Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
23 juni 2017, om 11:25 uur
Bekeken:
621 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Scheerbeurt op de Waddenzee .1"


Toen allen zo’n beetje uitgekeken waren op het schilderij L’ Origine du Monde, Gea-Tellas, Ons Aller Schoot, van Gustave Courbet dat in het Musée d’Orsay hing, het doek van een naakt vrouwenonderlijf dat eens een enorm schandaal veroorzaakt had, stelde Hans voor om ergens een hapje te gaan eten. Als dat schilderij iedereens eetlust niet geheel weggenomen had. Hijzelf had natuurlijk, gezien zijn geaardheid daar geen enkele last van, beweerde hij. Een afbeelding van het meest intieme vrouwenorgaan deed hem niks. Zelf had hij eens zo’n donker schaamvachtje bij een mevrouw weggeschoren. En niet een keer, nee, meerdere malen. Bij de moeder van een van zijn leerlingen, in het laatste jaar dat hij nog les gaf voor hij voor zichzelf als touroperator was begonnen.

   Wat een raar verhaal, vond men. Dat scheren des schaamhaars moest Hans toch eens uitvoerig uit de doeken doen. Bij een moeder van een van zijn leerlingen nog wel. Waar was dat goed voor? Hoorde dat dan ook bij zijn onderwijstaken? Dat paste toch ook helemaal niet bij hem, dat hij zulke dingen deed. En al helemaal niet bij zijn geaardheid.

   ‘Juist wel,’ beweerde Hans. ‘Als homo had ik haar volste vertrouwen dat ik niet seksueel opgewonden zou raken en mijn handen zouden beginnen te beven bij het zien en het voelen van haar eh… jeweetwelletje.’

   ‘Jeweetwelletje?’

   ‘Zo noemde ze dat bij haar. Dat was haar koosnaampje voor haar vrouwelijke… eh… gevalletje. Ze vertrouwde er op dat ik met vaste hand en chirurgische precisie haar vakkundig van onder glad zou scheren, net zoals een ziekenhuisbroeder dat eens bij haar had gedaan toen ze in het ziekenhuis een hysterectomie moest ondergaan.’

   ‘Dus je kwam bij haar thuis om al het haar van haar jewilwelletje af te scheren,’ veronderstelde Wanda.

   ‘Jeweetwelletje,’ corrigeerde Hans. ‘En het gebeurde niet bij haar thuis of op school maar midden op de Waddenzee, tussen Harlingen en Terschelling.’

   ‘Je schoor haar weetikveeltje tijdens de overtocht op de veerboot naar Terschelling?’

   ‘Haar jeweetwelletje,’ corrigeerde Hans nogmaals,’ en het was niet op zo’n grote veerboot maar in de kuip van m’n eigen kleine zeilbootje De Vrijheid. Ik was toen Kapitein Rob.’

   ‘Hoort dat bij de taken van een zeekapitein, dat scheren van des dames walhallaatje? vroeg Karel verbaasd.

   ‘Haar jeweetwelletje,’ zei Hans. ‘Ze had me er dringend om gevraagd. Haar zoon was er bij – Jasper. Moeder en zoon voeren met me mee vanuit Harlingen naar Terschelling. We lagen stil op een zandbank halverwege, ik had het getijden bericht niet geraadpleegd. We moesten uren wachten tot we weer vlot kwamen en verder konden varen.’

   ‘En uit verveling hebben jullie twee, leraar en leerling, toen maar besloten dat het haar op het hoeladiejeetje van de moeder eraf geknipt en geschoren moest. Hadden jullie dan scheerspullen bij je?’

   ‘Jeweetwelletje, zo heette dat bij haar,’ verklaarde Hans nogmaals. ‘Het was haar troetelnaampje, ze hield er niet van om het anders te noemen. En ja, ze had damesscheerspullen bij zich in een grote tas. En anders had ik wel mijn eigen scheerspullen aan boord: ouderwetse scheerkwast, scheermesjes, kommetje, spiegeltje. Ik was op alles voorbereid, had alles aan boord wat ik maar nodig kon hebben. Net als Kapitein Rob.’

   ‘Maar je gaat toch niet zomaar bij een willekeurige moeder van een leerling haar jeemieneetje rigoureus kaalscheren, zelfs niet op haar uitdrukkelijke verzoek,’ riep Wanda verbaasd, bijna verontwaardigd. ‘Voor dat afscheren van haar hoezootje was toch zeker geen dringende noodzaak, geen spoedeisende hulp geboden, geen kwestie van leven of dood?’

   ‘Jeweetwelletje,’ herhaalde Hans zwakjes. ‘Nee, er was geen urgentie. Of misschien toch wel. Ze vroeg me herhaaldelijk of ik stante pede ter plekke al het schaamhaar van haar jeweetwelletje bij haar wilde wegscheren. In de aanwezigheid van haar zoon Jasper. Ze deed het voor hem, voor haar zoon.’

   ‘Haar hatsekiedeetje helemaal kaal voor zoonlief Jasper, die kerel die jou begroette vanuit een luxeauto en Kapitein Rob naar je riep toen we uit Amsterdam vertrokken?’ vroeg Karel.

   ‘Het is jeweetwelletje. Ja, dat was die zoon Jasper. Nu een flinke kerel van vijfentwintig maar toen een schriel bleek ventje van zeventien. Dat heb je goed onthouden.’

   ‘Die was erbij in dat berendbotjebootje midden op de Waddenzee en moest toezien hoe zijn moeders hiephoeraatje werd gladgeschoren? Niet te geloven. Wat een raar verhaal.’

    ‘Jeweetwelletje,’ verzuchtte Hans.

    ‘Maar die yup in zijn bolide Jasper in Amsterdam riep nog iets,’ herinnerde Karel zich. ‘Iets moest onder water blijven of zoiets. Wat was het dat niet boven water mocht komen, Hans?’

   ‘Onder de tafel, maar dat is een heel ander verhaal. Wat onder de tafel gebeurde speelde zich niet af op de Waddenzee maar hier in Parijs, in ons hotelletje. Daar zal ik misschien op de laatste dag van ons verblijf over vertellen, nu we toch bezig zijn met onze Decamerone-verhalen.’

 

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.