo gouw ik er in zit rijden we al. Onder het eten heb ik veel te vertellen. Kimbou is al twee keer in Sanjang geweest, de eerst keer was bij Undermine, en de tweede keer met mijn vader. Voor je vrijdag vertrekt, wil ik de twee kandidaten die je kiest, even spreken. Na het eten loop ik over de markt, ik word door iedereen begroet en merk dat ik in een klap een bekend persoon geworden ben in de gemeenschap. Ik vind het leuk om langs de speelplaatsen te lopen en kijken of ik bekenden zie. Ik heb vier namen van Mischa gekregen, en dat zijn De familie Jeng, Sanjang, Kakou en Sowe. Ik ken hier bijna niemand op deze Compound, dat is na vandaag wel veranderd. Wat ook veranderd is, is dat heel veel mensen mij opeens kennen. En ze groeten me met respect en noemen me Matarr. Dat wat ik met dat kleine meisje, dat de heuvel af rolde, gedaan heb schijnt ook de ronde te doen. Veel meiden en ook jongens, kwamen bij me zitten en vroegen honderd uit over het feest van vrijdag en dat ik twee kandidaten moest kiezen, er waren er die vroegen, of ik mijn keus al had gemaakt. Ik antwoordde dat dat nog niet kon omdat er morgen nog een paar gezinnen kwamen, en als ze kinderen hadden dat ik die op voorhand wilde ontmoeten, en dat is om een goede keus te kunnen maken. Opeens trekt een jongen van en jaar of veertien aan mijn arm en hij zegt, daar komt een dochter van Jeng aan. Ja, Jeng staat op mijn lijstje, maak een beetje ruimte voor haar. Ze blijkt Beatrice te heten, en de jongens hebben niet veel ruimte gemaakt, zodat Beatrice dicht tegen me aan zit. Ik zeg er wat van, maar ze zegt dat vind ik niet erg, ik weet dat je niet bijt.

Ik weet nog niets van je familie, maar morgen vroeg komen mijn vriend Misha en ik bij je ouders, we komen niets halen.

“Ik weet het al, het gerucht gaat snel, en die zegt dat je wat komt brengen en gedeeltelijk een weldoener bent.”

Hoezo gedeeltelijk?

“Je komt geld brengen en stelt de armen daarna voor een uitgave, van een feest geven, weet je wel wat dat kost, en vervolgens, maak je al die kinderen overstuur, door er twee van de twaalf uit te kiezen, en er zijn ouders, die hebben meer kinderen van de goede leeftijd.”

Zou jij niet gekozen willen worden, om samen met mij naar Sanjang te gaan en te dansen, tot in de kleine uurtjes? Ze kijkt me olijk aan en ze zegt ik meen er niets van, ik wilde alleen zien hoe jij reageert, ik zou er alles voor over hebben, als je mij zou kiezen, ik weet wat je met het kind , dat van de heuvel afrolde en veranderde in een niet te stuiten huilbui, jij hebt haar onmiddellijk stil gekregen en daarna met haar naar die heuvel gelopen en haar broer zag ze nog een keer vallen en het meisje schaterde. Dat is magisch van je, hoe deed je dat. Dat kan ik je wel uitleggen, als je tijd hebt tenminste. Ik ben met die gave geboren, ik kan dingen met mijn ogen, ik heb veel huilbaby’s stil gekregen en ze bleven stil, ik heb als klein ventje op grote gezinnen gepast, waar van de oudsten twee keer mijn leeftijd hadden, ze luisterden niet naar ouders of wat voor oppas ook, maar naar mij wel, ik doe het met mijn ogen, met dat kind van vanmiddag, heb ik iets nieuws uitgeprobeerd en het is gelukt.

“Zou je me alstublieft willen vertellen, hoe je dat voor elkaar gekregen hebt?”

Ja, maar dan moet je mij over je thuis situatie vertellen. Gelijk oversteken?

Het kind was na het huilen volkomen ontspannen en het viel in mijn armen in slaap. Ik dacht het zou fijn zijn, als dat kind, niet meer bang voor het heuveltje is. Ik stond met haar op de heuvel en maakte smijt bewegingen met haar in mijn armen, ze vond het leuk en even later, begon ze te schateren. Later kroop ze op eigen wieken naar de heuvel en liet zich er af rollen en ze schaterde van plezier. Toen ik weg liep van huis, nam ik eerst de bus naar Serrecunda, daar op het busstation stond een huis dat mijn vader ontworpen had. De bewoner vroeg bars wat ik daar te zoeken had, ik antwoordde mijn reden en toen vroeg hij waar ik naar toe ging, ik zei Brufutt, de man reed een stuk en parkeerde toen aan een zandweg in de Bush. Hij zei dat ik erg mooi was en dat ik hem opwond. Hij dreigde me om me in Brufutt naar een politie post te brengen, want hij was er van overtuigd dat ik een wegloper was. Hij droeg me op om zijn penis uit zijn broek te halen, daarna moest ik hem in mijn mond nemen, het was een knots van een ding daar zouden mijn mondhoeken van uitscheuren. Toen deed ik het weer met mijn ogen, hij borg zijn penis weer op en was de hele reis aardig, en hij bracht me ondanks dat het zijn bestemming niet was, naar de markt van Brufutt. Ik wist dat mijn broer daar vlakbij woonde, en ik ben hier nu een dag of tien, en ik heb nu al veel vrienden gemaakt. Ik ben weggelopen, omdat ik mijn horizon wilde verbreden, bij ons thuis gebeurde er te weinig.

“Was je niet bang in die auto?”

Nee, die penis te voorschijn halen vond ik wel spannend, zo vaak zie ik dat niet.

“Mijn vader, is vertrokken met een andere vrouw, hij liet mijn moeder mij, de oudste en drie jongens achter. Het merendeel van de tijd pas ik op de jongens, en mijn moeder heeft werkhuizen bij rijke mensen, ze maakt schoon en ze kookt, dat doet ze drie dagen in de week. Ik pas dan op mijn broertjes en ga meestal hierheen, ze vinden het hier leuk en ze kunnen het merendeel van de tijd samen spelen, dan hoef ik alleen maar toe te kijken. Ik ben vijftien, en ik zou het heerlijk vinden als je me uitkoos”. Morgen als ik je moeder zie, en haar het geld heb gegeven, zal ik je vragen wat je er voor over zou hebben als ik je koos. Dat heb ik aan iedereen gevraagd, het hangt mede van dat antwoord af of je voorrangspunten krijgt. Ik ga naar mijn huis en klets nog een beetje met Kimbou en kruip dan bij Jarra in bed, dit keer spookt er veel door mijn hoofd vooral de meisjes en twee jongens, waar ik uit kan kiezen.

De volgende morgen, weet ik wat me te doen staat, om negenuur staat Misha voor de deur en ik vertel hem, dat ik gisteravond Beatrice ontmoet heb, en dat ik haar aardig vond en ook bij de hand. Ik vertel wat we besproken hadden, en dat ze al wist, dat ik langs zou komen met het geld. Het gaat als een lopend vuurtje door de Compound, we gaan zo snel mogelijk de laatste  gezinnen afhandelen en laten we maar meteen naar de moeder van Beatrice langs gaan. Misha ging staan en stak zijn verhaal af en het siert Beatrice, dat ze niets tegen haar moeder heeft gezegd, want ze was verrast, zo verrast dat ze dat niet kon veinzen. Ze nam het geld gretig aan en ze zei dat ze het heel goed kon gebruiken. En dat ze opkeek, dat ik terwijl ik zo jong was, zoveel geld weg kon geven. En of het geen zwart of oneerlijk geld was. Kortaf zei ik het is eerlijk geld, maakt u zich daar maar geen zorgen over, dat kunt u beter maken over uw dochter, die een kans maakt om door mij gekozen te worden voor een losbandig weekend; misschien.  Beatrice grijpt in en zegt maakt u geen zorgen moeder, hij maakt maar een grapje. Ze loopt met Misha en mij mee naar buiten en ze zegt dat ze haar antwoord klaar heeft.

