Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
1 juli 2017, om 18:53 uur
Bekeken:
460 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
208 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Naaien"


Naaien

 

Hij was weg. Niet voor even, naar zijn werk of naar de kroeg, maar voor altijd, zo het scheen.

Vanmorgen had hij het gezegd. ‘Reken niet meer op mij, want ik kom niet meer thuis. Ik ga naar kantoor en daarna naar haar. Het is op met ons, dat weet je.’

Hij had een tas met daarin wat kleding gepropt in zijn hand.

‘De rest kom ik later wel halen.’

Hij draaide zich om, en liep naar de gang. Ze hoorde het zachte, beheerste sluiten van de voordeur.

Hij zou niet met de deur smijten, bedacht ze. Dat deed hij nooit. Dat was meer iets voor haar.

Verslagenheid en woede streden in haar om de voorrang. Hij komt wel terug, had ze nog gedacht, en dan smijt ik hem eruit. Die eeuwige macho met zijn mooie vriendinnetje. Maar het werd etenstijd en later en langzaam begreep ze dat haar die laatste eer ontnomen was. Hij was weggegaan voor ze hem met veel aplomb de deur had kunnen wijzen.

Gisterenavond had ze hem gevraagd wat dat kind in hem zag; niet wat hij in haar zag, want dat begreep ze wel. Het wicht was 20 jaar jonger en zat nog strak in het vel.

‘Zij ziet naar me op en waardeert me,’ had hij gezegd en hij bedoelde: dat doe jij al lang niet meer.

‘En ze is goed in bed,’ had hij er gevoelloos aan toegevoegd.

Nu zat ze alleen in de huiskamer te wachten op niks en niemand. Ze vermande zich en liep de trap op naar hun slaapkamer. Ze wierp een blik op het grote tweepersoonsbed waarop nog wat overhemden lagen die hij in zijn haast om weg te komen was vergeten. Ze opende zijn kast en staarde naar de pakken, combinaties en overhemden die keurig gesorteerd op houten haakjes hingen. In een opwelling haalde ze de kast leeg. Ze smeet armen vol mannenkleding de trap af. Beneden gekomen raapte ze het textiel op en bracht het naar de eetkamertafel. Daar pakte ze een schaartje en begon zorgvuldig alle knopen van de broeken, de jasjes en de overhemden te verwijderen. De knopen deed ze in een boterhamzakje, dat ze samen met de kleding achter in haar auto gooide. Ze reed naar het adres dat hij op het aanrecht voor haar had achtergelaten.

 ‘Dan weet je waar ik zit,’ had hij gezegd. Op dat moment had het haar niet geïnteresseerd en ze had zelfs gezegd: ‘Denk je dat ik op visite kom, of zo?’ maar nu was het onverwacht handig. Ze kwam terecht aan de andere kant van de stad in een wijk met allemaal saaie galerijflats. Ze parkeerde haar auto, haalde de kleding uit de achterbak en nam de lift naar boven. Voor de deur van het flatje aarzelde ze toch nog even. Toen slaakte ze een diepe zucht en belde ze aan. Een blond meisje van voor in de twintig opende de deur. Achter haar verscheen zijn silhouet. Zijn vrouw gooide de kleding de gang in en stopte het verbouwereerde meisje het zakje met knopen in haar hand.

‘Je kunt toch zo goed naaien?’ zei ze bits. ‘Nou, ga je gang. Je mag alle knopen eraan naaien.’

Ze draaide zich om en liep met ferme pas terug naar de lift. Zo had ze toch nog haar triomfmomentje.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.