Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
4 juli 2016, om 21:12 uur
Bekeken:
658 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
280 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Boze broer .5 (leesclubje)"


Karel ging naast Marianne zitten. ‘Nog berichten uit NSB-gebied labbekakland Nederland?’ vroeg hij terloops aan het meisje dat haar iPad opengeklapt op schoot hield.

   ‘Hij schrijft dat hij wat narigheid heeft meegemaakt op een bijeenkomst van zijn leesclubje, met name van de kant van een van hen, een vrouw die Ellen Lupkins heet.’

   Arie zocht via zijn iPad naar een afbeelding van vrouwen met die naam; er waren er vele die deze Engelse naam droegen, ook eentje die bij de Britse consulaat in Den Haag werkte.

   ‘Dat zou haar zomaar kunnen wezen,’ zei Marianne. ‘In ieder geval reageerde dat mens, een aanstellerig typje, nogal hysterisch… hier, lees zelf maar wat hij schrijft.’ Ze overhandigde hem haar iPad.

   Karel las hardop voor aan de groep. Broer Jakob had, toen er bij de leesgroep een nieuw boek moest worden gekozen, voorgesteld om een literair of journalistiek werk met wat meer pit te zoeken, een spraakmakend, opschudding veroorzakend boek, niet zo’n zoetsappig feel-good verhaal zoals ze onlangs nog hadden besproken. En ook geen chick-lit of sick-lit over kanker (Komt een vrouw bij de dokter) of Alzheimer (Hersenschimmen) of …

   ‘Of pik en clit-lit (Vijftig tinten grijs),’ onderbrak Arie hem. Karel keek op. ‘In ieder geval wilde hij verhalen die ergens over gingen,’ besloot hij.

   ‘Zoals?’

   Karel las verder. ‘Zoals meeslepende verhalen waarin geprotesteerd werd tegen misstanden.’

   ‘Het type romans dat verscheen in Amerika voor de Tweede Wereldoorlog,’ veronderstelde de leraar Engels. ‘Muck-raking books die qua stijl eerder met een botte bijl waren geschreven dan met de floret. Ruw taalgebruik om de rauwe werkelijkheid weer te geven.’

   Hierop trok Arie gauw zijn opschrijfboekje uit zijn binnenzak. Een citaat van Arnon Grunberg had hij voor ze: ‘Woorden beelden de wekelijkheid niet uit, maar zijn de olie waarmee die werkelijkheid als een zetpil in je reet kan worden geduwd.’ Hier werd hartelijk om gelachen maar ook wel tegen geprotesteerd.

   Karel ging verder met het voorlezen van de brief van Mariannes broer. Die had in de leeskring een boek voorgesteld van een onderzoeksjournalist. Het Vaatstra Complot van Wim Dankbaar. Een buitengewoon controversieel boek dat beslist veel stof zou doen opwaaien en tot interessante discussies leiden. Hij had de criticus Jaap Goedegebuure geciteerd: wat geschreven is dient op te schrikken, te schokken zelfs…

   ‘Die wil ik ook even noteren,’ riep Arie enthousiast, ‘waar zegt die criticus dat?’

   ‘In een artikel Roependen in het riool,’ zei Karel opkijkend.

    ‘Volgens Louis Paul Boon moet je met je geschriften de mensen schoppen tot ze een geweten krijgen,’ wist de leraar Nederlands. ‘Dat is ook een beroemd citaat, schrijf die ook maar op in je aantekenboekje, Arie,’

   Volgens de leraar Engels overschreeuwden veel schrijvers zichzelf met hun agressieve uitingen. Schoppen tegen zere benen, inkomen met gestrekt been, daar bereikte je allemaal niks mee.

   ‘Keihard tegen je tegenstanders kloten trappen tot ze beurs zijn,’ was Karels devies.

   ‘Nee, het spel moet subtieler gespeelde worden.’ vond de docent. ‘In de strijd tegen domheid en onrecht kan men het beste de houding aannemen van James Joyce, mijn lievelingsauteur, die geloofde in silence, exile and cunning als wapens.’

   ‘Exile, daar kan ik inkomen,’ zei Arie. ‘Die broer van jou beleeft zo te horen een nachtmerrie daarginds, nee een dagmerrie. Konden we hem maar helpen om weg te komen uit dat labbekakland, een poosje in vrijwillige ballingschap gaan met zijn gezin zou goed voor hem zijn.’

   ‘Over labbekakkers gesproken, hoe zat dat nou met dat hysterische vrouwtje, die Ellen Lupkins, dat labbekakstertje van de leesgroep die je in het begin noemde,’ wilde Gansje weten.

   ‘Labbekakkin,’ riep iemand, ‘Ja, daar willen we wat meer over horen. Lees eens voor, Karel.’

   Karel dook met zijn hoofd naar beneden en las: ‘Ik liet haar het boek van die journalist zien en het juffertje maakte een afwerend gebaar en slaakte een gilletje: O jeetje nee! O nee hè, Het Vaatstra Complot van Wim Dankbaar!, toch niet dat boek! Net als toen ze eens tijdens onze picknick tot haar schrik een lieveheersbeestje of een ander onschuldig torretje op haar ontblote onderarm bemerkte.

   ‘Alsof die broer van jou z’n knoeperd uit zijn broek haalde en aan dat mens toonde,’ stelde Arie zich het gebeurde voor.

   Karel keek op en zei met donkere stem: ‘Achter mij hoorde ik een schril juffergilletje van iemand die gebeten werd door een met Lyme ziekte besmette teek, maar toen ik omkeek zag ik dat het een leesclub vrouwtje was dat een onwelgevallig boek voorgehouden kreeg.’

   ‘Nee, deze is nog beter,’ riep Nerd Nico opgewonden: ‘achter me hoor ik een benauwde kreet van iemand die plotseling een jodocus voorgehocuspocust krijgt, maar als ik omkijk zie ik…’ Maar op dit moment kreeg hij weer last van ongecoördineerde bewegingen in al zijn ledematen, een verschijnsel dat de leraar Engels vaak had vergeleken met wat Dr. Samuel Johnson tijdens momenten van opwinding regelmatig overkwam: convulsive starts and odd gesticulations.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Wordt vevolgd?

Geplaatst op: 2016-07-05 11:21:46 uur