“Je moet weten Matarr, dat ik je een heerlijk ventje vind en dat ik dolgraag met je mee ga, maar jij bent tien en ik ben veertien, als je wilt weten hoe mijn borsten er uit zien op mijn leeftijd, dan sta ik je toe om ze te bekijken, ik zou het graag willen, ik zou me er alvast op verheugen om jouw kleine handje daar actief te zien.”

Ik zal het in mijn beslissing mee laten wegen, ik geef haar een warme zoen op haar wang, en krijg er een van haar terug op mijn lippen. Nu nog twee families.

We gaan drie speelplaatsen voor kinderen af en dan is het raak, het gaat om een meisje die een heleboel kinderen bij zich heeft als ik goed tel, zijn het er twaalf. Ze heeft er niet zichtbaar moeite mee. Mischa vertelt dat ze Dado heet.

“Ze gaat heel regelmatig met kinderen uit de buurt spelen, het zijn de enige inkomsten van de familie, haar vader is overleden en de moeder heeft suiker, ze kan net een beetje in huis opruimen en schoonmaken. Daarom heeft ze zoveel kinderen, zo niet, dan is het honger lijden. Van haar zelf is er een jongetje van vier bij. Het meisje is veertien, bijna vijftien.“

Het meisje heeft alles goed in de hand, Ze laat de kinderen net als Namu deed, achter elkaar aankruipen. Ik zie de trein gaan, ze doet meerdere spelletjes, die geschikt voor zo’n grote groep zijn. Ze heeft ons allang gezien en ze laat het met de kinderen maar even in het honderd lopen. Ze geeft ons een hand en ze laat niet blijken of ze wel of niet weet wat we komen doen. Ze kijkt naar mij en ze zegt:

“Jij houd van kinderen zeker, ik zag je zo aandachtig kijken”

Het is andersom, de kinderen houden van mij, wacht maar tot ze beginnen te huilen of te schoppen. Ik zit zo aandachtig te kijken om jou bezig te zien, Dado, ik bewonder jou.

“Ik bewonder jou ook, mij is het een en ander ter ore gekomen en ik weet dat je een vriend van de armen bent. Maar ook heb ik gezien, dat je je door de meiden die daar in de de bosje achter de markt geld verdienen, je door hen in hebt laten pakken, en daar heb ik geen bewondering voor”

Ik geef hier maar geen antwoord op, maar dit meisje durft het wel te zeggen, en dat bewonder ik. Dado is net te lang wezen praten en het loopt mis met de kinderschaar. Ik loop er naar toe en pak er drie op mijn arm en kijk stuk voor stuk in hun ogen en ze slaan hun ogen niet neer, ze kijken terug en ze zijn nieuwsgierig wie die vreemde jongen is. Binnen vijf minuten overhandig ik Dado de kinderen weer, ze geven geen kik en wachten af wat er nu gaat gebeuren. Ik vraag hoe laat ze de kinderen terug moet brengen, want ik wil je moeder spreken.

“Twaalf uur.”

Misha zegt:

“Laten we maar naar het huis van mevrouw Kakou gaan, want ik weet niet of ze een dochter heeft en zo ja, waar ze uithangt. Dat vind ik wel jammer, want het kennis maken met dochters en zonen, is wel het boeiendst. Mevrouw Kakou is ongeveer veertig jaar en ze is blind. Er valt veel over haar te vertellen, dat ze daar in haar eentje woont is prijzenswaardig, dat zeg ik ook tegen haar. Ze zegt:

“Ik heb vroeger op de blindenschool gezeten, daar hebben we geleerd om zonder hulp ons te redden. Daar hebben we geleerd om altijd witte koffiekopjes te gebruiken, ik zie een heel klein beetje, en dan kan ik zien hoeveel er ongeveer in het kopje zit. Mijn dochter vond het na de dood van mijn man vreselijk om hier alleen met een blinde moeder te wonen, en ze heeft net zo lang gezocht, tot ze ergens intern kon wonen. Ze woont bij een weduwnaar, en past op zijn kinderen houdt het huis schoon. Gezien haar karakter, houd ik mijn hart vast of ze tegen weer heeft voor die weduwe, ze is bezig in te halen. Zeventien en haar lichaam is volop in ontwikkeling.”

Praten kan ze die mevrouw Kakou, ze is altijd alleen en zal wel een hoop hebben in te halen. Mevrouw Kakou, hebt u een telefoonnummer van uw dochter, want onze boodschap gaat ook haar aan, kunt u haar bellen? Ze mag op mijn kosten een taxi nemen. Ze heeft een telefoon met heel grote letters, en haar dochter staat in geprogrammeerd onder het cijfer 1. De moeder vertelt, dat hier een jongen en een man zijn, en dat ze een belangrijke boodschap hebben, die ook haar aangaat. De telefoon stond zo luid, dat ik kan verstaan:

“Als dat niet om een erfenis gaat, wie anders heeft iets bij jou te zoeken.”

 Die taxi is niet nodig, mijn baas is nog thuis en de kinderen zijn al naar school. Hij brengt me wel even en blijft dan buiten wachten, we gaan meteen en we zijn er in twintig minuten. We praten wat met haar moeder en komen er achter, dat ze Seedy heet. De moeder is erg loslippig en ze is het niet eens met het eigenwillig gedrag van haar dochter. Ze had het normaal gevonden, dat ze dichtbij een baantje gezocht had en hier was blijven wonen. Als kind was ze altijd al met haar kleding aan het experimenteren, en toen ze borsten kreeg, mocht iedereen ze zien, veel schaamte heeft ze nooit gekend, en toen de mevrouw van haar werkhuis overleed, had ik haar graag terug gehad, ik vind het maar niets dat ze alleen met de weduwnaar woont. Na nog een paar anekdotes over haar pubertijd, over dat ze zich geregeld wist te omringen met jongens die aan haar mochten zitten, liet ze vol trots haar beginnende borsten zien. We hoorden de auto aankomen en stoppen. We keken uit het raam en zagen een schitterend schoonheid naar de deur lopen, ze gaf ons een hand en zei:Seedy, aangenaam, ze keek speciaal naar mij, en ik werkte met mijn ogen en daarna had ze nog meer interesse in mij, toen we elkaar een hand gaven, hield ze die van mij extra lang vast en probeert me voor haar te winnen. Ze wenkte me mee naar een ander vertrek,

“Het zouden je ogen kunnen zijn die me me recht in mijn ziel troffen.”

In het andere vertrek zette ze meteen haar lippen op die van mij en het werd een lange tongzoen, tijdens het zoenen, stopte ze haar hand achter in mijn broek en had mijn billen vast, ze drukte met mijn billen me tegen haar aan en kuste gewoon door. En ze zei:

“Ik weet niet wat je boodschap is, maar ik weet wel dat je een bijzonder ventje bent.”

Ja, het zullen mijn ogen wel zijn, kijk er nog maar eens in. Ze doet het en ze zegt:

 “Je hebt echt iets magisch, ik voel het in mijn buik als ik naar je kijk.”

