Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
17 juni 2016, om 16:55 uur
Bekeken:
695 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
322 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Boze broer .4 (Versailles)"


Versailles

Het groepje onder leiding van de leraar Engels en Herr Hermann streek neer op een plaats in de immense tuin waar men kon zitten op een lage stenen muur. Even weg van alle prots en praal van het paleis waar Louis XIV in de 17de eeuw zijn in zijde en kant getooide en met juwelen behangen geparfumeerde en gepruikte edelen had beloond voor hun onderdanigheid met dansfeesten en vuurwerk. Even terug naar de werkelijkheid van nu.

   Marianne opende haar iPad. Haar gezicht betrok. Weer een epistel van haar broer. Men wachtte gespannen af tot ze zo ver was om het aan de groep voor te lezen.

   ‘Cognitieve dissonantie – daar schrijft mijn broer over,’ zuchtte ze. Weet iemand wat dat is? Het moet iets vreselijks zijn als je daar behept mee bent.’

   ‘Wel eens van gehoord,’ zei Nerd Nico. ‘Het moet iets heel akeligs wezen, een gevoel dat alles ondersteboven, binnenstebuiten, achterstevoren om je heen wegdraait en weg glijdt, je kunt je weg niet meer vinden, je weet niet waar je het zoeken moet, je kunt niet lopen of zitten, je vindt geen rust…’

   ‘Zoiets als lijden aan een anus-aandoening,’ onderbrak Karel hem. ‘Ik kende een jongen die een grote steenpuist in zijn kontgat had, hij kon niet lopen of zitten, net wat je zegt, een dikke vuurrooie aardbei-achtige puspuist of aambei die ieder moment kon openbarsten…’

   ‘Hè gatsie,’ riep Wanda. ‘Je bedoelt toch niet iets lichamelijks met dat cognactieve dissipantie… uh… wat was het ook weer?’

   ‘Nee, het is beslist iets in je hersens, een geestelijke gesteldheid - of liever ongesteldheid. Dus iets in je hoofd tussen je oren, niet tussen je billen,’ verzekerde Nico.

   ‘Ik heb er ook wel eens van gehoord,’ zei Gansje. ‘Je kunt er hartstikke helemaal psychologopathies gestoord van worden als je zoiets overkomt. Lijdt je broer daar aan?’

   ‘Nee, zijn collega’s. Zegt hij. Vindt hij. Als hij begint over die moord en met ze in gesprek raakt … om te proberen bij hen de schellen van de ogen te plukken… ze gaan dan tekeer, zeggen dingen met een hoog NSB-gehalte … ze krijgen terplekke last van plotseling opkomende …’

   ‘…gladheid? geilheid?’ vroeg Karel.

   ‘…discontinentie?’ opperde Wanda.

   ‘Nee, cognitieve dissonantie, zoek dat eens op, Arie. Ze kunnen de waarheid niet aan, ze vluchten voor de realiteit, hier, lees maar.’ Ze overhandigde haar iPad aan Karel.

   De leraar Engels deed een duit in het zakje. ‘T.S. Eliot zei het al: ‘Humankind cannot bear very much reality.’

   Herr Hermann streelde zijn grote Nietzsche-snor. ‘Ach, cognitieve dissonantie,’ mompelde hij. ‘Heb ik al jaren. Zeker dit laatste jaar op de faculteit. Dat gevoel van Da stimmt etwas nicht! als ik om me heen kijk. Vandaar dat ik een jaartje vrijaf heb genomen – mein Wanderjahr.’

   Karel las met luide stem voor: ‘En als ik de naam Joris Demmink laat vallen raken ze helemaal van streek, dan vragen ze zich af of ik...

   ‘Joris Demmink? Woe is hie,’ riep Nico en hij begon zijn bekende vragende dansbewegingen te maken.

   ‘Een hoge Justitie ex-pief,’ wist Marianne.

   ‘Ik zal hem even googelen,’ zei Arie. ‘Als hij echt zo’n hoge ome is moet de goede man goolebaar zijn. Ah, hier heb je hem al. Tsjonge jonge, een pedofiel nog wel, het moet niet gekker worden.’

   ‘Conjectieve disconantie… discrepantie, nee …coïtieve…’ Warrige Wanda probeerde het nog steeds goed te krijgen. ‘Wat was het ook alweer?’

   ‘Een extreem akelig gevoel dat er stromen rode mieren of andere insecten, houtwurmen bijvoorbeeld, via je oren en neusgaten je hersens binnen dringen, daar nesten bouwen, eitjes leggen, een kluwen krioelende maden achterlaten en weer via je oogholten knagend een weg naar buiten vreten – vreselijk!’ zo stelde zich Nico deze geestelijke aandoening voor.

   ‘Je gaat er uiterst scheel van kijken, je ogen knallen als champagnekurken halverwege uit je kop, staren kruislings op dikke steeltjes als champignons, je rechter oog kijkt in je linker broekzak en je linker in je rechter,’ vulde Arie aan.

   ‘Achter mij hoorde ik knarsend een horde boktorren in een half vermolmde keukenkast deur knagen, maar toen ik omkeek zag ik dat het zo’n mee heulende NSB-collega van me was die aan een extreme vorm van cognitieve dissonantie leed,’ probeerde Karel.

   ‘Kom jongens, hier heeft Marianne niks aan, we moeten proberen haar te helpen een oplossing te vinden voor haar grote-broer-probleem,’ stelde Wanda vast. ‘Dit kan zo niet langer. Allemaal even nadenken hoe dit aan te pakken.’ Maar niemand wist iets te bedenken.  

 

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.