Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
15 juni 2016, om 09:15 uur
Bekeken:
529 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
237 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Boze broer .2"


De immer boze broer van Marianne bleef het arme kind bestoken met vlammende teksten op haar laptop, daar waren haar medereizigers getuige van. Ze maakte hun deelgenoot van zijn tirades door het apparaatje door te geven aan wie er maar ook belang in stelde. Ditmaal was het Karel, die door het gangpad lopend riep: ‘Nog iets gehoord van broerlief, Marianne?’ Ze overhandigde hem het opengeklapte scherm en Karel liep ermee naar achteren in de bus waar hij naast Herr Hermann kwam te zitten. ‘Ik ga op reis en ik neem mee… Spelen ze dat gezelschapspelletje in Duitsland ook?’ vroeg hij aan zijn buurman. ‘Ik neem mee… mijn piswoeste broeder uit Amsterdam in de vorm van een laptop…’ antwoordde hij mompelend de vraag die hij zelf gesteld had.

   Herr Hermann, die zijn eigen Affengeile Bruder aus Berlin in gedachten met zich mee torste, knikte afwezig. Reisleider Lange Hans, de Belgin, en ook de docenten Cooleyes en Jolien, hadden al eerder kennis mogen nemen van de geschreven woedeuitbarstingen van de overspannen oudste broer van het Vaatstra-meisje. Men vond het eigenlijk wel een goed idee dat de spookachtig onzichtbare maar zeer aanwezige meereizende broer op die manier alles kwijt kon wat hij op zijn lever had bij zijn lieve jongste zusje.

   Ontroerend vond Jolien het. Had zij maar een familielid gehad bij wie ze haar hart had kunnen uitstorten toen de wereld voor haar instortte. Toen ze erachter kwam dat haar echtgenoot, nu haar ex, niet de slimme man was waarvoor ze hem jarenlang had gehouden, maar een sluwe leugenachtige en harteloze klootzak. Toen ze hem had betrapt op de grootst mogelijke gemene smeerlapperij.

   De geest van Mariannes onzichtbaar aanwezige woedebroer zou met hen meereizen, wisten ze en accepteerden ze. All the way van Parijs naar Marseille en dan langs de kust door naar Rome. In zijn laatste epistel had hij het alweer over zijn collega’s, zijn kantoorgenoten. Allemaal nette schoften gestoken in maatpakken en stropdas, de dames keurig in mantelpakjes, waren het. Iedereen werkzaam met maar een doel: het in stand houden van de heerschappij van hooggeplaatste eliteschoften die alles voor het zeggen hadden in de huidige Leugenstaat der Nederlanden. De situatie was strikt vergelijkbaar met de toestand tijdens de jonge jaren van hun grootvader, toen de vijand, geholpen door hun collaborateurs hier de lakens uitdeelden. Iedereen is nu weer NSB-er, net als toen, schreef hij. Of men het nu weet of niet, of men het nu wil of niet. We heulen mee met de machthebbers, we worden gevoed door hun leugenkranten en radio-uitzendingen. Opa heeft ons vaak genoeg verteld hoe dat was. Poeppratende poephoofden op teevee als die van Pauw en Witteman en Peter R. de Vries hadden ze toen nog niet. Gelukkig niet. Die zijn er sindsdien bij gekomen. De hedendaagse NSB-maatschappij kan niet zonder die teevee-verneukindustrie.

   Aanleiding voor deze uiting van frustratie, legde Mariannes broer uit, was een ontmoeting met een vroegere dispuutgenoot. Die kerel was hij na jaren onlangs tegengekomen en die had hem tussen neus en lippen door verteld dat hij op minieme wijze had meegeholpen met het oplossen van een beruchte Friese moordzaak, de lustmoord op het meisje met dezelfde naam als zijn zus. Daar was hij best een beetje trots op, dat mocht hij wel weten.

   Deze voormalige dispuutgenoot had toevallig met zijn camper op het erf gestaan van zijn oom – een vreselijke gristengriezel, maar dat terzijde –, vertelde hij, tijdens het weekend dat de moord werd gepleegd. Hij was toen op doorreis naar Denemarken geweest, waar hij een popconcert zou bijwonen. Welnu, toen er na jaren door Peter R. de Vries aan inwoners van het gebied rondom de moordplek om vrijwillige afname van DNA werd gevraagd had hij het als zijn plicht beschouwd wederom naar het Noorden af te reizen om ook zijn wang innerlijk te laten bestrijken met een staafje. Zodoende had hij toch, op minimale wijze misschien, een bescheiden steentje bijgedragen aan de oplossing van de gruwelmoord, die nota bene gepleegd bleek te zijn door een of andere kippen- of koeienboer uit die godverlaten contreien, dat verbaasde hem niks.

   Mariannes broer was zowat ontploft. Je steentje bijgedragen, je bescheiden steentje… Het enige steentje dat je hebt bijgedragen, had hij de voormalige dispuutgenoot toegeschreeuwd, is die van de hoge gemetselde muur van bedrog rondom de ware toedracht van die moord. Die vrijwillige afname van DNA was een vooropgesteld plan van het Openbare Ministerie en Peter R. de Vries wist daarvan en heeft er volop aan meegewerkt, de smeerlap. Ze hadden de patsy-koeienboer toen allang op het oog. Je gaat er prat op dat je hebt meegedaan aan die poppenkast, je bent er ingestonken, je behoort tot de enorme massa domkoppige ingestonkenen, die het officiële verhaal hebben geslikt van Justitie en Politie en Openbare Ministerie, voorgelogen door radio, kranten en tv en door beroepsvoorliegers zoals de vrouw met die lijkenkop, dat strakke kadavergelaat, ik kom even niet op haar naam, die als beloning het burgemeesterschap heeft verdiend van een of ander gehucht in De Achterhoek.

   De vroegere dispuutgenoot had zich toen abrupt omgedraaid en was weggelopen.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.