We gaan weer terug naar de kamer en als we zitten zegt Misha met een serieuze stem:

Deze blanke jongen is een vriend van de armen, en uit deze Compound hebben we twaalf arme gezinnen geselecteerd en die krijgen elk tweeduizend  Dollacis. Als tegen prestatie vraagt. En hij maakt het verhaal voor de zoveelste keer af. Seedy luistert met open mond. Ik geef intussen tweeduizend aan de moeder, die haar dochter laat kijken of het klopt. Ze kijkt me dankbaar aan. Als Misha de hotelkamers heeft genoemd en het dansen tot drie uren in de nacht, wordt Seedy steeds enthousiaster en ze zegt:

“Ik wil de barbecue wel organiseren en nu trek ik haar mee en in datzelfde kamertje vraag ik haar: Wat heb je er voor over om door mij gekozen te worden. Ze antwoord. Ondanks de bezwaren van mijn moeder, heb ik niet veel geld. Het meeste gaat naar mijn moeder, een blinde vrouw heeft meer geld nodig dan een ziende. Denk alleen maar eens aan al het leesmateriaal dat ik voor haar koop, het is allemaal in braille, ze heeft veel hulpmiddelen nodig, en nu spaar ik voor een blindengeleidehond, De weduwnaar is een slappe vent, en ik moet niet veel van hem hebben, het zijn de moederloze kinderen die me nodig hebben dus mijn leven is niet zo riant als het lijkt, en ik verlang er vreselijk naar om een weekend  met jou naar Sanjang te gaan, om naast je te slapen en je te knuffelen, je hebt me met je ogen al voor je gewonnen, Ik heb je lief, Matarr, en dat je pas tien bent maakt voor mij geen verschil, je mag aan mijn borsten zitten en ze kussen en kneden, goed?

Je hebt een kans van een op zes. Ik heb nog niets beslist, maar moeilijk is het wel, want de armen hebben veel leve zoons en dochters.

                                                                                  ***

Ik ben Jarju en ben veertien jaar uit, ik ben anders dan de meiden uit mijn klas, ik trek me altijd terug en ga nooit ergens op af. Ik heb een moeder, die me vaak aanmoedigt. Haar is iets ter ore gekomen, waar ik op voorhand al zenuwachtig van word. Er is een jongetje van tien hier op de Compound komen wonen en met zegt dat het een halfbroer van Jarra is, een jongen bij mij in de klas. Dat jongetje is magisch vertelde mijn moeder, hij kon een hele schare kinderen twaalf in totaal, die door de oppas even uit het oog verloren was en voor luid tumult zorgden, kreeg hij in een ogenblik stil. Hij deed dat volgens toeschouwers met zijn ogen. Er was ook een meisje die van een heuveltje viel, ze krijste dat horen en zien je verging. Hij pakte het kind op en in no time had hij haar stil. Toen nam hij het kind mee naar het heuveltje, het eind van het liedje, was dat het kind zich schaterend van de heuvel af liet rollen. Diezelfde jongen bezoekt volgens mijn moeder twaalf gezinnen en geeft elk tweeduizend Dollacis, in ruil daarvoor moeten die gezinnen vrijdag een barbecue organiseren, aan het eind van vrijdagmiddag, kiest hij twee kinderen van al die gezinnen uit om met hem naar Sanjang te gaan. Dat jongetje is magisch en heel bijzonder, ik zit te fantaseren, wat ik zou zeggen als hij me uitkoos. Ik zou het heel graag willen maar durven, nee. Het is nu al donderdag en hij heeft er al heel veel gehad. Hij kan elk moment komen, ik ben bang, bang dat hij me recht in mijn ogen kijkt, hij kan me, hij kan me betoveren. Hij kan me ook zo veranderen dat ik nooit meer bang ben, en met plezier met hem naar Sanjang ga, daar kan ik dansen tot drie uur in de nacht, misschien kan hij ook wel dansen. Zou hij aan mijn borsten willen zitten, ik ben veertien en heb erg mooie borsten, jongens kijken er naar, maar omdat ik zo verlegen ben, laten ze me met rust. Ik wilde dat ik niet zo verlegen was.

                                                              ***

Volgens Misha, heeft mevrouw Sanyang maar een dochter, dus we zullen haar niet vinden op speelplaatsen, ze gaat naar school en zit bij Jarra in de klas. De school is dicht vandaag, want alle leraren hebben bijscholing, Haar dochter Jarju zou heel best thuis kunnen zijn bij haar moeder. Zullen we maar rechtstreeks naar haar huis gaan. We worden in de tuin geplaatst en hebben weinig verrassends meer te vertellen, het nieuws is ons al vooruit gesneld. Jarju zit naast mij en ze ziet er uit als een schuw vogeltje, ze zegt:

“Dat we al weten waar je voor komt, zal je vast wel jammer vinden.”

Ja, Jarju, dat is jammer het is voor Misha en mij veel leuker om met een verrassing te komen, maar het is niet anders, wat vind je van mijn broer Jarra, kan hij net zo goed leren als jij?

“Dat niet, hij komt goed mee, maar als je net zo goed bent op school als ik, moet je van goede huize komen.”

Als je zo goed kan leren, zal ik proberen een sponsor voor je kan vinden, dat je niet uit geldgebrek van school af moet, ik gun je graag een toekomst, mijn moeder is ook gesponsord, ze heeft het heel ver geschopt in CT.

“Waar woont je moeder?”

Dat is lang geleden, dat iemand me dat gevraagd heeft, ik ben van huis weggelopen, en daarom noem ik de plaats niet waar ik opgegroeid ben.

“Is het waar, dat je bijzondere dingen met je ogen kan doen.”

Ja, lieve kind dat is waar, ik ben met deze gave geboren, en het begon er mee, dat ik huilbaby’s in een zucht stil kon krijgen, en ik kon oppassen op een stel ongeregeld waar niemand op wilde passen. Dat deed ik allemaal met mijn ogen.

“Ik durf het haast niet te vragen, ik ben altijd vreselijk verlegen en voor jou ben ik dat ook, ik heb al het een en ander over je gehoord, en dat vervult me met ontzag, zou je met je ogen mij ook kunnen bewerken, zodat ik niet meer verlegen voor je ben?”

Ik vind dat het wel mee valt, je hebt me al meer gevraagd dan menig ander, op je vraag terug te komen, ik heb zoiets nog nooit gedaan, ik ga er over nadenken, goed?

Intussen is de moeder er met thee en Misha gaat staan en begint met dat ik een vriend van de armen ben. Ik haal mijn etui tevoorschijn en zie dat hij al bijna leeg is, en ik heb minstens twee briefjes van duizend nodig voor Sanjang, ik geef twee duizend aan de moeder en kijk in de bodem van mijn etui. De moeder kijkt me dankbaar aan en ze zegt, dat het een geschenk uit de hemel is, en dat ze er om zat te springen, dat ze geen geld meer in huis had om iets op de markt te kopen. Misha gaat verder over de barbecue en dat ik uit alle twaalf gezinnen twee kinderen uitkies om met me mee te gaan naar Sanjang. Dan noemt hij nog de kamers in het hotel met ligbad en het dansen op live muziek tot drie uur in de nacht.

Ik vraag aan Jarju of ze kan dansen?

“Maakt dat verschil voor je keus?”

Nee, er spelen ook andere factoren een rol, omdat je zo verlegen bent, zal ik je toch maar de vraag stellen, zou je bereid zijn om mij je borsten te laten zien als ik je koos?

Ze kijkt me sprakeloos aan, en ze zegt ik zou daar graag met je dansen, daar ben ik net niet te verlegen voor, maar ik zou niet met je mee durven gaan, daar ben ik te verlegen voor, en er heeft nog nooit iemand aan mijn borsten mogen komen.

Dat zou ik wel willen, ik heb hier voor alleen maar jongens ontmoet, en die borsten intrigeren mij en ik wil ze graag zien, ik geef wel geld voor de armen, maar dat ik er twee uit kies, is bedacht, om dat ik borsten wil zien, ik heb het alle kandidaten gevraagd, en ze willen allemaal graag mee en de meesten zeggen, dat ze alles voor me willen doen wat ik vraag.

“Misschien, kun je even met me mee gaan, ik weet een rustig plekje, waar je het met je ogen kunt proberen.”

Misha is nog met de moeder in gesprek en Jarju en ik verdwijnen op een rustige plek we nemen plaats op een omgevallen boom. Ze kijkt naar mijn ogen en ik kijk in die van haar, en na een poosje zie ik een verandering in haar houding, ik vraag of ze me kussen wil. Ze slaat haar armen om mijn nek en kust me op mijn mond, de tongzoen zal ik ze nog moeten leren, Ze kijkt me recht aan en zegt:

“Ik wil heel graag met je naar Sanjang, en mijn borsten mag je uitpakken en kussen, opeens lijkt me dat een heerlijke gedachte, waarom moet ik ze per se voor me zelf houden, ik deel ze graag met je.

