Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
13 juli 2016, om 14:28 uur
Bekeken:
528 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
219 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Piemellengte in Parijs"


Hier zit ik dan in mijn nieuwe zomerjurk mooi te wezen op het terras van het befaamde Les Deux Magots. Met mijn rug tegen de muur, onder de grote spiegels. Met m’n blote benen in het zonlicht, m’n gezicht in de schaduw. Ze hebben me hier in m’n eentje achtergelaten bij het beroemdste literaire café van Parijs. Om mijn beduimelde pocket van Hemingway, A Moveable Feast, over het Parijs van weleer uit te lezen en af en toe naar mensen te kijken, voorbijgangers, Parijzenaars van nu. En wachten… hopen dat er een charmante, intellectuele Fransoos langs loopt, die me opmerkt, op me af komt en met me in gesprek raakt.

   Zou zo maar kunnen. Gebeurde vroeger toch ook toen Sartre en de Beauvoir en Camus hier stamgasten waren? En daarvoor, in de jaren twintig: Hemingway, Scott Fitzgerald, James Joyce en T.S. Eliot. En nog een generatie eerder: Apollinaire, Rimbaud.

   Maar niks daarvan, geen enkele overgebleven existentialist, modernist, surrealist. Ze zijn dood, allemaal dood, hun lichamen vergaan, hun botten en schedels rustend onder de pompeuze grafstenen van het Cimetière Père-Lachaise, waar de meiden naar toe zijn onder begeleiding van de Belgin. De jongens zijn op weg, onder aanvoering van Lange Hans en Herr Hermann, naar de graftombe van Napoleon, de andere kant op.

   Ach ja, Napoleon… Eens de machtigste man van Europa. Maar die heeft hier als achttienjarige verlegen jongen ook nog rondgehangen, die heeft zich ergens hier in de buurt door een lelijk hoertje laten ontmaagden. Nee, Napoleon, de kleine keizer, dat was niks voor de dames, hadden ze beweerd. Dat manneke van 1,63 meter met z’n petieterige ieniemieniepiemie van slechts 3,8 cm - Bertus had het gechekt op internet - nog net een ietsiepietsje groter dan het plassertje van ons Manneke Pis te Brussel, snoof de Belgin, maar het scheelde niet veel. Maar met zijn mieniepikkie heeft Napoleon toch maar eventjes een tijdje de onverzadigbare Keizerin Marie – Louise blij kunnen maken; die lustte er wel pap van, dat achttienjarige, breedheupige, grote, rondborstige, zeer begaafde meisje uit Oostenrijk – acht talen sprak ze, en ze speelde piano. Maar nee, geen bezoekje aan het graf van Napoleon de geweldenaar voor de meiden uit Amsterdam en de Belgin uit Brussel. Ze verkozen het om de graven van Chopin, Molière en Proust te aanschouwen, dode beroemdheden gelegen op het Cimetière Père-Lachaise onder protserige grafstenen. En ook griezelige tombes: die enge vent die bezig was uit zijn graf te klimmen, die wilden ze beslist zien. Ook hiervan een foto op de laptop van Bertus. Maar bovenal wilden de dames de laatste rustplaats bezoeken van ene Victor Noir  - die trouwens maar weinig met rust gelaten werd. Duizenden hitsige vrouwen beklommen zijn mansgrote beeltenis van brons en wreven zich klaar over zijn fikse glanzende broekbobbel. Het was een vrouwengeheim – nou ja, zo geheim was het eigenlijk niet: het was algemeen bekend dat als je als vrouw een uitbundig seksleven ambieerde, je maar het beste in de legende kon geloven en aan het ritueel kon mee doen. Victor Noir, de jongeman die daar languit lag in brons en steeds al die vrouwen over zich heen kreeg  - May West zou beslist tegen hem hebben gezegd als ze hem tegenkwam toen hij nog leefde: Young man, is that a pistol you’re carrying in your pocket, or are you just very glad to see me?. Die Victor Noir was een journalist geweest, slechts een-en-twintig jaar, doodgeschoten door een neef van Napoleon.

   Trouwens, nu ik het toch met mezelf over de afmetingen des piemels heb, bedenk ik me dat hier, ja juist hier, in dit befaamde restaurant, Les Deux Magots, Scott Fitzgerald eens aan Hemmingway vroeg – ik haal even mijn beduimelde pocket A Moveable Feast er bij die ik gisteren bij zo’n stalletje langs de Seine heb gekocht, ik blader er in … ja hier heb je het… het hoofdstukje A Matter of Measurements… Scott Fitzgerald beklaagt zich bij Hemingway: ‘Zelda said that the way I was build I could never make any woman happy… She said it was a matter of measurements.’  Hemingway nodigt Scott even mee te komen naar het herentoilet om gezamelijk het tussenbeens gevalletje van Scott te bekijken en te beoordelen. Hij verklaart: ‘You’re perfectly fine… There’s nothing wrong with you. Go over to the Louvre and look at the people in the statues and then go home and look at yourself in the mirror in profile.’ Scott stribbelt nog wat tegen maar Hemingway troont hem mee naar de Louvre. ‘It is not basically a question of the size in repose,’ legt Hemingway uit. ‘It is the size that it becomes. It is also a question of angle.’ En verder schrijft Hemingway: ‘I explained to him about using a pillow and a few other things that might be useful for him to know.’

   Ik kijk op van mijn lectuur. Using a pillow… a question of angle… hmmm. Waar heb ik toch eerder over dergelijke zaken gelezen? Ach ja, natuurlijk. Bij onze Jan Wolkers. In dat naargeestige verhaal De Verschrikkelijke Sneeuwman, waarin een meisje op een zolderkamer op bed zit, haar vriendje met een in verbandgaas gewikkeld hoofd geklemd tussen haar blote dijen, ze zegt: doe maar een kussen onder je knieën, dan kom je er beter voor.

   Kom, ik stap maar eens op. Zal ik naar het Louvre lopen aan de andere kant van de rivier? Net als Hemingway en Scott Fitzgerald naar mannenpikkies gaan kijken, allemaal in repose. Het is toch wat!

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.