Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Maatschappij
Geplaatst:
28 maart 2016, om 18:31 uur
Bekeken:
334 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
196 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Pro memorie"


Vandaag om 07.00 uur precies, zong een tuinvogel zijn dageraadslied.

De fluweelzachte ochtendnevel werd goud-geel aangelicht.

Het parelende spinrag werd doorvlogen en doorlopen met bloedrode voeten.

Oorlogsvluchtelingen, mensen zoals wij, jong en oud, driften en lopen in elkaars schaduw.

Mensen die alleen nog in hun eigen schaduw kunnen trappen, die grillig voor hen uitvalt

op het ruige vluchtpad.

 

Lopen in weer en wind, in zwaar terrein, waarin grenzen ook nog open of dicht kunnen zijn.

Een wereld, waarin het levensperspectief telkens weer opnieuw moet worden uitgevonden.

Leven, overleven en vluchten, telkens weer...!

Geen vragen over kunnen, nee, gáán, alsmaar vluchten.

Een hordenlopen voor lichaam en geest!

 

Een ontvluchten van een wereld die zijn sporen niet meer leest, een wereld die zijn eigen

schaduw niet verdraagt en voor ontmenselijking gaat.

Wat heeft men aan een wereld waar bezielde ogen niets meer vinden ?

Hoe lenteloos kan een wereld worden en hoe kan een oude cultuur verdwijnen in de gapende kraters

van eigen makelij ?

 

Waar het bloedrode avondrood de aarde roestbruin kleurt, daar huilt de mensheid.

 

De oorlogsvluchteling wil toch immers ontsnappen aan deze ellende en zich vestigen

in een gebied, waar hun laatste kiemkracht voor een menswaardig bestaan

mag plaats vinden.

 

Een nieuwe wereld voor de oorlogsvluchteling, waarin men wil leven en aarden in een

atmosfeer van welzijn.

Een leven vol perspectief en lentegeuren, die vrijkomen in het licht van de "vrede".

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit gedicht!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.