Ik vertel Misha dat ik de bodem van mijn portemonnee zie, en of hij kan nagaan of we niet teveel gezinnen hebben. Ik geef hem pen en papier, en hij schrijft alle gezinnen op en piekert of hij niemand heeft vergeten, en dan zegt hij, je had geld voor dertien gezinnen in je etui, en nu komt de familie Nye er nog bij, de laatste familie. In totaal hebben we veertien families, in plaats van twaalf, Je had geld voor dertien van Oublie gekregen. Ja, daar zat tweeduizend bij voor Sanjang. Ik denk dat het een foutje van mij is, Sorry, maar we kunnen het niet meer terug draaien, en je zal ook wel drie mensen moeten kiezen in plaats van twee. We staan op het punt om naar mevrouw Nye te gaan. Ze zal even geduld moeten hebben. Arme Dado, als Oublie geen geld meer heeft. Ik pak mijn telefoon en druk op de naam Oublie en ergens gaat er een telefoon over. Netty neemt op en zegt dat Oublie naar de bank is en ze geeft me het mobiele nummer van Oublie. Ik krijg hem aan de lijn en ik vertel dat we een fout gemaakt hebben en dat we veertien adressen hebben, en het had bij twaalf moeten stoppen. We hebben twee duizend voor de laatste familie nodig en twee duizend voor Sanjang.

“Geen punt Matarr, nu kun je iemand extra meenemen naar Sanjang, over een half uur sta ik bij je voor de ingang, met het geld.”

Misha staat stomverbaasd, dat ik met een telefoontje zoveel geld kon krijgen. Ik vertel hem, dat ik hem een gunst verleend heb, en daar het geld voor de armen uit losgepeuterd heb. Hij houdt van me en hij doet alles wat ik van hem vraag, behalve als ik vraag om een duizendje voor Misha, dan geeft hij het niet. We lopen naar de uitgang waar ook de markt is en kopen een ijsje, en als die op is, zien we de auto van Oublie al komen. Oublie heeft haast, hij geeft me vierduizend en weg is hij al weer, het is niets voor hem om te zeggen, dat het wel erg stom van ons was, om ons zo te vergissen.

 

HOOFDSTUK 6

 

Het is nu een uur en de moeder van het meisje zou al een uur thuis moeten zijn. We gaan naar het huis van Dado, het meisje dat mijn gedrag in het bosje bij de markt afkeurt. Maar ze heeft ook gezien, dat ik de situatie, wat aan haar lag voor haar gered heb. Voor hetzelfde geld had ze twaalf huilende en misschien wel krijsende kinderen gehad. Dado was thuis en ze verwachtte ons ze maakt thee en zegt dat haar moeder onderweg naar huis is. We helpen in de tuin met de tuinstoelen en gaan heerlijk onder de schaduw van een boom zitten, Als we de thee en een koekje voor onze neus hebben komt haar moeder thuis, ze stelt zich voor als mevrouw Nye. Ze neemt dankbaar het kopje thee wat haar dochter haar aanbied in ontvangst. Misha gaat staan en begint met de vriend van de armen, dan komt het geld de barbecue en Sanjang, de kamer met ligbad en het dansen. Zodra Misha zegt dat ik twee mensen uit alle kandidaten kies, zit Dado op het puntje van haar stoel.

 
“Ik weet dat ik niet te maken heb met een gewoon ventje van tien, maar met een avontuurlijk ventje, die zo maar in een zucht en een scheet twaalf kinderen stil kreeg. En dan zijn optreden, waar haalt hij al dat geld vandaan, het enige wat hij kwijt wil, is dat het eerlijk geldt is. Wat is hij van plan met ons meisjes, hij schijnt alles te krijgen wat hij wil, hoe goed ken ik hem. Maar hij is een erg aantrekkelijk, misschien kan hij wel dansen. Ik besluit dat ik wel mee wil als hij het vraagt, wat kan hij uitrichten, hij is een ventje van tien, een keer snuiven en hij hangt aan mijn neus.

Hij neemt me even apart en vraagt:

Wat heb je er voor over om uitgekozen te worden, deze vraag is niet alleen voor jou, maar ik heb hem aan alle kandidaten gesteld. Ze kijkt me even verbaasd aan en vraagt dan:

“Deze vraag kan ik niks mee, je moet duidelijker zijn of iemand anders kiezen.”

Je antwoord is duidelijk genoeg, alle kandidaten hebben meteen hun antwoord gegeven. Ik groet je Dado.

Dado beseft, dat ze met dit antwoord niet geselecteerd wordt en ze denkt razend snel na en ze bedenkt of Matarr aan haar borsten mag zitten en dan besluit ze dat ze dat zelfs wel prettig zou vinden, zo’n klein jongens handje in haar blouse.

“Wacht even Matar, ik weet dat je bij de drie zussen in het bos bent geweest en je naakt hebt laten uitkleden, ik heb al eerder gezegd, dat ik daar geen respect voor heb, maar er staan ook weer heel goede dingen van je tegenover, en ik heb net bedacht, dat het me een genoegen zou zijn als je kleine kinderhandje in mijn blouse stopt en mijn borsten bevrijd.”

Zo, nu hebben we veertien families gehad en deze van Dado was toch echt de laatste. Van een meisje, weet ik dat ik haar ga kiezen, de andere twee moet ik over nadenken, die twee jongens waren beide heel aardig, en ik heb het idee, dat Namu van jongens houd dat meet ik af van het antwoord dat hij me gaf, ik herinner me dat geen zee hem te hoog ging. Als ik behoefte heb om nog eens een keer achterlangs genomen te worden, zou ik Namu moeten kiezen, en het was ook leuk dat hij paardje ging rijden met zijn broers. Misha gaat naar huis en ik sla mijn armen om hem heen en bedank hen zo met verschillende kussen. En zeg dat ik om vier uur op het podium ben om met Pa te dansen. Nu loop ik naar de markt, want met al de drukte met geld voor de armen, heb ik geen tijd gehad om bij Dowda te informeren en middags gaat hij naar zijn werk, dus ik wil de informatie, hoe het met hun samen gaat bij Ndey op de markt. Ndey zegt dat ze net aan koffie toe is en ze neemt me mee naar de T-shop. Eenmaal achter haar mok koffie en ik een cola, vertelt ze dat ze Dowda niet terug kent:

“Van een schuchtere nukkige man is hij hartelijk en onderhoudend geworden, en hij wil het steeds opnieuw met me doen, hij heeft zijn ontdekking gedaan. Ik ben je daar heel dankbaar voor, wat je voor mij en mijn vriend gedaan hebt, met je ondeugende voorstel. En ik wordt helemaal verlegen als ik je zie, je hebt mij helemaal naakt gezien en met je vlerken aan mijn gevoelige delen gezeten.”

Dat verlegen valt wel mee, het is alleen maar een vingertje van een tienjarig jongetje geweest, en het was niet om jou aan te raken, maar om Dowda te helpen, die het nog nooit met een vrouw gedaan heeft.

“Ik ben bijna iedere avond bij hem, en hij is elke keer dat ik op de deur klop blij met mijn komst, en er zijn zoveel onderwerpen waar we het over hebben.”

Het is nu twee uur in de middag en nu ik zo populair geworden ben in de Compound, ga ik maar een paar uurtjes wandelen in de omgeving hier, in de korte tijd van gisteren en vandaag, heb ik veel mensen leren kennen. Toch is mijn geheugen niet optimaal. Misschien herken ik iemand en kan ik zijn of haar voornaam boven water krijgen, dan is de achternaam een ander verhaal. Om vier uur begint het dansen en zingen, gisteren heb ik het gemist, dat gaat me vandaag niet gebeuren. De eerste die ik tegenkom is Jarju. Ze zwaait, aarzelt even en komt dan naar me toe, en begroet haar met Jarju, het verlegen meisje dat opeens niet meer verlegen is.

“Ja, is jou dat ook opgevallen? Ja, er is niemand die ooit aan je borsten gezeten heeft, en dat wilde je zo houden en toen heb je diep in mijn ogen gekeken, en had je je mening bijgesteld, en kennelijk durfde je opeens wel mee te gaan naar Sanjang. We gingen in de berm zitten en ze sloeg een arm om me heen en ze zegt, jij hebt me veranderd Matarr, je hebt dat met je ogen gedaan. Ze komt dichterbij met haar gezicht en zegt, ik zal je laten zien, dat ik niet meer verlegen ben, ze zet haar lippen op die van mij en geeft me een lange zoen, en alsof dat nog niet genoeg is, knoopt ze haar blouse los en pakt ze mijn hand, en leidt die haar blouse binnen en ik voel haar blote borst, ze zijn zo stevig dat ze geen BH nodig heeft. Als ik haar aankijk, zie ik dat ze bloost. Gelukkig maar, dat ik het niet heb bewerkstelligd, dat ze opeens onverschillig is geworden. Ze zegt:

“Jij bent de eerste die mijn borsten heeft gevoeld, en ik vond het niet vervelend, integendeel.”

Jarju, je bent een lieve meid geworden en gelukkig niet meer zo verlegen, wat denk je er van om omvier uur bij Pa te gaan dansen.

“Als jij ook een keer met mij danst, kom ik graag, het is vandaag toch een beetje een feestdag.”

Waarom?

“Je vraagt naar de bekende weg, ik heb jou ontmoet vandaag, en ik ben opeens, dankzij jou niet meer verlegen, mijn hele leven krijgt vanaf nu een andere wending.”

Ik loop naar een speelplaats en daar tref ik Ebrimo. Hij zit daar alleen maar en als ik naast hem ga zitten, vraag ik waar hij aan denkt.

“Dat kun je vast wel raden, in de eerste plaats denk ik aan de barbecue van morgen, en ik verheug me er op net als nu je naast me zit om je weer te zien, ik ben bang dat je me niet kiest, ik denk dat mijn antwoord op je vraag, wat ik er voor over heb als je me kiest, te vrij is en dat je nu denkt dat ik een homo ben, en dat ben ik niet, maar wat er wel met me aan de hand is, dat ik te jong ben voor meiden, en dat wij jongens wel met elkaar rommelen.”

Je zei dat je alles zou doen, wat ik je vroeg. Dat is een heel goed antwoord, je vroeg of ik wilde dat je met mij sliep? Daar heb ik geen antwoord op gegeven.

“Ik denk, dat ik vanaf het eerste moment dat ik je zag al verliefd op je geworden ben.”

Zijn hand ligt op mijn bovenbeen en hij schuift die omhoog en ik voel dat hij over mijn piemeltje wrijft. Hij slaat zijn arm om mijn nek en geeft me een kus.

Het is tijd om te vertrekken, ik ben een half uur te vroeg bij het podium. Pa gaat naast me zitten op de grond en vertelt me dat hij mijn actie voor de armen nauwlettend gevolgd heeft. Een kwartier later komt tot mijn grote blijdschap Jarju aan, ze gaat naast me zitten op de stoffige grond. Ze vraagt:

“Waar heb jij dansen geleerd Matarr.”

Dat is aangeboren, ik danste als peuter al zodra ik muziek hoorde, dus ook een gave. Dan is het zover, de grammofoon is aangesloten via de snoerrol op het net. Het eerste plaatje is een bekende, en Jarju en ik zingen beide mee. Haar dansen is geleerd, ze doet haar passen te precies, en die van mij zitten vol fantasie, maar toch gaat het goed samen en als de stem van Pa er nog bij komt, klinkt het met drie stemmen goed, ze passen bij elkaar. Na afloop wrijft ze het zweet van haar voorhoofd en zegt:

“Het is lang geleden, dat ik zo heerlijk gedanst heb.”

Dat zeg je maar, omdat je wilt dat je morgen gekozen wordt.

“Dat was een valse noot zeker, Matarr”.

Ja. Jarju mag even uitrusten en het volgende nummer is een hele goede, maar niet zo bekend, dat ik de tekst kan. Pa zingt ook niet, maar we dansen zo heerlijk samen, en ik kan me met dit plaatje helemaal uit leven, en het sierlijke dansen gaat als vanzelf.

Jarju kijkt vol bewondering toe en dit soort dansen heeft ze nog nooit gezien of van gehoord. Ze was nog aan het piekeren over de opmerking van Matarr. Ze nam zich voor, om nergens meer op te zinspelen, en hem ook niet meer naar de mond te praten. Dat hij met zijn hand in mijn bloesje mocht, kan hij ook wel opvatten, als invloed op zijn beslissing uitoefenen. Natuurlijk wil ze graag gekozen worden. Maar Matarr had al zoveel voor haar en haar moeder gedaan, dat het wel een beetje logisch zou vinden om andere meisjes te kiezen. Ik mag wel oppassen, dat ik niet verliefd op hem wordt, hij heeft alles mee om stapel gek op hem te worden. Laat ik het zo zeggen, ik ben hem dankbaar voor het geld en voor de magie, want dat was het toen hij in mijn ogen keek en opslag veranderde ik. Nu komt er weer een bekend nummer ik zing, hij zingt en we dansen. Hij heeft van nature al een perfecte beweging en het gevoel van de drummer, daar laat hij zich door leiden. Vanavond ga ik mee helpen met de voorbereiding, en ik ben penningmeester, van alle veertien deelnemers vraag ik honderd Dallacis. Delange tafels huren we en de deelnemers hebben allemaal plastic stoelen in hun tuin, die nemen ze mee. En de meeste huishoudens hebben een barbecue als hulp fornuis. De meeste mensen koken nog op houtskool dat ze zelf van takken en stammen maken. De lucht wordt er niet gezonder op, maar daar tegenover staat dat bijna niemand Electric heeft. Frisdank wordt geleverd, het is niet de eerste keer dat we hier buiten barbecueën. Het vlees koop ik in, van het schaap of lam is het goedkoopst. Van het varken is not done, te veel moslims, er is genoeg, maar de Christenen eten dat en dat is het goedkoopst. Om zes uur ben ik thuis om te eten en ik heb veel te vertellen; ik vertel hoe heerlijk het is, dat wanneer je Sanjang noemt, ze allemaal heel graag door me uitgenodigd willen worden. Ik begin hier een aardig bekend figuur te worden, ik heb een paar magische dingen met mijn ogen naar kinderen toe gedaan en nu gaat het rond als een brandend vuurtje. Vanmiddag keek ik een verlegen meisje in haar ogen, en zonet ontmoette ik haar weer, ze knoopte haar blouse een stukje los, en ik mocht er met mijn kleine handje in, ik heb  ook nog met haar gedanst bij Pa. Bijna allemaal vragen hoe ik aan dat geld kom, en of het niet gestolen is. Ik zeg het niet, sommigen denken dat ik zo rijk geboren ben.

Na het eten kan ik het niet laten om een van de kandidaten te ontmoeten. En dat gebeurt ook Op een speelplaats ontmoet ik Aremin. Ik weet van haar dat ze me naar het bos gevolgd is en me naakt heeft gezien. Ik kwam ook bij Dado, die het me voor mijn voeten gooide, dat ik me door die meiden in het bos bij de markt heb laten inpakken. Dat zeg ik ook tegen haar, en jij bent de eerste tegen wie ik het zeg: Je gaat niet mee nar Sanjang; dit soort dingen doe je hoop ik nooit weer, want dat is laag. In het begin heb ik ernstig overwogen om je te kiezen, ik vond het leuk dat je al een poosje verliefd op me was, dat streelt de mens, iedereen wil tenslotte graag dat er van hem gehouden wordt en je antwoord op mijn vraag, wat je er voor over zou hebben, als ik je uitkoos: Je zou net zo naakt naast me willen liggen als je mij in het bos gezien had,  dat was een prima antwoord. Nu nog een vraag: Waarom heb je het verder verteld, waarom mocht het niet een geheim van ons samen kunnen zijn. Ze slaat haar armen voor haar gezicht en ze huilt en huilend stamelt ze: 

“Ik was verliefd, jij was alles voor me en als zodanig heb je me op mijn ziel getrapt door je uit te laten kleden door een andere vrouw. Met mijn gekwetste trots heb ik het aan een goede vriendin verteld, omdat ik met mezelf geen raad wist. Matarr, je hebt gelijk om me uit te sluiten, meer heb ik niet verdiend. Ik ga nu naar huis om mijn wonden te likken, kan ik verder nog iets voor je doen?”

Ja, twee knoopjes van je blouse losknopen. Ze heeft voor haar leeftijd grote borsten en ik kijk er de hele tijd al naar en nu overvalt mij de begeerte om ze aan te raken. Ze zit er niet mee, maakt twee knoopjes los en komt met haar borsten naar me toe, zodat ik mijn hand in haar blouse kan steken, ik voel het zachte stevige vlees, en ben onder de indruk, zonder nog een woord van dank te uitten loop ik bij haar weg, met het schaamrood op mijn wangen. Ik ben nu te vergegaan en heb misbruik van haar geestelijke gesteldheid gemaakt. Het is nu te laat om nog iemand anders te ontmoeten, ik ga naar huis waar Jarra op het grote bed op me ligt te wachten.

Het is weer een nieuwe dag. Vandaag is de barbecue, vandaag ga ik mijn kandidaten kiezen, vandaag is een dag dat veel kandidaten teleurgesteld naar huis gaan. De opbouw van de tafels en stoelen is in volle gang. Ik ontbijt altijd goed met eieren en spek, middags sla ik vaak over en avonds eet ik altijd goed. Op de openplek van de Compound, gaat het allemaal goed en als gever van het geld wordt niet van mij verwacht, dat ik mee help. Ik loop naar een speelplek en daar komt het zelfde kind op me af rennen, die ik getroost en stil gekregen heb, toen ze van het heuveltje viel, De oppas ken ik niet, ze kijkt bevreemd naar me als ze het kleintje naar me toe ziet rennen dat is bijzonder, ze kent me nog van gisteren. Het oppas meisje wil haar weer van me overnemen en verontschuldigd zich voor het kind. Ik zeg, laat maar, het kind heeft gisteren voor een wonder gezorgd, wat ik bewerkstelligd heb. Ik vertel het haar.

“Ik heb er wel over gehoord, maar wist niet dat het dit kind was, ik heb een hele schare kinderen bij me, maar geen een is mijn eigen broertje of zusje, de vaste oppas is het feest aan het voorbereiden en na afkoop heeft ze kans om met de gulle gever naar Sanjang te gaan, vandaar dat ik zoveel kinderen heb vandaag. Alle oppassen hebben vrij.”

Zal ik je laten zien, wat dit meisje kan?

“Ja, ze wordt of is al beroemd.”

Ik loop met het kleintje naar de heuvel en vertel aan het meisje dat ze daar gisteren vanaf gevallen is en begon te brullen. Moet je nu een zien. Ik maak met het kind een paar smijtbewegingen en laat ze dan los. Ze laat zich nu van de heuvel afrollen en schatert van de lach. Verder is er in de Compound niet zo veel te beleven, de kandidaten helpen allemaal mee om de barbecue in gereedheid te brengen. Ik loop een beetje met mijn ziel onder mijn armen naar de T-shop. Daar zie ik tot mijn grote verrassing de zeventienjarige Saihou, in gedachten noem ik haar de prostitué. Ze had op mijn vraag geantwoord, dat ze me de nacht van mijn leven zou kunnen geven. Ik had van haar een kus gehad, die ik in mijn kruis voelde, ze zal allicht een zeer ervaren vrouw zijn. En dan die borsten, maken al dat ik haar wilde kiezen, maar toen heb ik me zelf tot de orde geroepen, ik had helemaal niet een nacht over om de nacht met haar door te brengen. Ik kon het beter bij mooie kleine borstjes houden, die waren onontgonnen gebied voor mij en met Saihou zou het  mijn leven op zijn kop zetten en ze zou me dingen laten doen waar ik nog lang niet aan toe was. Maar wat wel bleek, is dat ze magnifieke borsten had, en zolang ik tegenover haar zat, bleef ik ze maar observeren, en ik zou er heel wat voor over hebben als ik even door haar blouse mocht voelen. Ze bood me een cola aan en vanwege haar borsten ging ik tegenover haar zitten.

“En Matarr heb je al een keuze gemaakt.”

Zelfs dat mag ik je niet vertellen, maar ik kan je wel vertellen, dat er veertien in plaats van twaalf gezinnen geld hebben gekregen en twee kandidaten klopten toen niet meer, dus ik ga er vanmiddag drie kiezen, dus de kans voor je is groter. Ik wil je wel iets meer vertellen, ik heb er lang over gedaan om mijn keuze te maken en daarna, als ik de kandidaten nog beter leerde kennen, ben ik diverse keren van gedachten veranderd, ik heb er mijn tijd voor genomen. Het is voor iedereen lekker spannend. En als ik niets zeg blijft dat tot het eind zo.

“Kijk je scheel of zit je steeds naar mijn borsten te kijken.”

Ja, ik kan mijn ogen er niet vanaf houden, je hebt bijzonder mooie borsten, mag ik vragen of je een BH om hebt?

“We kunnen  wel even het bos ingaan en als je me beloofd dat je mij kiest, mag je ze voelen.”

Dat is chantage.

“Okee, ik heb er best zin in om daar een klein kinderhandje te voelen, handjes die mijn borsten weten te waarderen. Een BH zal je niet in de weg zitten die heb ik nog nooit nodig gehad. Zelf ben ik ook altijd trots op mijn borsten.”

Saihou rekent af en we gaan Saihou is ook niet kinderachtig en ze wil ze aan mij laten zien, dat is een behoorlijke stap verder dan voelen, ze trekt haar blouse uit en ik zie haar hele naakte bovenlichaam. En ik zie twee erg mooie borsten, waar ik vast binnenkort van ga dromen. Ik aai er zo zacht over als alleen maar een Matarr kan strelen. Ze beseft en weet nu zeker dat dit ventje iets bijzonders heeft. Ze trekt mijn hoofd dichter tegen haar borsten zodat ik niet anders kan dan ze kussen. Met mijn wijsvinger raak ik haar tepel aan en er gaat weer een huivering door haar heen. Ik kijk bewonderend naar haar en haar borsten, die langzaam maar zeker bedekt worden door haar blouse. Ze geeft me nog een tongzoen van misschien wel vijf minuten en zegt:

“Je bent nog maar klein, maar als je wat ouder was, was ik was verliefd op je geworden.”

Ik ga nu naar de binnenplaats, waar het feest te beginnen staat. Robert wil zich vlak voor dat we vertrekken naar Sanjang, laten zien. De Compound is nog steeds gevaarlijk voor hem vind hij. Ik hoop voor hem, dat ik hem een fijn weekend kan bezorgen hij danst erg goed, bijna net zo goed als ik.

Ik loop rond de geschraagde tafels, voor barbecuevlees is het nog te vroeg, de eerst die ik tegenkom is Penda, het meisje dat de kinderen nat spoot. Ze is nog geen dertien en noemde me snotneus en houd van dansen. Bij mijn laatste vraag:

“Ik zal alles doen wat je vraagt.”

Dat vond ik wel een goed antwoord. Ze slaat haar arm om me heen en vraagt:

“Dat snotneus heb je me zeker wel vergeven, ik wist toen nog niet wat voor een rijke kanjer je was. Je weet, dat ik net als jij houdt van dansen, en dat ik daar in Sanjang alles voor je wil doen. Ik probeer je van mening te doen veranderen, het is waar dat we niet goed begonnen zijn, maar Matarr, ik wil nog steeds heel graag mee, zeg maar wat ik voor je doen moet.”

De kaarten zijn geschud, ik ga je niet zeggen, of je een aas hebt. Maar weet wel, dat ik dat snotneus allang vergeten ben en je bent heus wel een lieverd.

Ik loop een poosje rond en ik zie enkele kandidaten, die mij ook zien, maar ze durven me niet aan te spreken. Harouna is de volgende die me groet en vraagt of ik de gelukkigen al in mijn hoofd heb. Harouna is het meisje dat met een hele stroom kinderen, waarvan de meeste van de buren naar de speelplaats kwam. Toen eenmaal bekend werd dat ik rijk was en geld aan de armen gaf, trok ze helemaal bij en gaf me bij haar thuis een heel lange kus. Jij, Harouna, bent de enige die geen antwoord heeft gegeven op de vraag, wat je er voor over zou hebben als ik je koos.

“Betekent dat, dat je je keus nog niet gemaakt hebt en ik nog steeds een kans maak?”

Zou je zonder dat antwoord geen kans maken dacht je?

“Ik zou je in Sanjang nog een van mijn befaamde kussen geven, op een rustig plekje aan het strand bijvoorbeeld. Misschien, zou ik wel een paar knoopjes van mijn blouse open maken en mag je met je handjes mijn borstjes voelen, dat lijkt me ruimschoots een goede beloning voor een ventje van tien.”

De volgende die naar me toe komt is Namu.

“ Hoi Matarr, hoe voel je je vandaag, je beheerst het toneel, en we zijn allemaal afhankelijk van je beslissing. Namu is de jongen, die zijn broertjes om de beurt op zijn nek zette en hij was het paard en het broertje de ruiter, ik vond hem een sympathieke jongen. Zijn antwoord op mijn vraag, vond ik een beetje vreemd voor een jongen, of hij is een jongen die van jongens houd,

De laatste vraag, waarin ik je vroeg, wat je er voor over had als ik je koos, en jij antwoordde: Ik wil alles doen wat je me vraagt, wat bedoel je daarmee, wat zou ik dan aan je kunnen vragen?

Hij krijgt een kleur,

“Ik heb dat gezegd, omdat ik zo graag gekozen wilde worden. Ik ben gek op je Matarr, en ik wilde je laten weten, dat ik met alles wat je wil tot je dienst sta.”

Nog een keer Namu, wat voor vraag denk je dat ik aan je kan stellen?

“Gekust worden, gestreeld, of als je dat zou willen, zou ik zelfs bereid zijn om je achterlangs te nemen.”

He hè, het is er uit, dat was wat ik dacht dat je met je antwoord bedoelde. De kaarten zijn geschut, ik ga niet zeggen of je een aas hebt.

De eerste hamburgers komen van de grill en ik proef en ze zijn best lekker, alleen een beetje groot, Ngarra heeft zich bij me gevoegd, en ik geef haar een halve hamburger, ik zeg dat het te veel is voor me en dat ik ook nog andere dingen zoals van die lekkere worstjes wil proeven.

“Heb je al een keus gemaakt  Matarr?

Ja, ik weet wie ik ga kiezen, er zijn genoeg meisjes die er niet over piekeren om me in de blubber te duwen.

“Ik was er al bang voor, dat je dat niet had vergeten, ik kan dus Sanjang wel op mijn buik schrijven. Ondanks dat ik bereid ben heel lief voor je te zijn en de wensen van je ogen te lezen en ondanks dat ik nog nooit in een ligbad heb gelegen. Ik had zelfs als je slaafje mee willen gaan, maar ik merk wel dat ik ondanks mijn argumenten het niet meer goed kan maken. Toch blijf ik sympathiek over je denken, want tijdens de tweede helft van onze kennismaking, ben ik een beetje van je gaan houden, je hebt iets bijzonders Matarr.”

Als ik de eerste hap van een worstje genomen heb en net een slok wil nemen van mijn frisdrank kom ik Saro tegen ze is bijna veertien en woont samen met haar invalide vader. Het is een lief meisje, en als haar vader haar niet nodig heeft, gaat ze naar school. Omdat ze bijna veertien is, heeft ze gemiddeld weg ook grotere borsten dan een dertienjarige. Zodra ik haar naar me to zie lopen, valt mijn oog er meteen op. Ze speelt ook met buurkinderen en krijgt daarvoor betaald. Ze legt haar hand in mijn nek en geeft me een kus en ze zegt:

“Hoi vriend, heb je de kaarten al geschud?”

 Ik knik en zeg ik ben er uit, het heeft wel veel moeite gekost, en sommigen had ik geselecteerd en later weer geschrapt.’

“Jij bent een bofkont, want je hoeft niet gekozen te worden, jij gaat so ie so.”

Ja Saro, je hebt edellieden en martelaren.

“Ik heb me al stiekem verheugd op een ligbad, daar ben ik nog nooit in geweest, als je me kiest, mag jij mijn rug wassen.”

Ik had me al verheugd om je voorkant te wassen.

“Dan moet ik je wel heel lief vinden.”

Hoe lief vind je me eigenlijk?

Ze slaat haar armen om mijn nek en geeft me een heel lange zoen op mijn lippen en zegt: “Zo lief.”

De volgende is Aremin. Vanochtend heb ik haar ook al gesproken, en toen heb ik haar duidelijk gemaakt, omdat ze mijn naaktheid in het bos overgebriefd had aan haar vriendin Dado, dat ik haar niet gekozen had, en heb haar duidelijk gemaakt, dat ik haar gedrag laag vond.

“Hoi Matarr, je ziet dat ik niet thuis ben gebleven om te grienen, de worstjes en het vlees is best lekker, ik heb me er bij neer gelegd, dat ik niet wordt gekozen. Toch wilde ik je nog graag een keer zien. Ik moet van mijn hopeloze verliefdheid af. En dat gaat het beste als ik jou uit mijn hoofd kan zetten. Dat gaat niet van het ene op het andere moment, maar het helpt wel, als ik jou als een gewoon ventje zie, net als ieder ander.”

En lukt dat Aremin?

“Nee, ik had hier niet moeten komen. Ik vind je nog steeds geweldig Matar, het lijkt wel of mijn liefde voor jou eerder toeneemt dan afneemt; verliefdheid is een grimmige ziekte. Als het nu begonnen was toen je geld uitdeelde, maar zo ging het niet, het begon een dag of tien terug toen je hier kwam wonen.”

Ik ben het nog niet vergeten, dat ik je borstjes mocht voelen, dat was heel lief van je, kan het helpen als ik je een kus geef.

“Een kus helpt tegen alle pijn.”

Ik geef haar een kus op haar mond en wie zou er nu verwachten, dat ze kan tongen. Toen ik mijn tong in haar mond stopte, beantwoordde zij met haar tong, voor het oog van iedereen stonden wij daar te zoenen.

“Daar knap ik van op, het duurt niet lang meer voor je moet kiezen, ik denk dat ik toch nieuwsgierig ben wie de gelukkigen zijn.

Tot slot zie ik Ibou, het oudere meisje, dat haar residentie heeft in het bos achter de markt.

“Hoi Matarr, je kent me nog wel zeker.”

Ja, Ibou hoe kan ik jou vergeten, en wat heb je me verwent, nog nooit heeft er iemand op zo’n manier met mijn piemeltje gespeeld, voor mij heb je geschiedenis geschreven. Ze gaf me een streel over mijn wang en zegt:

“Lief dat je dat zo zegt en dat je dankbaar bent, bij de meeste jongens mankeert dat aan hen. Ik ben erg benieuwd wie het gaan worden alle veertien kandidaten ken ik goed, en ik gun het een ieder. Toch had ik graag met je mee gegaan, in een hotel met een ligbad lijkt me heerlijk.”

Ik wordt verzocht naar het podium te gaan en de winnaars bekend te maken, dit is een werkje, dat nog heel lang de ronde zal doen, stuk voor stuk zijn alle veertien kandidaten, gretig om mee te gaan. Ik heb ze in mijn gedachten, ik weet dat ik niet de liefste en braafste meisjes heb gekozen, maar wel meisjes, die het nodig hebben om er eens uit te breken en ik loop met opgeheven hoofd naar het podium, ik wil niet dat ik nog eens snotneus genoemd worden. Het is vier uur in de middag, dat is de tijd die ze voor mij uitgetrokken hebben. Misha zit in het comité en heeft de leiding. Zijn stem schalt door de ruimte en hij roept:

“Matarr, heb je je keus gemaakt.”

Ja, dat heb ik, maar voor ik ze bekent maak wil ik nog een verandering  doorgeven, met betrekking tot het aantal gezinnen. In plaats van twaalf zijn het er veertien geworden. En in plaats van twee gelukkigen, kies ik er nu drie. Het is rondom en op de hele feestruimte pijnlijk stil geworden, iedereen luistert gespannen, ze willen allemaal weten wie het geworden zijn.

Ik begin met de eerste naam: Het is Aremin geworden.

Er komt een kreet en een schreeuw uit het publiek en die zegt met een schelle stem:

“Het kan niet waar zijn!!” Aremin stuift het podium op en voor ze tegengehouden kan worden hangt ze al aan mijn nek en kust me. Het duurt niet lang, want ze wordt door een paar sterke armen van het podium verwijderd.

Nu kom ik met de tweede naam: Het is Ngarro.

Er komt weer een schreeuw uit het publiek: “Daar heb ik niet op durven hopen. Ze krijgt de kans niet om naar het podium te lopen.

Nu komt de derde naam en dat is een heel verlegen meisje en haar naam is Jarja.

Jarja klapt in haar handen en in tegen stelling met de andere twee meiden, had ze er wel op gerekend, ze wist hoe gek Matarr op haar was, en dat hij aan haar borst had mogen voelen, heeft vast ook meegewerkt en dat dansen ook. Ik ga van het podium af en grijp Aremin bij haar arm en zeg dat ze naar Kimbou op de markt, bij de schoenen moet gaan en vragen wat de instructies zijn voor Sanjang. Ik kijk of Oublie er al is, maar die is nog  niet te bekennen, het gaat me om Robert, maar ik zie ook geen Robert zonder Oublie, ik ga telefoneren
                                                                              ***

Aremin loopt naar de markt, ze weet precies wie Kimbou is en ook dat in het verleden twee keer eerder met een missie naar Sanjang geweest is. Toen ze aan de beurt was zegt ze:

Ik ben Aremin en ik ben een van de gelukkigen, die gekozen is door Matarr, en hij stuurt me hierheen voor nadere instructies.

“Ik heb daar in het verre verleden op een boerderij gewerkt en ik weet een erg mooie plek, waar je kunt stoppen, om Matarr te kussen uit dankbaarheid dat hij jullie gekozen heeft. Als je wacht tot je bij het hotel bent, krijg je die gelegenheid niet meer. Als je naast de chauffeur gaat zitten en dit kaartje dat ik je geef goed lees, kun je die plek niet missen, maar je moet scherp kijken naar een dichtgegroeide opening.”

Ik stop het kaartje bij me en besluit niets te zeggen. Daar staat een grote auto en voorin zit een oudere man en op bijzitterstoel, zit een pikzwarte jongen, hij moet wel een asielzoeker uit een ver Afrikaans land zijn. Matarr komt er ook aanlopen Hij leidt zijn meidenschaar achterin en gaat zelf ingepakt in het midden zitten. Ik zit dicht tegen hem aan en kan niet hoger ik strijk door zijn haar en zeg: Je hebt me op het verkeerde been gezet, ik had nergens op gerekend en dat vond ik terecht.

”Ik had je geschrapt, maar toen je het vanmorgen allemaal hebt uitgelegd en ik zag dat je er spijt van had, en je borst liet zien, ben ik van gedachten veranderd, ik hoop dat we samen een mooie tijd hebben in Sanjang. Wat had mijn moeder?”

Ze heeft het alleen aan mij uitgelegd, het gaat om een verrassing voor jou, meer kan ik niet zeggen, ik heb de leiding over de verrassing.

 

“Het was de bedoeling, om een minibus te nemen, maar mijn vriend Oublie , brengt ons helemaal naar Sanjang, de wegen zijn niet druk die kant op, dus we zijn er in drie kwartier, Kijk, daar komt Tanji een vissersplaats. Ze hebben hier op de markt meer vliegen dan vissen.”

Hoe weet je dat?

“Mijn vriend Oublie heeft me dat vertelt, en ik ken de map van de Zuidwest kust uit mijn hoofd, als je van plan bent om weg te lopen, moet je dit soort dingen weten. In Sanjang wordt het moeilijk, daar gaan we via zandpaden en door de bossen naar de zee. Het volgende dorp is Tujering, aan de weg staan wat winkels maar landinwaarts staan veel huizen en scholen, daar wonen veel mensen.”

                                                                                  ***

Ik heb de kaart van Kimbou in mijn zak gestopt, wat een prachtig idee om op een mooi verscholen plekje Matarr te bedanken, voor al het geld dat hij weggegeven heeft en dan met een paar meiden in dit geval eens heerlijk duur uit te gaan met hem en om te dansen, hoe zal ik Matarr bedanken, ik weet dat hij van mijn borsten houd. Er zijn drie meiden, als we nou eens alle drie onze borsten te voor schijn halen en die door hem te laten strelen. Dat moet toch voor ons ook heerlijk zijn en kunnen ze in betere handen zijn dan in die van hem, dat vraag ik me af. Het duurt niet lang meer voordat we overstappen in een taxi. Ik vraag even de aandacht. Hallo allemaal, ik heb een opdracht om een door Kimbou aangegeven plekje te vinden, daar aangekomen, is het de bedoeling om Matar daar te bedanken voor het geld en de magie, die hij bij sommigen heeft toegepast en vooral willen wij hem bedanken dat hij ons heeft uitgekozen. In Sanjang bij een kantoor waar taxi staat stappen we uit, Matarr en Robert geven Oublie een kus en een knuffel en dan rijd hij weer weg. Als er een taxi stopt, zeg ik, dat het nodig is dat ik voorin ga zitten om het mooie plekje te vinden. Achterin zitten Robert, Ngarra en Jarja en warm tussen de meiden zit Matarr. We rijden al gouw op de zandweg en ik zeg tegen de chauffeur, dat hij vijf kilometer af moet meten, hij zet de dagteller in werking. Na vijf kilometer komt er een flauwe bocht en dan is het over honderd meter aan de linkerhand. De chauffeur heeft begrepen, dat hij moet wachten in de auto, hij mag niet met ons mee lopen, hij mag de wachttijd berekenen. Ja ik heb de verwen leiding en ik regel het piekfijn. Ik zit nog te bedenken of we nog meer kunnen doen dan onze borsten laten betasten. De andere meiden weten nog van niets, ik kan niet over hun borsten beschikken, en dan hebben we ook nog Robert, zijn vriend, de jongen heeft hij uit handen van de politie gered, dat heb ik gisteren ergens gehoord, daarom ziet hij er zo schuw uit, maar we zullen hem een goed weekend bezorgen, de jongen heeft een lange lijdensweg afgelegd. Maar ik kan niet alles regelen, alleen maar wat voorstellen, en ieder zal wel zijn ideeën hebben waarmee hij of zij Matarr kan behagen, blij maken, want hij heeft ons ook blij gemaakt. De flauwe bocht komt er aan en er staat vier komma zeven op de dagteller, ik gebaar dat hij twintig kilometer zachter moet gaan rijden, de chauffeur is aardig en vol begrip. We zitten nu in het midden van de flauwe bocht, ik laat hem nog langzamer rijden, ik hoef alleen maar op de dagteller te kijken en nu is het tijd om stapvoets te rijden Dan laat ik hem



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.